Who Takes the Blame for the Emboldened ISIS and Uncontrolled Chinese Expansion towards the West Phil. Sea?

Who Takes the Blame for the Emboldened ISIS

and Uncontrolled Chinese Expansion towards the West Phil. Sea?

By Apolinario Villalobos


When ISIS broke away from Al Q’aida, no nation ever got worried, thinking perhaps, that it is just another struggling terrorist group trying to get noticed by the world, every time it claimed responsibility for certain bombings. Not even the African nations that are located, a stone’s throw away from the lair of this fledgling terror group. Not even when the fledgling group started to conduct kidnapping of foreign correspondents. But when beheadings that they made were posted on facebook and began to invade surrounding villages, the directly-affected nations began to take notice. When cities after cities, and provinces after provinces were overran and European recruits began to trek to the ISIS camps, more nations became apprehensive. When historic and biblical shrines were flattened to the ground the group, and finally, indiscriminate bombings in Paris were made, the whole world took notice….but, too late.


ISIS terrorists practically walked their way into unsuspecting European nations with the so-called evacuees who escaped unrests in their countries. No high-tech device can ever set a low-profile terrorist or a freshly-trained terrorist with no international record yet, apart from an ordinary displaced businessman say, from Turkey, Syria, or wherever within the beleaguered region. All of them practically look alike with their piercing eyes, beards, high aquiline nose, etc.


Pinching attacks were made by an affected nation or two, and there was even a time when the cry for help of Syria was not heeded. But since the attacks were nothing but just pinches, it was not felt by ISIS that has successfully controlled vital cities of Syria. When the uncontrolled mass emigration of Syrians, both civilian and covert terrorists began to cross borders, the whole world got worried, because even the far Southeast Asian nations were asked by the United Nations to accommodate them.


The United Nations made noise when it realized that ISIS is serious in its threats in eroding the global peace. The condemnation of some Islamic nations that do not recognize ISIS as a legitimate jihadist group cannot repair the damage that has been it. Where’s the United Nations organization while all these transpired?


On the West Philippine Sea meanwhile, when only a single atoll was “developed” by China by constructing a military stronghold on its scant topsoil, the Philippines did not mind as it has her own Kalayaan island with huts and a motley number of settlers, as well as, a dirt-topped runway. The presence of Chinese patrol boats did not alarm the Filipino fishermen as the latter were reportedly, swapping foods with the crew. That was about ten or more years ago.


When the Chinese navy crew-Filipino fishermen relationship began to get sour, reports were considered petty so they were not given much attention. Even until the time that the Chinese Navy started acting harshly by driving Filipino fishermen away from Ayungin Shoal, the Philippine government was still not alarmed. Only when bigger Chinese Navy boats began arriving and discreetly reclaimed the Ayungin shoal, did the Philippine government file a protest in the international tribunal of the United Nations, in charge with the law of the sea. America did not lift a finger, because, accordingly, she is on the other side of the world, far from the disputed body of water. It instead, concentrated on the joint-military exercises with the Filipino military. Or, could it be that it was the time when she was in the process of obtaining loans from China?


Of late, however, America seems to be “noisy” as regard the West Philippine issue. Is she really serious, or just displaying a nauseating travesty? Several months back then, while Filipino fishermen were being drenched by the Chinese Navy with water cannons, the president of America is having a grand time meeting with his Chinese counterpart.


In the meantime, what has the United Nations done, since the very start of the controversy? Nothing! It waited until the issue has grown enormously out of proportion in view of the high-tech military facilities that the Chinese have installed on the artificial island that they have boldly built out of an insignificant atoll. Worst, the double-talking Chinese are heaping blames on the Philippines for the transformation of simple bickering on boundary, into an inveterate magnitude today.


The big question now is on the relevance of the United Nations in the face of all the fiascos from Africa to Asia, not to mention, the somewhat contained turmoil in Europe. How can it be called an arbitrational organization of nations when it cannot even prevent tensions among member- nations, much more, control violent eruption of pockets of unrests around the world? Is the United Nations chartered for the expedient and systematic exploitation of the poor member-nations by the powerful ones?

