Ang “Squid Tactic”

Ang “Squid Tactic”

…bebenta kaya?

Ni Apolinario Villalobos

 

Ang “squid” tactic ay isang sistema na ang layunin ay malambungan ang mga kasiraan at kahinaan ng isang gobyerno. Panglambong din ito sa mga isyu na nagbibigay ng problema sa nakaupong administrasyon. Maaaring gawin ito sa pamamagitan ng mga kasiya-siyang proyekto upang malibang ang mga tao o di kaya ay magpakalat ng nakakabahalang mga isyu tungkol sa seguridad upang mabaling dito ang atensiyon ng mga tao.

 

Noong panahon ni Marcos, upang ma-divert ang attention sa mga naiipong tanong tungkol sa mga gastos ay nagkaroon ng iba’t ibang international events sa bansa, tulad ng Miss Universe pageants at international film festivals. Nang lumala ang pagkadiskuntento ng mga tao na idinaan sa sunud-sunod na mga protesta, maraming mga isyung naglabasan tungkol sa seguridad ng bansa, lalo na ang mga tungkol sa komunismo, na ang pinakamatindi ay ang pagpasabog sa Plaza Miranda na naging dahilan sa pag-impose ng Martial Law.

 

Ngayon kaliwa’t kanan ang mga isyung nagpapalubog sa kasalukuyang administrasyon. Ang pinakamatindi dito ay ang pagkurakot sa kaban ng bayan. Sinundan ng mga pagsirit ng mga presyo ng mga bilihin. Lalong nagpataranta sa gobyerno ang panawagan ng taong bayan na bumitiw sa tungkulin ang maski mga pinagdududahang mga opisyal tulad ni Abad, Alcala at marami pang iba, na hanggang ngayon ay kapit-tuko sa kani-kanilang pwesto dahil “they serve at the pleasure of the president” daw.

 

Biglang lumutang ang isyu sa seguridad. Lulusubin daw ng mga terorista ang Davao City, at iba pang malalaking karatig na lunsod tulad ng Cagayan de Oro, General Santos City, Koronadal City, at Zamboanga City. Ang nagbabalak daw nito ay isang grupong pinamumunuan ng isang lider ng Abu Sayyaf na bihasa sa paggawa ng bomba. Ang dahilan daw ay tutol sila sa namuong peace agreemenent sa pagitan ng gobyerno at MILF na nagbigay hudyat sa balak na pagkakaroon ng “sariling pamahalaan” ng pinagkaisang mga piling bayan at lunsod sa Mindanao. Baka daw umabot sa Maynila ang terroristic activities.

 

Mismong ang presidente pa ang tumawag daw sa mayor ng Davao City. Bakit siya at hindi ang intelligence unit ng Armed Forces at bakit binrodkast agad sa mga media? Bakit noong bago lusubin ng MNLF faction ni Misuari ang Zamboanga, hindi niya tinawagan ang mayor ng Zamboanga? Ano ang gustong palabasin ng administrasyon ngayon?

 

Dati nang gumagala ang mga terorista sa Mindanao at sa Maynila, media din ang nagsabi nyan. At, ang mga pangingidnap nila ay walang patid, subalit walang magawa ang gobyerno, kaya hindi na ito issue. Nakikita daw ang mga terorista, may sightings – bakit hindi nila hulihin? Bakit kailangang magpalabas pa ng press release? Upang malaman ba ng taong bayan na kumikilos ang Armed Forces at kapulisan, eh, obligasyon naman nila talaga ito?

 

May nahuli na isang financier daw ng Abu Sayyaf – fine, dapat lang naman dahil trabaho nila. Nagawa nila ito dahil, tahimik lamang ang ahensiyang nagsagawa. Nalaman nga lang nang mahuli na. Ngayon, sa issue ng terorismo daw na banta sa Davao, bakit kailangang “mag-ingay” to the point na parang nagpa-panic, dahil presidente na mismo ang tumawag sa mayor ng Davao?

 

Ang mga bagay na may kinalaman sa seguridad ng isang bansa ay hindi inaanunsiyo para hindi mag-panic ang taong bayan. At lalong, upang hindi malaman ng mga kalaban ang mga hakbang na gagawin ng gobyerno. Bakit hindi ituloy ng mga intelligence units ng gobyerno ang tahimik nilang mga pagkilos upang makahuli uli sa paraang, malaman man ng bayan sa bandang huli ay nagawa na nila? Isang malaking pagka-iresponsable sa panig ng gobyerno ang manguna na pagpakalat ng pangamba sa sambayanan…. maliban lamang kung may dahilan.

 

May gusto yata silang lambungan o takpan o i-cover, etc….magtagumpay naman kaya ang layunin nila upang ma-divert ang attention ng taong bayan mula sa isyu ng korapsyon at mga nakakagutom na pagsirit ng mga presyo ng mga bilihin na nagsisilbing mga blackeye ng gobyerno?

 

Ang nakakatawa, pinakalat pa sa mga radio stations ang balitang “hindi pa raw nakakakapasok sa Davao City ang mga terrorists at malayo pa sila sa Maynila”, binanggit pa ang pangalan ng lider ng mga terorista! Nasusubaybayan pala ng mga “matatalinong” taong gobyernong ito ang kilos ng mga terorista, kaya alam kong saan sila, eh, bakit hindi nila hulihin, para matapos na ang laban? … ungas lang ang maniniwala diyan! Ang nakakabahala ay baka maglabas ng mga fall guys… na naman! Remember…malapit na ang State of the Nation Address (SONA). Dapat may magandang masabi, di ba? Abangan….na lang.

 

Kung ganito ng ganito ang mangyayari, talagang lalabas na inutil ang gobyerno dahil mismong Armed Forces ay ampaw ang kakayahan sa paglutas ng mga kahalintulad na mga problema, na sinabayan pa ng isyung paglustay ng pera ng taong bayan para sa “pagpaganda” ng tirahan ng namumuno ng Philippine National Police. Ano pa ang aasahan ng taong bayan?

 

 

Dito Sa Aming Bansang Pilipinas

Dito sa Aming Bansang Pilipinas

Ni Apolinario Villalobos

 

Sa aming bansa, ang mga tao ay tuliro na, nalilito sa maya’t maya ay pagdating ng kung anu-anong problema. Naturingang may gobyerno na pinamumunuan ng inasahang tao na galing sa pamilya ng marurunong at makabayan. Subali’t ayon na rin sa mga sinasabi ng karamihan sa mga Pilipino, lalo na ang mga hilahod na sa hirap, wala palang binatbat.

