John Rey Posadas Aliwalas…young portrait artist and pride of Tacurong National High School

JOHN REY POSADAS ALIWALAS…young portrait artist

and pride of Tacurong National High School

By Apolinario Villalobos

 

John Rey Aliwalas is 16 years old, who lost his mother at a young age and whose father, Jeffrey, drives a tricycle to support him and a sibling. He is the eldest and his sketches have helped him a lot through his studies as a Grade 11 student at Tacurong National High School. The loss of his mother inspired him to to sketch. When his friends discovered his talent, they encouraged him to go on which he did until he found a courage to sketch the portrait of the current mayor of Tacurong City, Honorable Lina Montilla who happily accepted the gift.

 

John is a consistent honor student who also joins dancing and singing competitions. He confided that he is a self-taught video editor.

 

JOHN IS AMONG THE RARE YOUNG TALENTS OF TACURONG CITY, WHO DESERVES SUPPORT AND RECOGNITION. VIEWERS MAY CONTACT HIM AT CELLPHONE NUMBER 09464310454.

Advertisements

BADONG PIDO…mapalad na nilalang sa kalinga ni Jose “Beng” Lim V at kanyang pamilya

BADONG PIDO…mapalad na nilalang

sa kalinga ni Jose “Beng” Lim V at kanyang pamiya

Ni Apolinario Villalobos

 

Sa kabila ng pagiging “special guy” ni Badong, napakapalad niya dahil nasa kalinga siya ng pamilya ni Jose “Beng” Lim V. Subalit bago tuluyang naampon ng pamiya Lim si Badong, napansin siya noon ng mga empleyado sa hardware store, kung saan ay halos araw-araw itong tumatambay sa counter kaya nakasanayan na rin nilang bigyan ito ng pagkain. Kalaunan ay pinasundan siya upang malaman kung saan talaga siya umuuwi at laking gulat nila nang malamang sa sulok ng isang gasolinahan na malapit sa bagong Tacurong public market (New Isabela) siya natutulog gamit ang nakalatag na karton. Akala nila ay may pamilya itong inuuwian at nakakatuwaan lang ang paggala sa araw.

 

Kinausap ni Beng si Badong at inimbitang sa kanila na tumira na ikinatuwa naman nito. Ang unang nakagaanan ng loob ni Beng ay si Ranger, na tinawag nitong “boss Ranger”. Si Beng naman ay tinawag niyang “Ninong” at ang misis nito ay “Ninang”. Sinubukan ng mag-asawang ipasok siya sa eskwela subalit hindi siya nagtagal dahil sa kanyang kalagayan. Napag-alaman din nila na ang makakapagpapirmi kay Badong sa bahay ay TV.

 

Pautal-utal kung magsalita si Badong subalit pinipilit ng pamilya na maunawaan siya. Naging malapit din siya sa mga anak ng mag-asawa at ayaw nilang mawala ito sa kanila. Subalit isang araw ay may nakakita sa kanya sa store at nagsabi kay Beng na taga-General Santos daw ito at sa pangangalaga ng Department of Social Welfare and Development (DSWD). Pinagpalagay nila na maaaring hindi sinasadyang nakalabas siya ng tinitirhan at nakatiyempong makasakay ng bus na biyaheng Tacurong City. At dahil nasa bagong public market ang bus terminal, naghanap na lang ito ng isang sulok na matutulugan. Mabuti na lang din na hindi siya naliligaw at nakakabalik pa sa kanyang tinutulugan tuwing gumala siya sa downtown area na kinaroroonan ng hardware store ng mga Lim.

 

Masama man sa kalooban ng pamilya ay nagdesisyon silang ibalik si Badong sa DSWD kaya naghanda sila ng despedida party para sa kanya. Si Beng mismo ang naghatid sa kanya sa General Santos, subalit nang iwanan na niya ay nagwala ito at nagpilit na sumama pabalik sa Tacurong. Walang nagawa ang DSWD kundi ang gawing pormal ang pagpaalaga kay Badong sa mga Lim. Ngayon, dinadala na rin ni Badong ang apelyidong Lim.

 

Ang turing kay Badong ng mga Lim ay talagang kapamilya. Sa lahat ng okasyon ay kasali siya, pati sa taunang cross-country ng Tacurong City Bikers na pinamumunuan ni Beng bilang Presidente. Sa loob ng 6 na taon ay kasa-kasama siya ng tropang bikers at itinalaga sa support o backup.