The Entry of Great Britain in the “China Scene” Shows that Everything is Alright with the Dragon Power

The Entry of Great Britain in the “China Scene”

Shows that Everything is Alright with the Dragon Power

By Apolinario Villalobos

President Xi of China was accorded a very warm reception recently when he visited London. The Prime Minister of the host country admitted that such warmth was equivalent to investments that could be equated to thousands of job.

The Security Council of the United Nations is permanently occupied by the world’s four powers – the United States, Russia, Great Britain, China and France. Of the four, only France has not yet shown an obvious affinity to China. However, with what happened in London, will the nation of great chefs, follow suit, by coming up with an alibi to invite China to their romantic country and entice the touted richest country today, to invest, too? But the biggest question is: what will happen to the United Nations, now that the “check and balance” is lost?

Clearly, the lesser nations shall be at the mercy of the four nations’ charades. It will not be long when the four will finally talk among themselves on how to fairly divide the sickly sphere among them. The United States and China have been patting each other’s back indiscreetly, as while the former has been releasing “threats” of incursion in the latter’s artificial boundaries in the West Philippine Sea… China likewise releases “threats” of appropriate actions as needed – all press release. But in the eyes of those in the know, such are just charades. China’s relation with Russia has no problem at all, as there is a silent understanding about the difference in their respective interest – that of Russia in Europe and that of China in Southeast Asia and even the whole of Asia and the Pacific area, thus, her claim of the West Philippine Sea.

Initially, when China released a statement about her reclamation of islets in the West Philippine Sea, only the United States was specially mentioned that can use the facilities to be installed. Later, general statements were made about the use of facilities for maritime rescue, but still no mention about the claimant countries’ involvement. Very obvious is the ultimate objective of China for a one sided compromise, in her favor, of course. China will definitely not allow the dismantling of her installed facilities if the United Nations will decide on the illegality of reclamations. And, in this case, China has found a new and almost equally powerful supporter – Great Britain, a fellow member of the UN Security Council.

Great Britain has been known for condoning piratical activities of her adventurous seafaring people, notorious among them was Drake. Although, the piratical activity was draped with political intents on the issue of maritime boundaries in conflict with Spain, still the selfish and illegally notorious motive was there – piracy.  In her effort to rid her main territory of criminals, she dumped convicts in the far away island of Australia, to make sure that criminals would not be able to swim their way back home. Finally, her colonial effort resulted to the peopling of the New World – America, that later became the “cradle” of world democracy. By the way, Great Britain supports Malaysia against the Philippines on the issue of Sabah.

Today, the wisdom of China seems to have tamed the world powers. The dragon is, indeed, wise when it has awaken again after thousands of years of slumber.

Mga Historical Trivia tungkol sa Pilipinas (part 1)

Mga Historical Trivia tungkol sa Pilipinas (part 1)

ni Apolinario Villalobos)

-Bago dumating ang mga Kastila, partikular, si Magellan, malakas na ang pakikipagkalakalan ng ating mga ninuno sa mga Hapon, Tsino, Cambodians, Indians, Malaysians, Borneans, Moluccans, Javans, at Sumatrans. Balita sa Espanya at iba pang kaharian sa Yuropa ang mga sangkap-panluto na tulad ng pamenta, sili, cinnamon, at iba pa na matatagpuan lamang sa Asya lalo na sa Malacca o Moluccas, at nagpapahaba din ng “buhay” ng hilaw na karne bilang preservative. Ang pakay talaga ng grupo ni Magellan ay ang Moluccas na madaling marating mula sa Pilipinas. Ibig sabihin, itinuring na “transit point” lamang ang Pilipinas. Pangalawang biyahe ni Magellan papunta sana sa Moluccas ang ginawang pagdaong sa mga isla ng Pilipinas, kung saan siya minalas na mapatay ni Lapu-lapu sa Mactan.