 

Hayagan nang nakikita ang kahinaan ng mga itinalaga ng presidente sa mga ahensiya ng pamahalaan, pero ayaw pa rin niyang tanggalin. Nakakahiyang maitala sa mga pahina ng kasaysayan ng Pilipinas na ang presyo ng bawang at luya ay umabot sa libel na halos hindi na kayanin ng Pilipino…ang pinakamurang bigas na produkto mismo ng Pilipinong magsasaka ay hindi bababa sa 40pesos ang bawa’t kilo…inasahan ang inaangkat na bigas galing sa ibang bansa na kung itinda sa mga palengke ay hanggang dalawang kilo lang bawa’t mamimili…ang langis ay maya’t maya ang pagtaas ng presyo…ang halaga ng kuryente ay halos hindi kayanin ng mga Pilipino. At, sa lahat ng iyan, ang sinasabi ng tagapagsalita ng pangulo ay tiis-tiis na lang daw muna! Iyan ang maitatala sa mga pahina ng kasaysayan ng aming bansa.

 

Puro babala ang ginagawa ng gobyerno sa mga tiwali na pinagtatawanan lamang ng mga rice hoarders at cartel ng langis. Ang mga smugglers, binalaan din…hanggang doon rin lang. Kaya dahil nakita ang kahinaan ng gobyerno nagpipiyesta ang mga magnanakaw – mga negosyante na karamihan ay mga dayuhan at mismong mga opisyal ng pamahalaan, na parehong walang konsiyensiya. Idagdag pa rito ang pag-amin ng mga ahensiya na talagang wala silang kontrol sa mga nangyayari, kaya lalong napapangisi sa pagkagahaman ang mga tiwali.

 

Sinasabing may nakumpiskang libu-libong toneladang bawang ang sisirain daw dahil hindi dumaan sa proseso upang malaman kung kontamindado o hindi ng kung anong mikrobyo kaya “sisirain” daw. Sabi yan ng tapagsalita ng gobyerno…sabi ni Juan – neknek mo! Bakit hindi na lang i-proseso kaysa dakdak sila ng dakdak. Kamala-mala mo yong mga container “nawala”, hindi mahagilap tulad ng nangyari noon sa libong toneladang bigas na smuggled na tiningga rin sa Batangas port subali’t “nawala”, hindi rin mahagilap at ang mga taong nagpabaya, hindi man lang naparasuhan.

 

Bababa rin daw ang mga nagtaasang presyo, sabi ng tagapagsalita ng Malakanyang. Baka ang tinutukoy niya ay ibang bansa, dahil dito sa Pilipinas ang mga nagtataasang presyo ay hindi na ibinababa, nakatala yan sa mga records. Ang sinasabing nagtaasang presyo ng langis hindi na bumaba…pati iba pang basic commodities. Siguro nananaginip yong nagsalita. Dito nga lang sa ating bansa nangyari ang pagbigay ng control sa mga basic commodities sa mga pribadong negosyante. Kaya 24 oras man ang mga rally at maglupasay man sila sa kalsada sa karereklamo, hindi mangyayari ang hinihinging pagbaba ng mga presyo…dito lang yan sa Pilipinas!

 

Dito sa aming bansang Pilipinas, mayroon din namang hindi nag-aalala sa gitna ng mga pangyayari. Sila yong mga Pilipino na ang pinagkitaan ay ang kahinaan ng kapwa nila Pilipino. Sila yong mga nakaupo sa gobyerno na naturingang mambabatas nguni’t puro naman pambubutas naman ang ginagawa. Sila yong malayo pa ang break ng mga session ay halos hindi na makita sa mga bulwagan ng senado at kongreso. Sila yong akala mo ay tumutulong sa mga kababayan sa pamamagitan ng sectoral projects…pinagkitaan lang pala, kaya hanggang papel lang ang inabot.

 

Dito sa aming bansa, may isang pang-Guinness Book of World Records na kuwento. Ito ay yong tungkol sa babae na hindi nakatapos ng kolehiyo pero nakakahawak sa leeg ng mga pulitiko, na nilagyan na yata niya ng tag price bawa’t isa. Magaling yata sa sales talk dahil bandang huli inamin niya na naguyo niya ang isang pulitiko upang turuan siya kung paanong masikwat ang pondo ng bayan. Magaling ding umarte…dahil pinipilit niyang palabasing wala na siyang pera kaya ang gastos sa pagtanggal ng matris at obaryo niya na wala pang 100thousand pesos ay hindi daw niya kaya! Napapaikutan ang mga imbistigador kaya yong iba pa niyang mga deposito at ari-arian ay hindi man lang nagalaw. Talagang matalino dahil nagawa pa niyang manuhol maski nasa ospital siya. Dito lang sa aming bansang Pilipinas nangyayari ang mga iyan…at marami pang ibang kabalbalan!

Magsikap Na Lang…Huwag Nang Umasa sa Pamahalaan

Magsikap Na Lang

…Huwag Nang Umasa sa Pamahalaan

Ni Apolinario Villalobos

 

Ang kasabihang, “pinangakuan na nga, gusto ay tuparin pa”, ay totoo at nangyayari sa Pilipinas. Para hindi maramdaman ang sakit ng katotohanang ito, sinasabi ito sa pabirong paraan na ang tinutukoy ay ang mga nakaupo ngayon sa pamahalaan na noong nangangampanya pa lang ay nangako ng mga kung anu-ano. Ang talagang tumatak sa isip ng tao ay ang “tuwid na daan” at “kayo ang boss ko”. Hindi ngayon mahanap ang tuwid na daan. Ang nakikita ay mga lubak-lubak na daan na gawa sa mahinang klase ng semento at aspalto. Yong iba, ni drowing wala, pero ang pondo wala na. Ang nagpapa-utos ay nagbago ng pananalita dahil mahina yata ang pandinig sa mga hinaing ng sambayanang Pilipino.

 

Kaya ang pinakamagandang gawin ay magkanya-kanyang sikap na lang…huwag umasa sa mga ampaw na pangako, hindi lang ng namumuno kundi pati na ang mamababatas na karamihan ay sangkot pa yata sa nakawan sa kaban ng bayan (iyan ang pinagpipilitan nila). Kung aasahan silang mga nagsasayang ng oras sa Senado at Kongreso sa pagpapagalingan sa pagsalita, maninigas ang taong bayan sa gutom- nakanganga at kumakalam ang sikmura.

 

Hayaan na lang na gumawa ng paraan ang mga kawawang guro sa malalayong bayan at baryo na magamit ang giray-giray na mga paaralan na ang mga butas sa dingding ay kasinglaki ng bintana at ang uka sa bubungan ay kasinlaki ng banyera. Pagtiyagaan na lang nila ang mga gulanit nang pahina ng mga libro na ang porma ay ginawang workbook upang pagkitaan ng mga tiwali sa kagawaran. Magtiyaga na lang din ang mga estudyanteng tumawid sa mga umiindayog na tulay na yari sa kawayan o lubid , o di kaya ay tumawid sa rumaragasang ilog, dahil ang ipinangakong tulay na hanggang drowing na nga lang ay sa tubig pa ginawa… ay nalusaw! Pagtiyagaan na rin ng mga estudyanteng ito ang pagtahak sa hanggang tuhod na putik sa pagbaba nila mula sa tinitirhan sa gilid ng bundok, makapasok lang sa eskwela.