 

Ayon kay Beng, gusto niyang makita pa rin ni Badong ang kanyang mga magulang upang maging kumpleto ang pagkatao nito. Dagdag pa niya, kung sakaling mangailangan din ng tulong ang magulang ni Badong, baka matulungan din nila. Kahit  pautal kung magsalita si Badong, halatang nagpipilit itong maunawaan ng iba, at dahil normal ang turing sa kanya, na-develop ang kanyang self-confidence.

 

“Mongoloid” si Badong, subalit nakitaan ko siya ng katalinuhan nang sagutin niya ang mga tanong ko, at sa palagay ko ay nakatulong ng malaki sa unti-unting paglinang ng kanyang karunungan ang pagmamahal na hindi lang pinapakita kundi pinapadama din ni Beng, ng kanyang asawa at mga anak.

 

Nagpapasalamat ako sa pamangkin kong si Daniel Paclibar na miyembro ng Tacurong City Bikers dahil siya ang  nagparating sa akin ng kuwento ni Badong.

Si Jun Taladtad, walang mga paa, pero masipag…

Ito si Jun Taladtad, 27 years old, nagtatrabaho sa barangay San Pablo ng Tacurong bilang caretaker ng puwestong nagbebenta ng culled chicken. Stay-in siya at ang tinutulugan niya ay ang maliit na kuwarto sa likod ng puwesto. Mabait ang taong nagtiwala sa kanya…sana ang ibang employer ay ganoon, hindi tumitingin sa pisikal na kaanyuan ng taong iha-hire. Si Jun naman ay masikap at masipag dahil sa kabila ng kanyang kalagayan ay nagtatrabaho na siya mula noong siya ay bata pa. Nang makausap ko siya isang umaga ay may balahibo pa ng manok sa kanyang ulo, palatandaang sumuot siya sa ilalim ng mga kulungan upang walisin ang mga dumi…may advantage ang kanyang height! Mabuhay ka Jun!!!!

IMG9648

The Need to Relocate the Task Force Talakudong (Tacurong City)

The Need to Relocate the Task Force Talakudong (Tacurong City)

By Apolinario Villalobos

 

The Task Force Talakudong is currently located at the former “resort” area where a swimming pool is located within the Magsaysay Park facing the Alunan highway which poses a danger for the city. Military outposts are among the primary targets of unfriendly elements that would like to sow destruction as part of their operation. In this regard, the location of the military outpost definitely poses a danger to the whole city even if only a couple of guided missiles are directed to it, especially, because the City Hall is just a few meters from it.

 

In the past, the former Philippine Constabulary (PC) had a headquarters in Isulan until the said AFP branch was converted into the Philippine National Police (PNP). The location was strategic, considering that it was located in the middle of the “danger zone” that today, still  include Esperanza, Bagumbayan, Tacurong, President Quirino, Lambayong and Tantangan. Esperanza and Bagumbayan are at the foot of Mt. Daguma; Lambayong and President Quirino are adjacent to Ligwasan Marsh; and Tantangan is located at the foothills near Columbio. On the other hand, Tacurong being at the center of all these, still serve as the evacuation center.

 

Another important reason why the Task Force Talakudong should be located is the need for a much bigger area that could accommodate an expanded contingent and additional equipment which is very necessary. The current location is obviously inadequate for such scheme. My suggestion is its relocation outside the heavily populated downtown area where the City Hall is also located, and not outside the city periphery or at the very least in a boundary area with another town where the AFP deems appropriate. It should be noted that both the Ligwasan Marsh and the Daguma mountain ranges though charted, are not completely protected from unfriendly elements. They have been known as lairs of rebels and bandits, if I have to be frank about it. Though the once considered as “rebels” , except the NPA, are now in good terms with the Duterte government, the rest are  viewed as bandits and terrorists. And, their infiltration of the friendly groups is very possible.

 

The unrest today is obviously political, not religious, as the latter is just being used by the ambitious groups for their selfish motives. There is a peaceful co-existence among Christians and Muslims in the area, and that cannot be doubted. Again, the problem could arise if the so-called infiltration which is a terroristic strategy would be employed. There is much to be learned from the Marawi tragedy in this regard. It is high time that the Armed Forces of the Philippines should give the issue on the Task Force Talakudong a serious attention. The current seemingly “peaceful” situation in southern Mindanao should not be taken for granted.

