Ang Mga Pagkakaiba ng Mga “Private” at Public School Teachers

Ang Mga Pagkakaiba ng Mga “Private” at “Public”  School Teachers

Ni Apolinario Villalobos

 

Iisa ang pagkakatulad ng trabaho ng mga guro, ma-private o ma-public man, at yan ay ang “layunin” ng kanilang ginagawa na magturo. Ang mga pagkakaiba ay nasa uri naman ng kanilang “employer”.

 

Ang employer ng public school teachers ay taong bayan dahil ang suweldo nila ay galing sa buwis. Ang employer naman ng private school teachers ay mga negosyante.

 

Maraming pinagdadaanang “butas” ang pera na kailangan ng mga public school teachers at marami ring sagabal na hindi kontrolado. Ang mga sagabal na ito ay nadadanasan ng mga public school teachers na nakatalaga sa malalayong barangay na ang iba ay nasa paanan o sa gilid ng bundok, at bago marating ay kailangang tumawid pa sa mga ilog. Samantala, ang mga private schools ay karaniwang matatagpuan sa mga barangay ng bayan at lunsod.

 

Kung may mga bagay na kailangan ang mga public school teachers, pupunta sila sa principal na sasangguni naman sa district office, na makikipag-coordinate naman sa mas nakakataas na opisina. KUNG NASAGAD NA PALA ANG BUDGET, NO CHOICE ANG PUBLIC SCHOOL TEACHER KUNDI DUMUKOT SA SARILING BULSA! Samantala, kung may kailangan ang private school teacher para sa pagtuturo, lalapit lang siya sa kanyang employer na negosyante na obligado namang gumastos…dahil negosyo niya ang eskwelahan. Yong isang dating schoolmate ko na may isang eskwelahan na ngayon, siya mismo ang namimili ng mga gamit sa eskwela dahil ayaw daw niyang masira ang quality ng pagtuturo ng kanyang mga teachers.

 

Pagdating sa suweldo, nakakaungos na ang mga public school teachers kahit kaunti dahil nagkaroon sila ng adjustment, pero kulang pa rin kung tutuusin, batay sa kanilang ginagawa. Samantala,  masuwerte ang mga teachers ng mga high-end o “class” na mga private schools na naniningil ng lampas-ulong tuition fees dahil malaki ang suweldo nila.

 

Dahil sa mga nabanggit, dapat ay tumahimik na lang ang mga pumupuna ng negatibo sa ginagawang diskarte ng mga public school teachers upang kahit walang nakukuhang suportang financial mula sa nakatataas sa kanila ay tuloy pa rin sila sa kanilang ginagawa, kaya kalimitan ay gumagastos sila ng sariling pera.  Hindi rin madaling lumapit sa PTA dahil marami nang pinagbawal lalo na pagdating sa contribution. Malabo rin ang pagboluntaryo ng mga magulang na todo-todo ang kayod kaya kulang pa nga kung tutuusin ang buong araw upang kumita para sa kanilang pangangailangan

 

ANG HIRAP KASI SA ILANG PILIPINO NA EWAN KUNG TANGA O NAGTATANGAHAN LANG, MALIMIT NA GINAGAWA AGAD KAPAG MAY PROBLEMA SA ESKWELA AY MAGTANONG NG, “BAKIT HINDI HUMINGI NG BUDGET?”, O DI KAYA AY, “BAKIT HINDI I-INVOLVE ANG PTA?”. THE BEST AY TUMAHIMIK NA LANG SILA!

Advertisements

TONDO

TONDO

Ni Apolinario Villalobos

 

Tambakan daw ng mga patapon

Pugad ng mga kapuspalad

Hangganan ng pangarap –

Ng mga taong

Madilim ang hinaharap.

 

Marami na ang sumumpa

Na sa Tondo’y hindi babalik

Nguni’t iba ang tawag

At hila ng ugat

Pilit nagpapaliwanag.

 

Tondo, oh, bakit ba?

Naturingan ka

Na pugad ng dalamhati

Pinagkaitan ng saya

Ng ngiti at ng ganda.

 

Ang lahat ay may pagbabago

Kung may araw, mayroon ding gabi.

Kung may lamig, mayroon ding init

Tulad ng Tondo

Gumaganda, dati’y pangit.