-Ang tunay na pangalan ni Magellan na isang Portuguese ay “Fernậo de Magalhậes”. Ang pangalan niya sa Kastila ay “Fernando de Magallanes”, at ang “Ferdinand Magellan” ay sa Ingles naman. Lumipat siya sa pagkiling ng Espanya kahit siya ay Portuguese dahil hindi kinilala ang kanyang naiambag sa mga paglalayag na nagpatanyag sa Portugal. Ininsulto pa siya ng hari noon ng Portugal na si Dom Manuel (the Fortunate) nang humingi siya ng kaunting dagdag na pension. May alipin siyang Asyano na si Enrique, o Henry, na nakatulong ng malaki nang makarating ang grupo niya sa Visayas dahil nakakausap nito ang mga katutubo ng mga isla ng Limasawa, Homonhon at Cebu na una nilang dinaungan. Dalawa ang bersiyon ng kuwento tungkol sa pagkatao ni Enrique. Ang una, siya daw ay anak ng sultan ng Malacca at sa edad na 13 ay sumama sa isang grupong sumalakay sa isang barko ng mga Portuguese at nahuli, pero “sinalo” siya ni Magellan na nagkataong nasa Malacca noon, at dinala siya sa Portugal. Ang pangalawa, siya daw ay isang Visayan na nabihag ng mga pirata at binenta bilang alipin sa Sumatra, hanggang makarating siya sa Malacca. Ang dalawang tawag sa kanya ng mga historian ay, “Henry of Malacca” at “Black Henry”.

-Hindi nagkakaisa ang mga katutubo sa ilalim ng iisang pinuno nang datnan ni Magellan dahil bawa’t isla ay may sariling pinuno o “datu”, at ang may pinakamaraming sakop ay kilala sa tawag na “raha”. Ang unang na-convert sa Kristiyanismo sa Cebu na nakipag-blood compact pa kay Magellan ay si Raha Humabon, pamilya niya at mga sakop. Si Lapu-lapu naman na pinuno ng Mactan ay hindi pumayag at nagbanta pa ng laban kay Magellan kung hindi sila aalis agad. Hindi nakipagtulungan ang mga Kastilang tripulante ng mga galleon na may hinanakit kay Magellan dahil sa pagka-Portuguese nito, sa planong pagsalakay sa Mactan. Hindi sila bumaba ng mga galleon upang lumusob sa mga naghihintay na tropang katutubo sa dalampasigan ng Mactan. Pinanood lamang nila si Magellan at mga kababayan nitong mga Portuguese habang nakikipagbakbakan sa mga katutubo sa dalampasigan hanggang sa siya ay mapatay.

– Nagkaroon ng “peace negotiation” sa pagitan ng mga katutubo at natirang mga Kastilang tauhan ni Magellan pagkatapos ng labanan. Pinagpalagay ng ilang historian na bilang ganti ay nakipagsabwatan si Enrique kay Raha Humabon na “blood brother” ni Magellan, na nagplano kasama si Lapu-lapu, ng isang salu-salo bilang pamamaalam sa mga Kastila. Sa salu-salong naganap, minasaker ang mga Kastila, subalit may iilang maswerteng nakatakas at nakabalik sa mga galleon na agad naglayag. Ang mga buhay na mga Kastilang naiwan ay binihag at ibinenta bilang alipin sa mga mangangalakal na Tsino. Si Enrique naman ay pinagpalagay na bumalik sa kanyang pamilya.

-Ang pakay talaga ng mga Kastila sa pagsakop ng mga isla dahil napasubo na sila, ay upang pagkitaan ito batay sa paniwalang mayaman ang mga ito sa ginto at mga sangkap sa pagluto o spices. Upang magtagumpay sila sa pananakop, pinauna muna ang mga misyonaryo, na bandang huli ay nakipagpaligsahan na rin sa mga opisyal, sa pagpayaman. Ang mga misyonaryo ay mga Jesuits o Hesuwita na kinabibilangan ni St. Francis Xavier o St. Francis of Assissi, at mga Dominikano o Dominicans.