 

Mismong mga guro ang nagsasabi na kulang ang mga silid-aralan, libro at upuan, pinagpipilitan pa rin ng mga taga gobyerno na wala na raw problema. Pati mga TV stations nagpapakita ng tunay na sitwasyon, ayaw pa ring patalo ng mga nasa gobyerno. Iyan ang nakakabilib na fighting spirit nila. Hindi tuloy malaman ngayon kung sino ang tanga! Sa Pilipinas lang nangyayari yan!

 

Ang mga tao, lalo na yong kapus sa budget, dapat maging maabilidad na lang upang mapagkasya ang kinikita kung meron man, sa mga pang-araw araw na pangangailangan. Mabuti nga at tumigil na sa kababando sa TV ang mga taga-gobyerno na hindi daw tumaas ang presyo ng bigas at mga pangunahing bilihin sa mga palengke, dahil lalo lang nilang sinasaktan ang taong bayan. Nagbigay ng dagdag sa sweldo sa mga minimum wage earners, kakarampot naman, parang nagbigay ng kendi sa batang umiiyak!

 

Nagpipilit pa ang mga nasa gobyerno na tumaas daw ang kita ng bansa o yong gross revenue. Paanong hindi tumaas, eh ang pinagbatayan ng survey ay panahon ng eleksyon kung kelan ay kaliwa’t kanan ang bilihan ng boto kaya ang bulsa ng mga tao ay namimintog sa pera na ang kapalit ay boto nila. Tumaas din daw ang employment, pero ang ang tinutukoy ay seasonal namang trabaho na kontraktwal, at pagkalipas ng limang buwan ay goodbye na ang mga manggagawa sa mga factory, na pinagkitaan nila ng minimum wage, na ang epektong ginhawa sa kanila ay minimum din, kung meron man, dahil kung tutuusin ay wala talaga.

 

Kung ilang taon na ang banta ng mga Tsino sa unti-unti nilang pananakop ng ilang bahagi ng ating bansa. Dahil sa kabaitan ng ating pangulo, hindi kumibo at umasa sa international tribunal para sa mga kasong ito. Nagpatumpik-tumpik, hanggang kung kelan may airstrip na yong na-reclaim na isang bahura ay saka nagsalita nang nagsalita ng tungkol sa kalayaan ng Pilipino na hindi basta-basta mayuyurakan. Inasahan yata ang mga Amerikano na wala namang malinaw na pangako tungkol sa pagdipensa ng ating bansa kung sakali mang may mangyaring hindi maganda.

 

Ang gobyerno, hindi na tinitingnan ng may respeto. Lahat na lang ng sangay nito ay tadtad ng katiwalian. Ang pinakahuli ay ang ahensiyang nagtuturo dapat ng magandang asal – ang nakatuka sa edukasyon. Dito raw ay may natuklasang bilihan ng mga sinaunang computer na Pentium IV sa halagang Php400,000.00 noon pang 2010. Bakit ngayon lang lumabas? Ganoon na ba kakupad ang Commission on Audit? Itinago ba ang findings at nadiskubre lang? Ang Pentium IV na mga computer ay antique na, binili pa! Ganoon yata ka-antigo ang pananaw nila sa pagtuturo. Kaya siguro karamihan sa mga mag-aaral, natututo na lang mangopya sa mga internet para makagawa ng assignment. Kawawa ang mga kabataang Pilipino. Ang kinabukasan nila ay nalalagay sa alanganin dahil sa pagkagahaman ng mga taong dapat ay tumutugaygay sa kanila.

 

Para hindi naman siguro magmukhang timawa, ang pinakamagandang gawin ng sambayanan ay magsikap ng kanya-kanya. Dumiskarte sa maayos namang paraan upang mabuhay. Magtipid sa paraang hindi nasasakripisyo ang kalusugan. At, pinakamahalaga, mag-aral ng Mandarin, Fookienese, o Korean upang makatawad ng malaki sa mga tindahang naglilipana na pag-aari ng mga banyaga!

 

Tayo ay Pilipino, masikap at mabait kaya inaabuso, subali’t sa diskarte ay nabubuhay. Pampalubag loob man ang mga katagang yan, tanggapin na lang upang hindi magka-locked jaw dahil sa panggagalaiti ng bagang, at upang hindi biglang tumimbuwang na lang dahil sa pagtaas presyon. Kung sinusubukan man tayo dahil para sa mga pangyayari sa ating paligid, ipakita natin na kaya nating harapin ang lahat. Hindi tayo pikon, dahil ang pikon ay talo!…at palaging manalig sa Kanya!

Gumuhong Bantayog ng EDSA People Power…gumuhong pag-asa

Gumuhong Bantayog ng EDSA People Power

…gumuhong pag-asa

Ni Apolinario Villalobos

 

Akala ng karamihang Pilipino, sa pagkawala ng diktaturya sa Pilipinas at sa pagkaluklok kay Gng. Cory Aquino, ang pangarap na pag-ahon sa kahirapan ay matutupad na. Hindi magkamayaw ang mga tao sa pagbunyi. Yong isang heneral ay napatalon pa na naging trademark niya. Subali’t iilang buwan pa lamang sa kanyang pwesto ang bagong nakadilaw na pangulo, ay inulan na ng pagpuna dahil sa mga taong nakapaligid sa kanya. Nagkaroon agad siya ng sariling mga “ladies in waiting” na katulad ni Gng. Imelda Marcos. Wala rin palang pinagbago, sabi nila. At may mga nakahalata na para siyang dinidiktahan ng mga tagapayo, kaya ang nangyari, nagkaroon ng mga hindi naman nagtagumpay na kudeta.

 

Inasahang ilalatag ni Gng. Aquino ang pundasyon para sa mas matatag na kalayaan ng Pilipinas tungo sa pagbabago at kaunlaran. Ang mga ito ay kalayaan mula sa gutom, kalayaan mula sa kamangmangan, at higit sa lahat, kalayaan mula sa mga mangangamkam na nasa pamahalaan. Subali’t natingga na nga ang mga dapat ay pangkaunlarang proyekto, ninakaw pa ang mga pondo. Ang mga taong manlilinlang na mahilig magpalit ng kulay na parang hunyango, depende sa kung sino ang nakaupo, ay nasa poder pa rin. Kaya ano pang pagbabago ang asahan?

 

Sa kasamaang palad, at ang nakapanghihinayang, ang mga tao na sana ay may mga adhikain para sa pagbabago ay namayapa nang wala sa panahon tulad nina dating Senador Raul Rocco at dating DILG Secretary Jess Robredo. May ibang buhay pa at maski hilahod na, ay pilit pa ring sumasama sa mga rally kaya napapasama sa nabobombahan ng tubig, tulad ni dating Senador Taῆada. Yong iba naman na nandiyan lang sa tabi-tabi ay nanonood lang ng mga pangyayari, lumalantad lang kung sa palagay nila ay ligtas sila at kung maraming TV kamerang nakatutok.