 

Ngayon, iba na siya

Unti-unting nagbabago

Nasisinagan ng pag-asa

Na ang dulot

Ay bagong buhay

At may ligaya!

Ang Ayaw Tumulong Huwag na lang Manlibak ng mga Kapus-palad

Ang Ayaw Tumulong

Huwag Na Lang Manlibak ng mga Kapus-palad

Ni Apolinario Villalobos

 

Napilitan akong sumulat uli tungkol sa subject na ito dahil sa narinig kong pag-uusap ng dalawang babae sa dyip. Galing ako noon sa mga nasunugan kong kaibigan sa Tondong nakatira pansamantala sa isang basketball court ng barangay na hindi kalayuan sa pinangyarihan ng sunog. Habang tumatakbo ang dyip galing sa port area papuntang Divisoria, sinabi ng isang babae sa katabi niya na, “mabuti ngang nasunog ang mga bahay sa Parola dahil pinamumugaran lang ng mga drug addict, mga puta at mga bata madudungis”.

 

Gusto ko mang sumabad, hindi ko na ginawa dahil mukhang mataray ang babaeng nagsalita at siguradong magtatalo lang kami. Mahirap na dahil baka makarating kami sa barangay, mabisto pa kung sino talaga ako dahil kukunin ang pangalan ko. Hindi kasi ako nagpapakilala sa mga taong tinutulungan ko sa Tondo.

 

Ang pinakamasamang ugali ng tao ay ang paglibak sa kapwa nilang kapus-palad o naghihikahos, na ayaw naman nilang tulungan. Palibhasa daw ay hindi mapapagkatiwalaan, madudungis kaya nakakasira ng tanawin, mga magnanakaw, mga puta, mga adik, mga tamad, mga putik ng lipunan.

 

Ang dapat gawin ng mga ayaw tumulong sa mga nangangailangan ay tumahimik na lang at magpakasaya sa yaman nila na pinaghirapan nilang kitain. Pero tulad ng sabi ko, dapat ay huwag manlibak ng mga taong kapos na inaakala nilang nakikibahagi sa kanilang yaman.

Walang may gustong maging mahirap. May sinusuwerte kahit hindi masyadong nagsikap at mayroon ding hindi sinuwerte kahit ang ginamit sa pagsisikap ay mismong karangalan at buhay, kaya nagpuputa at nagnanakaw. Ang mga nagpuputa ay nagkakasakit ng AIDS at ang magnanakaw ay napapatay.

 

Ang nawalan ng ganang magsikap ay siguradong may dahilan kaya huwag silang husgahan agad, tulad ng isang nakausap ko na ilang beses nang nagtrabaho subalit palagi ring biktima ng pagmamaltrato. May mga biktima ring ginawang “tuntungan” ng mga taong gusto lang yumaman…ibig sabihin, ginamit lang sila.

 

May mga taong sinuwerte sa buhay pero sa halip na lumingon sa kanilang pinanggalingan ay nanlibak pa ng mga kaanak at kaibigan na hindi sinuwerte kaya naghihirap. Kung mapansin naman nilang nagsisikap ay sasabihin pang “trying hard” at pati ang mga simpleng pagsasaya na nakikita sa mga larawang naipo-post sa facebook ay nililibak din sa pagtanong ng, “ganyan ba ang naghihirap?…naka make-up pa at magagandang damit ang suot?” Para sa akin, hindi dahilan ang kahirapan upang magpabaya sa pag-ayos ng sarili dahil marami ngayong magagandang damit sa ukayan at mura lang.

 

Dapat alalahanin ng mga may kaya sa buhay na nanlilibak, na ang yaman ay hindi nila madadala kung sila ay patay na. Ang mayayamang nanlilibak ay kumakain ng masasarap, hindi tulad ng mahihirap lalo na ang mga sobrang kapos na ang mga kinakain ay galing sa basurahan. Subalit, magkaiba man ang kanilang pagkain, pagdating sa bituka ng kanilang kinain ay parehong nagiging dumi o tae na mabaho! At, tulad ng mga kinakapos sa buhay, kung mamatay ang mayayamang nanlilibak, kakainin din ng uod ang nabubulok nilang bangkay…. pwera na lang kung na-cremate sila!