-Ang mistulang tatsulok na kapirasong lupain na ngayon ay ang tinatawag na Intramuros ang tinutukoy noon ng mga Kastila na Manila, at ang Pilipinas naman ay tumutukoy sa iilang isla ng Luzon at Visayas, hindi sakop ang buong Mindanao, kahit na may maliit silang kampo noon sa Zamboanga. Ang “Islas Felipinas” na naging “Filipinas” ay hango sa pangalan ng hari ng Espanya noon na si Philip II.

-Ang mga Kastilang hinakot lamang ng galleon mula sa Espanya upang tumira sa Manila ang tinawag na “Manileῆo” o “Filipino” – mga nakatira sa loob ng Intramuros o “Walled City” na ayon sa mga historian ay tumalo sa kagandahan ng ibang mga siyudad sa Yuropa. Ang tawag sa mga nakatira sa kabilang pampang ng Ilog Pasig (ngayon ay Quiapo at Sta. Cruz) ay mga “Tagalog” (taga-ilog), pero dahil hindi binyagan sa Kristiyano ay tinukoy ding mga “Moro” bilang paghalintulad sa mga “Moors”, mga Moslem na pinalayas mula sa Espanya ng mga Christian Crusaders. Ang iba pang mga nakatira sa kabila ng Ilog Pasig ay mga Intsik na tinawag na “Sangley” isang salitang Amoy na ibig sabihin ay “trader”, at pinilit tumira sa iisang lugar upang makontrol – ang “Parian”, na ngayon ay Chinatown. Ang mga Hapon naman ay pinatira sa hindi kalayuang lugar na ang sentro ay tinatawag ngayong Plaza Dilao. Ang mga nakatira sa mga karatig- lugar ay tinawag na mga “Indio” o “Indian” dahil inihanlintulad naman sila sa mga katutubo ng mga lugar sa South America tulad ng Peru at Mexico na unang sinakop ng mga Kastila.

Malinaw dito na ang mga ninuno natin ay inalipin sa sariling bayan. At, ang “Filipino” bilang katawagan ay hindi talaga laan para sa kanila noong panahon ng mananakop na mga Kastila!

Ang Mga Ninuno ng mga Tsino ay Mangangalakal, hindi Mananakop…kaya hindi sila dapat idahilan sa issue ng West Philippine Sea

Ang mga Ninuno ng mga Tsino ay Mangangalakal
Hindi Mananakop…kaya hindi sila dapat idahilan
sa issue ng West Philippine Sea
Ni Apolinario Villalobos

Unang-una, hindi dahil ang West Philippines na tinatawag ding “South China Sea” ay may “China”, ay nangangahulugang pagmamay-ari na ito ng mga Tsino. Ang pangalang “South China Sea” ay ginamit bilang reference o batayan ng direksyon ng mga manlalayag noong unang panahon. Wala ni isa mang pahina ng history books ang nagsasabi na sinakop ng Tsina ang karagatang ito. Mangangalakal ang mga Tsino noon kaya kung saan-saan sila nakakarating at ginawang animo ay “highway” ang pinagtatalunang karagatan. Nadatnan ng mga Kastila ang mga Tsino noon bilang tahimik na mga negosyante, subalit may pagkatuso nga lang. Sinona o pinatira sila sa iisang lugar sa kabila ng Pasig at tinawag itong “Parian”. Tinawag din silang “Sangley”, na ang ibig sabihin ay “trader”. Ang Parian ay ang maunlad na ngayong Manila Chinatown, ang kauna-unahang Chinatown sa buong mundo.