Ang Masisipag na Biyahera ng mga Gulay at ang Matiyagang Arkabalista ng Tacurong na si Melvin Duque

Ang Masisipag na Biyahera ng mga Gulay

At ang Matiyagang Arkabalista ng Tacurong na si Melvin Duque

Ni Apolinario Villalobos

 

Sa isang bahagi ng kalye na papasok sa Apilado subdivision ng Tacurong city, natagpuan ko ang isang maliit na bagsakan ng mga gulay mula sa Takub na bahagi na ng South Cotabato, isang bulubunduking barangay. Ang ibang biyahera ay mula sa Kulaman, Tantangan, Buluan, at President Quirino. Napansin ko rin sa bahaging yon ang isang taong may nakakuwentas na ID ng city government, at napag-alaman kong arkabalista pala…si Melvin Duque.

 

Maagap sa pagbigay ng tiket si Melvin pagkatapos niyang bilangin ang mga nakasakong gulay ng mga biyaherang lahat ay kilala na niya. May kasama pang ngiti kung siya ay magbigay ng tiket kaya kahit kararating lang ng mga binibigyan niya ay wala silang reklamo. Maaga pa lang ay nakaabang na si Melvin at kahit tirik na ang araw ay matiyaga pa rin siyang nag-aabang ng mga darating. Dahil walang sombrero, ang pananggalang niya sa init ng araw ay ang kanyang sweat shirt. Hindi siya umaalis sa kanyang “teritoryo” hangga’t may dumarating pang mga biyahera.

 

Maliit lang ang kinikita ng mga biyahera ayon sa isang nakausap ko. Ang ilan sa kanila ay mismong mga nagtanim ng kanilang paninda. Ang iba naman ay namamakyaw ng mga gulay mula sa mga magsasakang ayaw bumaba sa mga palengke upang magbenta. Karamihan din sa kanila ay mga babae dahil ang mga asawa daw nila ay naiiwan upang magtrabaho sa bukid.

 

Si Melvin at ang mga biyahera ay mga nakalimutan nating mga haligi ng ating ekonomiya….mga bayani. Kung walang mga biyaherang nagtitiyagang maghakot ng mga gulay sa pamilihan kahit kaunti lang ang kikitain, wala tayong mabibiling natitingi o retailed sa mga palengke. At, kung walang matiyagang arkabalista tulad ni Melvin, walang malilikon na direktang buwis ang lokal na pamahalaan upang maipatupad nito ang mga programa at may maipangsahod sa mga empleyado at opisyal ng bayan. Karapat-dapat sila sa ating paghanga at paggalang, na ang tiyaga at kasipagan ay dapat tularan.

Lorna at Vanni Quimpo…magpuputo at magtuturon ng Tacurong

Lorna at Vanni Quimpo

…magpuputo at magtuturon ng Tacurong

Ni Apolinario Villalobos

 

Nakilala ko sina Vanni at Lorna nang minsang kumain ako ng puto na tinitinda nila, napakamura sa halagang Php5 bawa’t isa. Tinikman ko rin ang turon na Php5 ang dalawang piraso. Dahil nasarapan ako, nakakahiya mang i-reveal, nakaubos ako ng 7 puto at 8 turon! Nang time na yon ay napilitan akong uminom ng softdrink na ang halaga naman ay Php10 dahil wala silang mineral water at ayokong mabulunan sa harap nila, dahil lalong nakakahiya. Sa pagkain ko nga lang ng marami nilang paninda ay manghang-mangha sila. Tanghalian ko na ang nilantakan kong pagkain dahil feeling bundat na ako.

 

Ang puto na natikman ko ay talagang gawa sa purong bigas, hindi malagkit. Tama lang din ang tamis kaya siguro hindi ako naumay, tuloy nakabubos ako ng 7 piraso. Ang turon naman ay may halong langka at ang wrapper ay napakalutong! Ang nakakatuwa pa ay hantad ang ginagawang pagluto ng mag-asawa, mula sa pagtimpla ng giniling sa bigas para ilutong puto, at ang deep-fry ng turon. Wala silang trade secret. Pati nga ang tulugan nila ay hantad din kaya na-touch ako sa pagsisikap nila. Tiyempo namang may natanggap akong donation mula sa isang viewer na taga-Koronadal, at para sana sa mga kaibigan ko sa Baseco Compound (Tondo), pero pinagamit ko na muna sa kanila para pambili ng dagdag na trapal para sa “kusina” nila dahil magtatag-ulan na.