 

Ang mga ilang nakaraang taon ng pagdiriwang ng EDSA People Power ay nilangaw. Nagkahalataan na hindi naman pala talaga para sa masang Pilipino ang “people power” na ito. Kaya nga ang selebrasyon ay sa Ayala Avenue ng mayamang distritong komersiyal ng Makati. Para bang ikinahiya na ito ng ordinaryong mamamayang Pilipino. Yong iba ngang nasa stage noong unang “people power” ay wala nang kibo na para bang isa na lang itong nakakahiyang yugto ng buhay nila o di kaya ay isang masamang panaginip, isang bangungot. Nagkawalaan ng kusa, kaya yong isa na sana ay kasama sa selebrason, naglabas ng sama ng loob sa TV at nagsabi na hindi naman daw siya inimbita!

 

Marami ang nagpumilit na makatulong upang mabago ang mga maling sistema ng gobyerno na umaabot sa corruption ng namamahala ng ilang ahensiya kaya nagkaroon ng palasak na katawagang “whistle blower”. Nandiyan si Sandra Cam, at iba pang limot na ang pangalan o nagtago na lang dahil naramdaman nila na walang saysay ang ginawa nilang pagsakripisyo. Ang hindi makalimutan ay si Kabungsuan Makilala na nagbunyag ng katiwalian sa pamamalakad ng National Bilibid Prison o “Muntinglupa”. Si Sandra Cam ay palaban kaya hanggang ngayong may issue sa pagwaldas ng pork barrel fund, ay nandiyan pa rin siya at sumusuporta sa mga whistle blowers. Si Kabungsuan Makilala na may magandang pangarap sa buhay at sa Pilipinas kaya iniwan ang probinsiyang Sultan Kudarat upang makapag-ambag ng kaalaman sa pagpatakbo ng Muntinglupa, ay pinili na lang na tumahimik muna. Subali’t sa panibagong pagkabunyag ng mga katiwalian sa Muntinglupa, para na rin siyang nanalo sa mga pinaglaban niya noon. Lumalabas na tama pala talaga siya!

 

Kaliwa’t kanan ang mga nakaambang panganib sa Pilipinas. Nariyan ang patuloy na banta ng panganib mula sa hagupit ng Inang Kalikasan. Nariyan ang banta ng Tsina na gustong kumamkam ng ilang bahagi ng ating bansa. Nariyan ang hindi pantay na patakaran sa pagpapatupad ng pandaigdigang kalakalan. Nariyan ang banta ng gutom dahil sa kawalan ng trabaho ng karamihan sa mga Pilipino. At higit sa lahat, nariyan ang mga nakawan sa kaban ng bayan, na ang paglilitis sa mga sinasabing sangkot ay maaaring abutin ng kung ilang panunungkulan o administrasyon pa pagkatapos ng kay Presidente Pnoy.

 

Ang bantayog sana ng EDSA People Power ay pinakahuling sagisag ng ating kasarinlan at katapangan. Subali’t dahil sa pagkaguho nito na hindi kayang itayo ng mga nasa katungkulan dahil sa pagkawala ng tiwala sa kanila ng taong bayan, ang magagawa ng huling nabanggit ay gumawa ng paraan upang magtayo ng panibagong bantayog. Kung ano man ito, ay dapat abangan…

The Neglected Root of the PDAF Anomaly

The Neglected Root

Of the PDAF Anomaly

By Apolinario Villalobos

 

The Department of Justice (DOJ), the Ombudsman, and other investigating agencies are all out in their effort to dig into the matter of PDAF anomaly (again). In particular, they are trying to pin down the politicians and the supposedly “queen” of the anomaly, Janet Lim Napoles. Sad to say, they seem to be just nipping at the buds, instead of going to the roots. There are questions that need to be answered as to how all these things happened in the first place. What department is in charge or authorized for budget releases? What department is supposed to do all the careful checking to insure that all papers are in order, being the final authority? And, most importantly, what department knows the details to the last and most minute, as to how the funds are to be handled. In the very beginning of the investigation, all observers have already doubted the “expertise” and “knowledge” of Napoles on the technical aspects of the process. Unfortunately, when prominent political names were mentioned, investigators concentrated on them, especially,  as the two have political ambitions set for the 2016 elections while the third is a staunch enemy of a “powerful” politician.

 

Except for the blame thrown to the Xerox guys at DBM who made duplicate copies of the unsigned documents so that fake documents can be fabricated, nothing else has been done. Observers again asked, how could these simple clerks know about the process if they have not “observed” some things going on in the office or even “given instructions” on what to do with documents involved in the process? A simple analysis will tell us that all other departments and the people behind the anomaly will not know what to do, unless they are given instructions on how to skirt the policies on budget management. Obviously, the investigators failed to use technicalities in the investigation. The sad result would be that, even if there is “conviction” which is a quixotic wish, mishandling of the fund will go on because the real brains are still out there.

 

The Department of Justice, in its effort to get Napoles as a state witness, is making moves to enhance the summary of reports that have been finalized. These developments would need another round of hearings.  But this will definitely create a problem, especially on the case of Napoles because during several Senate hearings, she was firm with her statements that she had no transactions with the Senators involved, and these statements were made under oath. To explain her stammering during the Senate hearings, her lawyer said that she lost courage to speak because some of those in the room have been involved.  To further justify her effort to “tell all”, her lawyer said that she felt lost because the lady lawyer whom she was banking on was no longer around, until she thought of approaching former senator Lacson, to whom her husband gave a long list of involved government officials and politicians, the same list that she gave to de Lima who insists that she be given a chance. The original whistle blowers, however, are thinking otherwise. She will practically bungle all the coherent statements that they already gave. A single inconsistency in the collated evidences shall weaken their position in the case.   

 

All concerned sectors are clamoring that de Lima should bring out the list immediately as it might be “sanitized” or cleaned of officials and politicians identified with the government. In the meantime, perhaps, those involved are happy because they are witnessing a “circus” in the handling of the case which as predicted will take years to resolve. One even would just smile, for in his mind, the on-goings are nothing compared to what he survived “through” the past administrations, including that of the Martial Law.

 

The well-informed cannot help but ask what will happen to a country….where agencies don’t seem to know where their responsibilities begin and end due to the seemingly absence of an inter-agency coordinative system …where energy in running the government machinery is fuelled by publicity…where press conferences precede official and if need be, discreet implementation of decisions…where some police vehicles have no budget for regular fuel…where projects are neglected after photo opportunities…where agencies publicize their own version of real happenings in the market contrary to what are happening, i.e., consistent soaring of prices of prime commodities…where agency heads do “surprise” checks of concerned areas such as public markets with TV cameras, reporters and squads of personnel in tow…where drug raids are done without netting the real perpetrators or drug lords despite months of surveillance…where some confiscated drugs see their way to the streets, repacked and retailed…where rallyists  do their thing in front of the US Embassy instead of the Chinese embassy to show their support in the dispute about West Philippine Sea…where the land (black sand) is literally hauled out of the country by shiploads to China…where native fishermen are chased out of their fishing domain by intruding coast guards of another country.