Patunay sa kawalan nila ng intensyong manakop ang hindi pagtulong ng emperor ng Tsina noon sa mga Tsino sa Manila, nang mag-aklas ang mga ito laban sa pagmamalabis ng mga Kastila na umabot sa madugong labanan. Ayaw kasi ng emperor nila noon na umalis sila ng Tsina at tumira sa ibang lugar, kaya lumalabas na para silang itinakwil. Nagkaroon pa nga ng tinatatawag na “Bamboo Curtain” noon dahil sa inasal ng Tsina na hindi pakikipagrelasyon ng lubusan sa ibang bansa.

Kaya ang sinasabi ng mga lider ng Tsina ngayon na “nakakahiya” sa kanilang ninuno kung hindi nila ipaglalaban ang “karapatan” nila sa West Philippine Sea ay malabo. Ideya na lang yan ng mga pinuno ng Tsina ngayon dahil nangangailangan sila ng mapaglalagyan ng iba pa nilang mamamayan na umaapaw na sa mainland China, at nangangalap din sila ng pagmumulan ng langis na sinasabing matatagpuan sa West Philippine Sea. Bumabagsak na kasi ang Tsina at nadagdagan pa ng problema nila sa Hongkong dahil gustong kumalas mula sa mainland ang mga Honkongites.

Noong panahon ni Gloria Arroyo, nagkaroon ng joint exploration sa West Philippine Sea ang Tsina at Pilipinas, para sana sa joint exploitation ng matatagpuang langis. Subalit nang makumpirma na mayaman nga sa langis ang ilalim ng karagatan, biglang kumalas ang Tsina sa magandang pakikipagtulungan. Tumahimik sila, at nang bumuwelta ay umiba na ang tono ng kanilang sinasabi, at inungkat pa ang “nine dash” na kaek-ekan nila. Dahil sa “nine dash” na yan, pinalabas nilang “sakop” daw nila ang malaking bahagi ng West Philippine Sea, kaya nag-double time sila sa pag-reclaim ng mga bahura upang maging artificial islands ang mga ito. At, dahil pa rin diyan ay nagkaroon na ng “extension” ang kanilang nasasakop na teritoryo. Ngayon, lumalabas tuloy na talagang legal ang pangangamkam nila! Mga tuso nga…hindi na nagbago!

Mula noong naging aktibo ang Tsina sa pag-reclaim ng mga bahura sa West Philippine Sea, nasira rin ang maganda sanang samahan ng mga Pilipinong mangingisda sa mga kapwa nila mangingisdang Tsino, pati na sa mga nagpapatrulyang Chinese Navy. Nagpapalitan pa sila noon ng pagkain. Ang alam kasi ng lahat noon ay “neutral” ang nasabing karagatan dahil may iba pang mga bansang umaako sa mga bahagi nito, tulad ng Brunei, Malaysia at Vietnam, at wala pang maayos na napapagkasunduan hanggang ngayon.

Ayaw ng Tsina na mamagitan ang United Nations dahil alam nitong kung makialam ang ibang bansa, lalo na ang malalaki, ay matatalo sila. Ang gusto ng Tsina ay bilateral talk lamang sa pagitan nito at ng Pilipinas. Kung mangyayari ito, Pilipinas naman ang matatalo dahil siguradong dodominahen ng makapangyarihang Tsina ang usapan.

Ngayon, ang mayabang na Amerika ay walang magawa kundi mamangha at magbanta. Ang mga bansa namang nakiki-angkin din ng bahagi sa nasabing karagatan ay tahimik lamang dahil walang magawa. Ang isang maliit na hakbang kasi na gagawin ng maliliit na bansang nakiki-angkin ay maaaring gawing dahilan ng Tsina upang lumusob sa kanila. Sa katusuhan ng Tsina, maaari nilang sabihin na ito ay “act of aggression” o di kaya ay “trespassing”, at ang matindi ay baka sabihin nilang nilulusob sila! Hindi malayong mangyari ito, dahil sa kasisinungaling nila, pinapalabas pa nga nila na sila ang inaapi ng Pilipinas dahil nagsampa ito ng reklamo sa United Nations!