 

Sa kuwentuhan namin, nalaman kong naigagapang ng mag-asawa ang pag-aaral ng kanilang mga anak sa pagtinda ng turon at puto sa loob ng mahigit sampung taon mula nang dumating sila mula sa Iloilo. Dahil sa hindi mabawasan at nadadagdagan pang obligasyon, hindi sila nagkaroon ng pagkakataong makapagpundar ng tirahan o nakakapamasyal man lang.

 

Ang puwesto nila ay inamin nilang “iskwat” lamang at alam nilang ano mang oras ay mapapaalis sila kaya ang mga materyales na ginamit nila ay pang-temporary lamang upang madaling baklasin. Bumilib ako sa kanila dahil may dangal sila kahit nang-iiskwat lamang upang kumita, hindi tulad ng ibang iskwater na kailangan pang pakiusapan upang umalis sa iniskwatang lupa…at hihingi pa ng pera!

 

Dalawang anak nila ang may trabaho na, subalit ang dalawang nakakabata ay nag-aaral pa. Tabi-tabi sila sa pagtulog sa isang papag na ang dingding ay pinagtagpi-tagping yero at trapal. Ang lutuan nilang kawa ay nakapatong sa isang lutuan na ginagatungan ng mga hininging basurang papel sa isang opisina. Kung minsan ay nakakabili si Vanni ng ilang sakong bao ng niyog (coconut shell) sa palengke.

 

Si Lorna ay hindi puwedeng magluto dahil operado ang kanyang mga mata kaya hanggang sa pagtinda na lamang siya. Si Vanni ang namimili ng mga iluluto, madaling araw pa lang. Inamin ng mag-asawa na kahit mahigit sampung taon na sila sa lunsod ay hindi sila gaanong nakakapamasyal dahil ang buong panahon nila ay ginugugol sa pagtitinda. Ayon kay Vanni, napakalaking kawalan nila kapag hindi sila nakapagtinda sa loob ng isang araw.

 

Kahit hirap sila sa buhay, pinipilit ng mag-asawang mapagtapos ang dalawa pa nilang anak ng senior high school man lang dahil edukasyon lamang daw ang kaya nilang maipamana sa kanilang mga anak.

 

Marlyn “Nene” Dampog…young mother at 16, successful businesswoman at 53 and proud mother of Notre Damians

Marlyn “Nene” Dampog…young mother at 16, successful businesswoman at 53

and proud mother of Notre Damians

By Apolinario Villalobos

 

There’s more to the smile of Nene who sells any fruit in season along the highway going to barangay San Pablo of Tacurong City. She had been through the harrowing trials as a young mom at 16 and a single mom before she reached 20. Her parents were from Iloilo who migrated to Kapingkong a rice growing barangay of Tacurong.

 

Looking back her younger days, she told me that to be able to help her parents, she became an itinerant vendor when she was in Grade 3. She sold just anything, such as balut (boiled unhatched duck egg), rice cakes and fruits. She confided that she used to climb the high fence of the National Food Authority (NFA) instead of taking the circuitous footpath that led to the compound’s gate to be able to bring her basket of goodies to the employees quickly. Despite all the hardship, she was able to finish her high school, but fortunately, settled down at the young age of 16.

 

She doubled her effort as a vendor when she became a single mom. During the early 70s, she did not need much capital as her supplier trusted her with the then, prevailing “alsada system” or consignment. That was how she was able to earn and save more money to expand her “business”. She would also carry on her head sacks of fruits, herself, to save on the porterage.  During the time, her three daughters were in high school and as they would transfer from one rented shack to another, one of her daughters tearfully told her that in school, she was taunted that they lived like chicken. She consoled her daughter not to mind her classmates who looked down on her. To save on food, Nene and her daughters subsisted on a “pastil” each (a one-dish meal of rice topped with a spoonful of shredded chicken and wrapped in banana leaf) as breakfast.

 

As a single hardworking mom, she almost spread herself too thinly…and there were times when she felt like giving up. But, seeing how her daughters diligently pursued their studies despite financial difficulties, she more than doubled her courage and effort. She confided that did not attend a single meeting in school because her time was devoted to earning their daily subsistence. All her daughters graduated from the Notre Dame of Tacurong Girls’ Department, today, Sienna College and it was only during such occasion that she really took time to show herself up in school.

 

She is consoled today by the thought that she did not buckle down despite various pressure in her life and instead, has been able to have two daughters finish Nursing course, with the third, that of BS Commerce. Still selling fruits at 53, Nene, does not mind as her weariness at the end of the day is vanished by the giggles of her four grandchildren. They have their own big house in barangay San Pablo. She ended our conversation with her parting words, “nobody should be ashamed to work hard in order to survive”.