 

The above are just a “very few” of the observations by concerned parties that this writer echoes. The most important observation, however, is that despite all those, the resilience of the Filipinos, a proud race of Asia, made them able to survive natural and man-made  onslaughts into their properties and lives. And, that despite predicaments, they can still afford to smile…reason why I am proud, myself, being a Filipino.

Nang Araw na Marami ang Napatulala… (isyu pa rin ng pork barrel)

Nang Araw na Marami

Ang Napatulala…

(Isyu pa rin ng Pork Barrel)

Ni Apolinario Villalobos

 

Hindi yata matutuldukan ang pork barrel –

Isyu na sa maraming kaso ay nagpadiskarel

Sa tagal ng panahon lagi itong bumalandra

Sa anumang klase at porma ng mass media.

 

Subali’t wala na yatang isyu na mas hihigit pa

Sa isang araw nang magpa-presscon si de Lima

Iyan ay noong bago operahan si Janet Napoles

Di makalimutang araw – isang araw ng Martes.

 

Ang sabi ni de Lima, ilang oras din silang nag-usap

At  sa loob nito ay marami din daw siyang nakalap

Mga impormasyon na talagang sobrang  kailangan

Upang kaso ng pork barrel ay tuluyang matuldukan.

 

Napakaraming namangha, marami ding napatulala

Nang si de Lima ay nagbroadcast ng maiinit na balita

Sabihin ba naman niyang mahaba ang lista ng sangkot –

Kaya asahan… isyung pork barrel ay lalong sasalimuot.

 

Si Panfilo Lacson, may listahan din daw na hinahawakan

Bigay ng Napoles group ilang araw pa lang ang nakaraan

Subali’t sabi ni Miriam Santiago, bahagi ito ng istratehiya

Upang malito sa isyu ng pork barrel ang Pilipinong madla.

 

Mga original whistle blowers naman, lahat sila’y nag-alala

Na sa mga sinabi nila, pagsipot ni Napoles ay makakapinsala

May punto nga naman, dahil isang pagsalungat na masasabi –

Hihina, kasong matagal pinaghirapan upang  mabuo’t mahabi.

 

Ano pa nga ba at sa harap ng magugulong pangyayari’t drama

Buong bayan nga ang nalilito at nasasadlak sa kahirapa’t dusa

Dahil hilahod sa kahirapan ang mga Pilipino… ang buong bayan

Kakayanin pa kaya  ang pagtahak sa sinasabing tuwid na daan?

 

 

 

May Isang Social Climber

May Isang Social Climber…

 

Ni Apolinario Villalobos

 

 

Sa isang executive subdivision, wala pang 8:AM ay narinig na ng mga kapitbahay ang isang bagong lipat sa kanilang lugar na nakakuha ng malaking halaga ng pera dahil sa pagkamatay ng kanyang asawa sa Saudi. Ayon sa kwento ng bagong lipat na babae sa kanyang mga kapitabahay, milyon-milyon ang halaga sa piso ng perang natanggap niya mula sa kumpanya ng namatay niyang asawa, bukod pa sa mga insurance nito sa Pilipinas. Nagpa-impress agad ang babae sa kanyang mga bagong kapitbahay upang masabi nilang hindi siya basta-basta. Nguni’t ang katotohanan ay dating nakatira sa isang low-cost subdivision ang pamilya ng babae at high school graduate lang siya. Dahil maganda, nakapag-asawa ng isang engineer. Nang umagang yon ay pinapagalitan nito ang kanilang kasambahay.

 

Misis:   Inday, sa susunod basta ang naghanap sa akin ay nakakotse, tawagin mo agad ako, maski nasa parlor ako sa labasan, dahil baka taga-Congress na naman, tulad noong nakaraang araw na basta mo na lang sinabihang wala ako maski nasa kabilang bahay lang ako, kaya tuloy hindi ko nakausap si amigang Congresswoman…. Huwag kang tatanga-tanga! Alam mo namang marami akong ka-transaksyon na mga opisyales ng gobyerno at mga negosyante. Tandaan mo yan ha?

 

(Sadyang  nilakasan ng babae ang kanyang boses upang marinig ng mga kapitbahay ang mga sinasabi sa kasambahay.)

 

 

Inday:   Opo.

 

(Pagkalipas ng dalawang araw, may bisitang dumating, nakakotse, bumaba ang isang babaeng naninilaw ang mga tenga, leeg, mga daliri at braso dahil sa mga gintong suot…kinausap si Inday na noon ay nagdidilig ng mga halaman.)

 

Babae: Nandiyan ba si Mrs……?

 

Inday:   (Halatang na-impress sa ayos ng babae at sa kotse nito.) 

Opo! Sandali po at tatawagin ko.

 

            Ma’am….may naghahanap po sa inyo, nakakotse po, at maraming suot na alahas! (sadyang nilakasan ang boses upang marinig ng mga kapitbahay)

 

Misis:   Aba’ y papasukin mo sa sala …at bigyan mo ng kape. Naliligo lang ako.

 

Inday:   Opo!

 

(Sa sala, hindi ginalaw ng bisitang babae ang kape, halatang nabubugnot. Nang lumabas si Misis ng kwarto at pumunta ng sala, muntik na siyang matapilok.)

 

Babae:  (Sumisigaw habang dinuduro si Misis)

Hoy! Balasubas! Bayaran mo ang utang mo. Walanghiya ka! Lumipat ka pala ng tirahan hindi mo man lang ako sinabihan! Buti na lang nakausap ko si Mrs….at sinabihan ako kung saan ka lumipat! Walanghiya ka! Apat na buwan mo na akong pinagtataguan ah! Kailangang magbayad ka ngayon din, kung hindi ipapupulis kita! Magrereklamo ako sa homeowners association ninyo at sa barangay! Titingnan ko kung may magagawa ang  pagkabalasubas mo!

 

(Naglabasan ang mga kapitbahay na nabulahaw dahil sa sigaw ng babaeng nagwawala. Dinig na dinig nila ang mga pinagsasabi nito pati na ang tungkol sa dalawang Bombay na naniningil din at nakasabayan niya noong huling hanapin siya nito. Para mapatahimik ang babae, nag-issue ang Misis ng post-dated check, subali’t nagpagawa pa rin ng kasulatan ang naniningil na kailangang mapirmahan din ng presidente o maski sinong opisyal ng homeowners’ association ng subdivision. Pagkatapos ng pirmahan, isinama ng babaeng naniningil ang Misis sa isang abogado upang ma-notarize ang kasulatan. Ang nilalaman ng kasulatan ay ang pagpayag ng Misis na kukunin ng babaeng inutangan ang kotse nito kapag hindi  nagkabayaran sa petsang ipinangako. Two days after, umalis ang katulong at driver, nabahala na baka hindi sila maswelduhan dahil nabisto nilang hindi na pala ito nakakabayad ng mga utang. Ikinuwento ito ng isa kong malapit na siya ngayong boss ng driver ng Misis na mayabang. Ininterview kasi niya ang driver tungkol sa pinakahuli niyang trabaho at kung bakit siya umalis, maski pa rekomendado ng kaibigan namin, bago niya  kinuha bilang driver. Sinabi pa pala ng driver na sa sala ng dati niyang among Misis ay may mga larawan ito na kasama yong kontrobersiyal na babaeng naka-detain sa isang “safehouse” sa Tanay at mga pulitiko. Pamilyar nga daw ang ilang mukha na kung minsan ay nakikita niya sa tv habang ini-interview..  Naihatid niya na rin daw niya ang dating amo sa isang party sa loob ng isang sementeryo sa Pasig … na ipinagtataka niya.)