 

 

Ang Buhay sa Lansangan

Ang Buhay sa Lansangan

Ni Apolinario Villalobos

 

Kung pagmasdan silang pinagkaitan ng rangya

Di maiwasang may maramdaman tayong awa

Nakapaa at nagtutulak ng kariton kung minsan

Basang sisiw naman sila, kapag inabutan ng ulan.

 

Abala palagi sa pangangalakal o sa  pamamasura

Wala sa isip nila ang sumilong upang magpahinga

Habol ay makarami ng mga mapupulot  at maiipon

Hindi alintana pagbabadya ng masamang panahon.

 

Sa mga nadadampot na styrophor galing sa Jollibee

Bigay ay saya dahil may matitikmang tirang ispageti

Kahit iilang hibla lamang na may kulapol pang ketsap

Sa maingat na pagsubo, dama’y  abot-langit na sarap.

 

Gula-gulanit ang suot na kamiseta at nanggigitata pa

Ang damit, kung hindi masikip ay maluwag sa kanila

Kung pantalon naman, walang zipper, at butas –butas

Subali’t hindi alintana, may maisuot lang, kahi’t kupas.

 

Kapos sa mga ginhawa na dulot ay  materyal na pera

Puso namang may nakakasilaw na busilak ay meron sila

Walang hiling kundi matiwasay na umaga sa paggising –

Kahi’t mahapdi ang tiyan dahil sa gutom, di dumadaing.

 

May mga bagay, dapat nating mapulot sa mga ugali nila

Pampitik sa atin upang gumising at magbubukas ng mata

Gaya ng hindi maging sakim at mapag-imbot sa kapwa

Bagkus, maghintay at magpasalamat sa bigay na biyaya!

 

 

 

 

 

Ang Buhay sa Lansangan

Ang Buhay sa Lansangan

Ni Apolinario Villalobos

 

Kung pagmasdan silang pinagkaitan ng rangya

Di maiwasang may maramdaman tayong awa

Nakapaa at nagtutulak ng kariton kung minsan

Basang sisiw naman sila, kapag inabutan ng ulan.

 

Abala palagi sa pangangalakal o sa  pamamasura

Wala sa isip nila ang sumilong upang magpahinga

Habol ay makarami ng mga mapupulot  at maiipon

Hindi alintana pagbabadya ng masamang panahon.

 

Sa mga nadadampot na styrophor galing sa Jollibee

Bigay ay saya dahil may matitikmang tirang ispageti

Kahit iilang hibla lamang na may kulapol pang ketsap

Sa maingat na pagsubo, dama’y  abot-langit na sarap.

 

Gula-gulanit ang suot na kamiseta at nanggigitata pa

Ang damit, kung hindi masikip ay maluwag sa kanila

Kung pantalon naman, walang zipper, at butas –butas

Subali’t hindi alintana, may maisuot lang, kahi’t kupas.

 

Kapos sa mga ginhawa na dulot ay  materyal na pera

Puso namang may nakakasilaw na busilak ay meron sila

Walang hiling kundi matiwasay na umaga sa paggising –

Kahi’t mahapdi ang tiyan dahil sa gutom, di dumadaing.

 

May mga bagay, dapat nating mapulot sa mga ugali nila

Pampitik sa atin upang gumising at magbubukas ng mata

Gaya ng hindi maging sakim at mapag-imbot sa kapwa

Bagkus, maghintay at magpasalamat sa bigay na biyaya!

 

 

 

 

 

Ang Magagawa ng mga Pilipino kung Magtaasan ang mga Presyo ng Bilihin

Ang Magagawa ng mga Pilipino

Kung Magtaasan ang mga Presyo ng Bilihin

Ni Apolinario Villalobs

 

Hindi kailangang malungkot kung nagtataasan man ang presyo ng mga bilihin. Maraming paraan upang makatipid, tulad ng sumusunod:

 