Kung sakaling magkaroon ng labanan sa karagatang ito, ang kawawa ay mga bansa ng Timog –kanlurang Asya na ilang daang milya lang ang layo sa mga bahura, kung saan ay mayroon nang base-militar ang Tsina. Malabong asahan ang Amerika na wala naman talagang naitulong sa Pilipinas mula pa noong pinalitan nila ang mga Kastila bilang mananakop. Nagtayo nga sila ng mga eskwelahan, mga tulay at kung anu-ano pa, pero ang kapalit naman ay ang walang pakundangang pakialam sa pamamalakad ng ating gobyerno at pangangahas (exploitation) sa ating likas-yaman (natural resources).

Ang malinaw ngayon, naisahan ng mga Tsino ang wise na mga Amerikano. Ang dahilan kung bakit nagkaroon ng base- militar sa Pilipinas noon ang mga Amerikano ay upang mapangalagaan nila ang kanilang mga interes sa rehiyong ito ng Asya, kaya nga hanggang ngayon ay may base-militar pa rin sila sa Okinawa, Japan. Malas lang nila dahil napatalsik sila noong panahon ni Erap Estrada. Ang ginawang paraan na lang upang maparamdam ang kanilang presensiya sa rehiyon ay ang pagkaroon ng taunang joint military exercises na nakapaloob sa isang tratado na kinukuwestiyon naman ng mga makabayang sector. Ngayon, ang pinakamasakit na black-eye nila ay ang kabiguang maunahan ang mga Tsino sa West Philippine Sea. Akala nila kasi ay hanggang pagnenegosyo at pamemeke lang ang alam ng mga Tsino. Dahil sa mga pangyayari, napatunayang hindi pala ganoon kagaling ang Amerika, na nagbigay ng kahulugan sa kasabihang, “matalino man daw ang matsing ay napaglalangan din!”

The Double Talk of China on the Issue of West Philippine Sea…and America’s late entry into the scene

The Double Talk of China
on the Issue of West Philippine Sea
…and America’s late entry into the scene
by Apolinario Villalobos

Going straight to the point, the problem with China as regards the issue on the West Philippine Sea is the tendency of her leaders to “double talk”. Simply put, they talk with fingers crossed behind them. They say that the Philippines is the one doing massive reclamations in that disputed body of water, when all that such poor third-world country has done is try to keep a barnacle-covered ship afloat as a “station” on one of the reefs within her territory, for her haggard coast guards, as well as, keep alive, the spirit of a handful of her citizens on Kalayaan island. The whole world can see this, in contrast to what the giant Asian country is doing such as destroying the habitats of marine life, as they are topped with soil to become fake islands to accommodate airstrips and heavy bunkers for warfare armaments.

To the United States, they offered the use of the soon-to-be finished facilities which the Chinese say are intended for “rescue” operations and protection of the said area. But to the neighboring small Asian countries, their “territory” is “off limits”. The Chinese leaders say that they are respecting the area as a free international maritime highway, yet, they challenge the boats and planes that sail and fly by. They are also saying that they are not disturbing the peace that had been prevailing over the area, yet, they are naïve to the fact that since they started their unrestrained reclamation activities, such peace became a word of the past.

What made the matter worse is America’s getting into the picture…this late. Had this self-proclaimed “protector” of democracy listened to the clamor of the Philippines very long time ago, while reclamations have not been initiated yet, negotiations could have been possible. But with the project almost finished which the Chinese leaders declare to the world as akin to a simple road project, how can they swallow their pride and give in to the demands of a country which is thousands of miles away, and not even among their rival claimants?

Despite the word war and exchanges of threats between the two “giants”, the world still hope that a compromise can be made among claimant nations, but for sure, China will find ways so that the United States shall be kept out of the picture…a humiliating “request” for the so-called protector of world democracy and freedom, and home to the “sedate” United Nations Headquarters…that has done nothing about the issue.