 

 

 

 

 

No Time for Celebration Yet for Declared Unconstitutionality of Pork Barrel

No Time for Celebration Yet

For Declared Unconstitutionality of Pork Barrel

 

By Apolinario Villalobos

 

So the Supreme Court has declared the unconstitutionality of pork barrel. Fine. It has done its part, for the record. Those who will rejoice here are the corrupt guys in agencies involved in the implementation of projects. Let us not forget that even before the pork barrel took a sophisticated image as a source of seemingly unlimited revenue for the wise NGOs and corrupt lawmakers, there has already been an SOP that greased the palms of agency officials with whom contractors deal to corner projects. With the NGO gone as a conduit, these corrupt agency guys will surely demand bigger SOPs. How about the required bidding? Tell that to the marines! Until now there are cases filed by losing bidder against winning counterparts and agencies involved in rigged biddings. They did not prosper, only exposed. Worse, some exposed questionable contractors are found to still submit bids. And, the agencies involved always find a way to justify their participation.

 

In the meantime, the artistic ingenuity and resourcefulness of the corrupt government officials and lawmakers will be put to use in finding ways so that they will still enjoy the “benefit” in another form. They will find means that will allow lawmakers identify projects. Once this happen, it is hallelujah for them again. There are clear indications that congressmen are against the scrapping of pork barrel, so what will stop them from coming up with another way? As their “sponsorship” will appear in the documents in the form of recommendation or referral or whatever, the corrupt agency guys and the contractors will know whom to give the SOP. This time, instead of the NGO handing over the SOP to the corrupt lawmaker, it will be the contractor…one corner is cut here, that of the NGO.  The SOP will be included in their “packaged” bid in a rigged process. It should be noted that the system of giving SOP by the  contractor to the corrupt officials in the lower echelon of the government is actually a traditional practice, pork barrel or no pork barrel. In other words, the SOP is back to its original turf, the contractor.

 

What is needed now is the continued vigilance of the people in monitoring the projects which later come out as substandard. Even the Freedom of Information Bill, may not be of much help because the agencies concerned will always find a way to remove from their filed records, information that will put them in a bad light. What can help is the paper trail because if a researcher is not satisfied or doubtful about certain documents released by an agency in question, he can still access the other agencies furnished with copies, and if lucky, these documents may still contain the needed information, as these are  “furnished  copies” only, hence, expected to still contain all information.

 

Ang Tuwid na Daan, Nababagtas na Ba?

Ang Tuwid na Daan…

Nababagtas na Ba?

 

ni Apolinario Villalobos

 

 

Nang si Pnoy Aquino ay naupo bilang Pangulo ng Pilipinas, ang hindi makalimutang binigkas niya ay ang “tuwid na daan”.  Hindi lang malinaw kung ang sinabi niyang ito ay pangarap o nandiyan na at tatahakin na. Ang sinabi lang niya ay samahan natin siyang tumahak sa tuwid na daan. Mas maganda sanang pakinggan kung sinabi niya na samahan natin siyang tumahak sa daang baku-bako man at maraming balakid ay matatawid din natin kung tayo ay magtutulungan. Hindi niya binanggit ang katotohang ang Pilipinas ay napapaligiran ng baku-bako at mabatong  mga daan. Kung sa payak na pananalita, marami ngang baryo na wala nito, maski na baku-bako dahil ang pondo na laan para dito ay ibinulsa ng mga gahamang opisyal ng pamahalaan.

 

Kung ilang taon na siyang naglilingkod sa pamahalaan. Kahi’t na noong hindi pa man siya senador at ngayon ay Presidente na,  alam na niya ang mga hindi magandang kalakaran at mga pangyayari sa ating pamahalaan at bansa sa kabuuhan. Siguradong noon pa man ay alam na niya ang tungkol sa mga katiwalian sa pamahalaan, sa mga mambabatas na halang ang mga bituka, sa mga opisyal na kasing itim na ng uling ang kaluluwa dahil sa pagkagahaman, sa mga kahirapan ng karamihan sa ating mga kababayan – mga sakit ng ating lipunan na nagpapabulok sa pagkatao ng Pilipino bilang isang natatanging lahi sa Asya, ng mundo.

 

Siya ay matalino. Siya ay makatao. Yan ang sabi nila. Nasaan ang kanyang pang-unawa at pagkilala sa mga tunay na mga pangyayari sa kasalukuyan? Baki’t hinayaan niyang talunin ng mga nagdudunung-dunungang mga taong nakapaligid sa kanya ang kanyang mga panununtunan? Ang nangyari tuloy, sa pagtahak niya sa sinasabi niyang “tuwid na daan”, dapȃ dito, dapȃ doon ang kanyang inabot!

 

Kung hindi sa kaso ni Janet Lim Napoles, hindi nabisto ng buong bayan ang mga tunay na nangyayari kung paanong kamkamin ng mga tiwaling opisyal ang perang pinaghirapan ng taong bayan na halos ay pigain ng BIR upang makabayad ng buwis gamit ang kakarampot ng kita mula sa mga trabahong kontraktwal. Mayroon pala namang “naipong” pondo na naibalik sa DBM, bakit hindi ginamit ito upang maipagpatayo ng maayos na paaralan ang mga kabataan sa mga liblib na lugar ng ating bansa? Bakit hindi ibinili ng mga gamot para sa mga baranggay? Bakit hindi ginamit para matulungan ang mga matatalinong kabataan upang makaraos sa pag-aaral? Bakit hindi ginamit sa mga proyektong makakatulong sa mga taong kakarampot ang sweldo? Bakit kailangan pang idaan ang paggastos sa mga senador na pinagdududahan na sa paghawak ng pondo para sa mga proyekto? Bakit hindi diniretso sa mga ahensiyang dapat na nagpapatupad ng mga proyekto para maayos ang pagmanman sa paggastos? Mayroon palang pondo mula sa Malampaya na para sa mga proyektong pang-enerhiya, bakit hindi ginamit ito para magastos sa pagpapatayo ng mga alternatibong panggagalingan ng enerhiya para hindi tayo masyadong umasa sa inaangkat na langis? Bakit hind ginamit ito sa pagsubsideya sa krudo na ginagamit ng mga sasakyang pangmasa upang hindi tumaas ang pamasahe?