  • Bumili ng mumurahing bigas tulad ng “NFA rice” sa halip na mamahaling uri na maputi nga ay nagtututong naman kung isaing. At, lalong higit kung kapos sa budget. Pwedeng paghaluin ang murang bigas o NFA rice at hindi gaanong mahal na bigas.
  • Huwag magtapon ng tutong na kanin…iluto ito sa instant noodles upang lumambot. Ang tutong na kanin ay gamot sa hyper-acidity na ang sinaunang gamot ay isinangag na bigas hanggang bahagyang masunog sa pagka-tosta (toasted), at nilalaga upang maging “kape”.
  • Bumili ng mura dahil nalalanta na mga gulay hangga’t maaari. Ang pagkalanta ay hindi nangangahulugang nawawala ang sustansiya sa gulay. Sa ibang bansa, ang gulay ay pinapatuyo upang maimbak para sa panahong tag-lamig. Ganoon din ang ginagawa sa ibang mga prutas. Sa Pilipinas, hindi siguradong ligtas kainin ang mga prutas at gulay na sariwa sa paningin dahil, malamang na na-iespreyhan ng insecticide. Ang mga ganitong uri na gulay ay yong sariwang tingnan ang balat pero bulok na ang loob, tulad ng talong. Kalat ang balita tungkol sa pag-isprey ng insecticide o pagbabad ng ilang uri sa isang uri ng preservative upang tumagal ang hitsurang sariwa.
  • Magtipid sa kuryente. Maraming paraan upang gawin ito.
  • Magtipid sa tubig, kung sa Maynila nakatira o saan mang lunsod na de-metro ang tubig. Ganoon din ang gawin kapag motor pump ang ginagamit sa bahay.
  • Bawasan o tuluyang iwasan ang pagkain sa labas ng bahay. Gumawa ng sariling home-made burger at potato fries na gusto ng mga bata at gamitin itong activity bilang bonding time ng pamilya.
  • Ugaliing mag-recycle ng mga natirang pagkain sa halip na itambak lang sa ref.
  • Ugaliing bumili ng mga sale items sa halip na mga regularly-priced,
  • Iwasan ang pagbili ng maluluhong bagay para lang mai-display at maipagyabang sa ibang tao.
  • Higpitan pa ang paghawak sa pera kahit pa ang asawa ay Chief Engineer o Kapitan sa barko o executive sa kumpanya. Dapat ipakita sa mga anak na hindi pinupulot lang ang pera, upang sa murang gulang ay maintindihan nila ang kahalagahan nito na dapat respetuhin.

 

Para sa akin, hindi maganda ang ugaling paggastos habang mayroong nadudukot. Ang disiplina sa paggastos ng pera ay dapat pairalin sa loob ng tahanan upang matutuhan din ng mga anak. Mahalagang bagay ito dahil ang matututuhan nila ay maaari nilang ipamana sa kanilang mga anak, na magpapamana din sa kanilang mga anak, etc. Kung sa ganitong bagay man lang ay may disiplina ang mga Pilipino, mababawasan ang ingay na sanhi ng mga reklamo tuwing tataas ang mga bilihin, pero wala namang ginagagawa.

 

Sa isang banda, ang paggawa ng paraan upang mabawasan ang problema tuwing nagtataasan ang mga presyo ng bilihin ay hindi nangangahulugan na ititigil na ang pagbatikos sa mga opisyal na pabaya at korap….dapat ituloy pa rin upang malaman nila na hindi bulag ang mga Pilipino sa kanilang mga kabulastugan. Mag-ingay man laban sa mga tiwali, sabayan pa rin ito ng pagkilos at pagiging resourceful o mapamaraan upang mabawasan ang paghihirap na nararanasan. Hindi malulutas ng pag-iingay lang ang kahirapan…yan ang dapat tandaan!

Si Jun Taladtad, walang mga paa, pero masipag…

Ito si Jun Taladtad, 27 years old, nagtatrabaho sa barangay San Pablo ng Tacurong bilang caretaker ng puwestong nagbebenta ng culled chicken. Stay-in siya at ang tinutulugan niya ay ang maliit na kuwarto sa likod ng puwesto. Mabait ang taong nagtiwala sa kanya…sana ang ibang employer ay ganoon, hindi tumitingin sa pisikal na kaanyuan ng taong iha-hire. Si Jun naman ay masikap at masipag dahil sa kabila ng kanyang kalagayan ay nagtatrabaho na siya mula noong siya ay bata pa. Nang makausap ko siya isang umaga ay may balahibo pa ng manok sa kanyang ulo, palatandaang sumuot siya sa ilalim ng mga kulungan upang walisin ang mga dumi…may advantage ang kanyang height! Mabuhay ka Jun!!!!

IMG9648