 

Naglagda siya ng batas para sa karagdagang sweldo ng mga empleyado. Magkano? Ayaw ko nang banggitin dahil baka ako’y mapaluhȃ. Ang mga nagdudunung-dunungang opisyal ng gobyerno na siyang namamahala sa bagay na ito, gumawa ng pagtuos, ang masama, binatay sa presyo ng mga bilihin “noong panahon” na may nabibili pang tinging mantika sa halagang beinte sentimos. Ang nakita sa TV, babaeng mataba, buong husay na nagpapaliwanag na ang ginawa niyang lista ay siyang naaangkop sa araw-araw na pagkain ng Pilipino – mas mataas kaysa ibinigay na dagdag sweldo! Ang tanong, saan kukuha ng pambayad sa kuryente, sa tubig, sa upa ng maliit na kuwarto, sa pamasahe, sa damit, sa gamot? Ang inilista niya ay talbos ng gulay, ilang pirasong isda, tinakal na kanin – yon na! Isa pang tanong, kumakain din ba siya nito? Duda ako dahil sa hitsura niya, hindi yata alam ang lasa ng kangkong. Ang matindi, inamin ng matabang babae na binatay niya ang kanyang lista sa report na mahigit limang taon na ang nakaraan! Nasaan ang makatotohanang pagtugon sa pangangailangan ng taong bayan – ang “boss” ng Presidente?

 

Kung sinabi ng nanay ni Presidente Pnoy na “tama na, sobra na”, na ang tinutukoy ay mga katiwalian noong kapanahunan ni Marcos, ngayon ang sigaw ng taong bayan ay “tama na, sobra na” na ang tinutukoy ay ang pambobola sa taong bayan!

 

Marami tuloy ang hindi makaiwas sa paghambing kay Marcos sa mga pumalit sa kanya mula kay Cory Aquino hanggang ngayon. Marami ang nagpasalamat na dahil kay Marcos ay nagkaroon tayo ng Cultural Center, Philippine Conventions Center, Folk Arts Theater, Philippine Heart Center, Kidney Institute, napaayos na Philippine General Hospital, Coastal Road na nagpagaan ng biyahe papuntang Cavite, at marami pang iba.  Nakilala tayo sa mundo at nirespeto dahil kay Marcos. Hindi ako maka-Marcos. Nagsasabi lang ako ng totoo.

 

Mula kay Cory Aquino hanggang ngayon ano ang mga nagawa at nangyari? Mga nagawa meron din maski papaano – binuksan ni Presidente Ramos ang Pilipinas sa lahat ng mga airlines ng buong mundo (open skies policy), nagbenta ng dating Fort Bonifacio sa mga korporasyon na may koneksyon sa mga banyaga,  nagsakal ng mga labasan ng mga estero sa pamamagitan ng pagtambak sa Manila Bay upang mapatayuan ng negosyo ng mga banyaga kasama na ang casino, nagbigay ng lisensiya sa mga banyaga para makapagnegosyo sa bansa kaya pati toothpick ay galing sa Tsina, nagsapribado ng Philippine National Bank, nagsapribado ng serbisyong tubig at kuryente kaya walang mgawa ang mga gumagamit ng mga ito tuwing tataas ang singil, at marami pang iba. Mabuti na lang at naagapan ang pagbenta ng Manila Hotel, isang makasaysayang institusyon sa grupo ng mga banyaga. Mabuti na lang at nabulabog ang planong pagsasapribado ng Philippine General Hospita, Philippine Heart Center at Kidney Institue. Ang dahilan ng may balak? Upang mapaayos daw ang mga gamit.

 

Kung sa mga nangyari, marami din naman – maraming proyektong hanggang papel lang, maraming itinatag na mga kooperatiba at mga Foundation na ginawang dahilan para makakurakot ng pera ng bayan, maraming mga kalsada na kalahating lane lang ang nagawa, maraming sinirang sementado at maayos na kalsada para gamitan ng aspalto na walang binatbat ang kalidad kaya nagkandalubak-lubak maski ambon lang ang inabot, maraming basura ang natambak sa mga estero, maraming namahay sa mga lupang nakatiwangwang maski gilid ng mga daluyan ng tubig pero hindi sinita ng mga lokal na mga opisyal dahil itinuring silang boto pagdating ng elesyon, maraming namatay sa sakit dahil hindi kayang magpa-ospital or bumili ng gamot, maraming sidewalk vendors ang umiyak dahil ang paninda nila ay walang habas kung kumpiskahin ng MMDA sa dahilang sila ay nakakaabala, may mga proyektong ginawa nguni’t hindi naman pinag-isipan kaya pagkatapos ng kuhanan ng retrato, nawalan na ng silbi.

 

Nasilip ng mga matalino nguni’t tiwaling opisyal sa gobyerno ang mga kahinaan sa pagpapatakbo ng mga ahensiya, kaya kanya-kayang kurakutan ang nangyari! Tadtad ng katiwalian ang maraming ahensiya kaya yong isang presidente nagsa-pribado ng mga government assets para hindi na raw nag-aasikaso ng mga katiwalian ang gobyerno. Kung iyan ang dahilan, bakit hindi na lang din isa-pribado ang gobyerno?!!!!

 

Hindi madali ang mamuno. Hindi rin madali ang makisama sa mga taong akala ay makakatulong. Ang madali ay ang makiayon sa mga taong ito maski sila’y tiwali dahil sa takot ng namumuno na baka siya ay iwanan bigla. Nangangahulugan lang ito ng kahinaan ng isang namumuno dahil kung siya ay matatag at nakikitaan ng katigasan sa pagpapatupad ng kung ano ang tama, walang mangingiming siya ay bibigyan ng karampatang respeto na may kaakibat na paniniwala, pagtitiwala at taos-pusong pakikipagtulungan.

 

Sana ang ipangako ay makatotohanan at kayang gawin. Huwag sanang mangarap ng matayog na paglipad para kung bumagsak man ay hindi masyadong matindi ang lagapak!

 

Sa huli, pilitin nating isigaw maski sa paos at mahinang tinig dahil sa kagutuman…MABUHAY ANG PILIPINO!

The Eerie Silence of Legislators Over the Pork Barrel Issue

The Eerie Silence of Legislators

Over the Pork Barrel Issue

 

By Apolinario Villalobos

 

 

When before, legislators would scramble over each other to get media mileage, now they shy away from the cameras and reporters who cover the pork barrel issue at the Senate and Congress. They are afraid to be asked questions about the issue. Sign of guilt?

 

Not only one senator or congressman said on TV that they were approached by “brokers” or “buyers” of PDAF , but they did not bite the offer. Could it be because of the small SOP (commission), hence, they wait for better  offers to come by? At the Discovery, it is an open secret that some of these guys converge in a coffee shop, purportedly to discuss business or projects. Janet Lim Napoles occupies a whole floor of that building according to the whistle blowers. Coincidence?

 

If these elected officials knew long long time ago yet, about the “buying” of these funds by brokers, why did not one of them mention such in a privilege speech? In a “heroic” defensive speech of Jinggoy Estrada, lately, that boomeranged, one of the colors he gave to his material was the adage that if a person points an accusing finger at others, only the forefinger does such, while the four fingers point at himself. (His speech writer erred in this, because only three fingers point to the accuser…try the gesture). What was funny was that while he was right all along, he himself is guilty as his “confessions” would show, while ranting on his supposedly exposė. The best thing that he could have done was keep a low profile and not put up a stance of innocence. Unfortunately for him, because of what he did, those who were mentioned in his speech are now using all means to dig up his records of transactions that include acquisitions. Worse for Jinggoy, one by one, those whom he accused,  release statements that seem to justify themselves.  He has practically committed a self-destruction, ruining his bid for the next presidential election.

 

But one worth discussing in Jinggoy’s material is the so called Disbursement Acceleration Program (DAP) that he alleged to have been given by the President to those who vote for the conviction of Corona, months after the procedure was completed. While Malacanang is alleging that it is not a pork barrel, still others insist that as the money was given out based on the President’s “discretion”, it is a pork barrel that assumed a different name. As a last effort to bail itself out from this scandalous issue, the DBM explains that the money came from the savings of the national government. If so, why must the DBM release the money to the legislators who still allow implementing agencies to handle it when the COA is supposed to have already come out with their findings on the anomalous spending on questionable projects? Why was there no effort to stop it and what agency is supposed to stop it? It is sad that it needs an exposition by media before anomalies could reach Sandiganbayan or the Ombudsman, but still, acted on only when a formal complaint is filed by an “interested party”.

 

Again, if the DAP that involves an amount to the tune of more than a billion pesos constitutes the savings of the national government and given out with discretion by the President, why did he not think of the poor government employees whose hazard pays are not yet given them in view of the lack of savings by their respective agencies? Why did the President not think of the far-flung provinces that are in dire need of school rooms in view of the lack of DEPEd fund? Why did he not think of filling up the rank and file vacancies in government agencies that are now sacrificing the quality of their services due to manpower shortage? Why did he not think of the relocation areas where skeletons of row houses stand without piped water system and electric power installations? Why did the President not distribute the DAP among the government agencies in need of additional funds, instead of requiring the senators to submit a list of their “projects” to the DBM as a basis for allotment? There are many questions that now put the President in limbo. His credibility as a leader who espouses the “tuwid na daan” (straight path) is now doubtful. And to think that he is supposed to be surrounded by technocrats as advisers! His spokespersons are even making a fool of the whole nation with their nonsensical mumblings of hollow defensive statements to protect the image of the President.

 

When the lawyer of Enrile came out in public and released statements that put the former Chief of Staff of the legislator in a bad light to cover the latter, the lady concerned from where she is now, posted a biting retort via the social network – Facebook.  It was a very great professional stumble that the lawyer has committed. Imagine presuming that the lady will not react as she is out of the country already! Now, they must be pulling their hair for such mistake, as the Department of Justice is contemplating on getting the support of the lady as a state witness against Enrile.

 

The popular joke now is that during the time of Marcos, the SOP (read: commission) is 30% for him, while the 70% goes to the project. But now, it is different, it is 70%-30%, the bigger share going to the legislator, and the smaller chunk going to the broker who either pockets the entire amount or allot a very insignificant share for the project resulting to underdelivery or delivery of substandard materials. But the big difference is that while during the time Marcos there were clear evidences of project implementation, today, the projects are only on papers. I would reiterate that this is a joke, a typical outpouring of Filipino humor to cool off varied boiling emotions. A friend who works now as an auditor of COA somewhere in the far south told me about his discoveries, such as, a multi-purpose building project that required a consultant and for almost one year now, the project is still a project – still going on! He also mentioned about threshers (kuliglig) that shine in their bright colors as if newly delivered, but gives out a loud almost explosive noise when the engine is turned on. He discovered that while the body is new, the engines are second hand from China!

 

I know of a friend who conducts research on the “needs” of government agencies. As soon as he came up with one or several, he would approach a concerned agency and convince the latter about the necessity of the project or projects. My friend does the solicitation for funds by approaching implementing agencies or go straight to legislators whom he know. Of course, he gets a significant chunk of the fund.

 

For the legislators to say that it is not their job to check on the projects is unacceptable. Common sense dictates that copies of all pertinent papers about the projects including completion or liquidation reports should be furnished them to “close” the projects which they funded. These papers should be on top of the earlier disbursement papers that they signed. That is the reason why they have staff – people who are paid by the peoples’ tax. Their staff are supposed to be checking on these projects if indeed, they were  properly implemented. That is the only way that they can justify their disbursements. Most especially, as a way of protecting themselves later on. Now that the bomb has exploded on their faces, they are fumbling for supporting papers and blaming agencies and LGUs for loopholes.

 

What is clear now is that there are no standard operations procedure manuals that should guide all the government agencies to ensure that there is harmonious co-operation among them. I remember Senator Miriam Defensor asking the head of the National Penitentiary for their operating manual when an investigation was conducted on their negligence resulting to the “escape” of a big time convict. Also, in an interview on TV the new lady Chief Justice said that among her priorities is to manualize their procedure. It is unfortunate to note that there is even no coordinative protocol among agencies. Interviews on TV show some officials saying that they came to know about certain decisions by this and that office from papers! What happened to the telephones, cabled and cellulared, as well as,  fax machines? For any activity in the government, concerned agencies are supposed to be “furnished” with copies of papers involved. The flow of activity should point to agencies along the way that are involved and their expected actions to be taken. Is there a written procedure on this? How sad that most often, mediamen get the ire of officials who claim that they were misquoted if something gets wrong along the way.

 

It is no surprise, therefore, that the check and balance within the government system is very very weak …..or, perhaps, not existing at all? For how can a simple businesswoman who started her business by supplying government offices with ballpens and other office items could gyp the government manned by so called economists, managers, accountants, lawyers, Ph. D. holders from state universities, Harvard graduates – all so called technocrats? She has practically bloomed into a big time manipulator of government fund, so they say, or is she? Is she not just being used as a scapegoat? For, where did she get the idea of systematic manipulation if she was not “told” of the loopholes in the way government funds are allocated? Who told her or who practically gave her instructions?

 

It is only in the Philippines that millions of pesos can be withdrawn from a commercial bank so easily, stashed in a box or bag and brought home by the driver, received by the maid, then stacked in a bath tub! All done under the very noses of the so-called government “gurdians”! These allegations are supposed to be under investigation, yet, the evidences are as clear as day. Of late, the Senate President, Franklin Drilon adamantly refuses to issue a subpoena to Janet Lim Napoles for her appear in Senate. Why?

 

Meanwhile, the silence that pervades the halls of the Senate and Congress is eerie, sickening…but, for how long?  When shall the guilt be melted by remorse? Can the Filipinos still hope for justice?