Emma (tula para kay Emma P. Jamorabon)

EMMA

(para kay Emma P. Jamorabon)

Ni Apolinario Villalobos

 

Sa mga mata niyang animo ay nangungusap

Walang katapat na kasiyahan ang mababanaag

At sa matinis niyang boses, ang kausap na nagagalit

Huhupa, sa damdami’y nag-uumapaw na pagngangalit.

 

Mapagmahal na kabiyak, inang walang katulad

Sa mga kaibigan ay mapagbigay, kahit siya’y kapos

At handang magsakripisyo sa abot ng makakaya niya

Kapalit na pagtitiis ay buong puso niyang hindi alintana.

 

Mga huling yugto ng kanyang buhay na nauupos

Inalay sa mapagmahal na Inang Mariang sinandalan

Kaya kahit sa pagkaratay, hirap man siya sa paghinga

Katiwasayan ay maaaninag sa mala-birhen niyang mukha. 

 

Sa kanyang maaliwalas na pamamaalam sa mundo

Ipinahiwatig niyang sa Diyos tayo ay dapat magtiwala

Dahil sa buhay nati’y Siya lang ang nakakaalam ng lahat

Lalo na ang mitsa nito’t sinding may taning ….

Kung hanggang kaylan lamang sapat.

 

(Alay ng nagmamahal na pamilya, mga kaibigan at naging estudyante, lalo na ang NDTC Boys’ High School Batch ’70.)

 

 

The Writer

The Writer

By Apolinario Villalobos

 

A true writer should be sensitive to the feelings of others, be they read as expressly written or viewed as shown through actuations. He should be able to develop any form of literary expression out of spoken words or written “bullet statements”. With facebook as an example, an adept writer should be able to develop a poem out of the comments on a certain posted photo. Comments about the photo are the “thoughts” of the facebook owner who posted it and a poem that is developed out of them by a writer should be rightly attributed to him….the writer being just the “editor”.

 

The writer should not constrain himself from writing the name of the source of the thoughts in the byline of a literary expression, be it a poem or an essay. Many people are frustrated writers and poets. They have thoughts that float in their mind, but they just do not know how to capture them. They may enumerate the words down but they do not know which to put ahead of the rest, which of them to comprise the content, and which word to end their presentation. This is where the writer-friend comes in….lend a hand….put substance to the words or discerned thoughts that are not yet expressed but are expected, as feelings are universal and interpretations vary only according to situation, but words are the same.

 

Some people show signs of literary talent but are shy to let them out. Their latent talent is discerned through the kind of words that they use in making comments on facebook posts or in the way they use them. These are the people who should be given utmost understanding. In the end, if the effort has made somebody happy, exert more of it….help many more shy people. This is what a “writer” should do…encourage others to express themselves.

Ang Kaunlaran

ANG KAUNLARAN

Ni Apolinario Villalobos

 

Mga nagtatayugang gusali sa lunsod

Nagliliparang mga sasakyan

Mga ilaw na nakakasilaw

Kaya’t gabi’y parang araw.

 

Mga kamangha-manghang kagamitan

Sa mga tao ay nakakaagapay

Kaya’t buhay na guminhawa

Dapat pasalamatang biyaya.

 

Subali’t kasabay ng natamong ginhawa

Kapalit naman ay pagkalimot

Na sa likod ng mga natamo-

May ISANG naglalang ng mundo…

MUNDONG  NASAULALA…

AT, ANIMO’Y NAGAHASA!

 

Notes:

Nakakaagapay – helps, big help, assists

Naglalang – created

Nasalaula – abused, exploited, “binaboy”

In the Name of Love (poem)

Happy Hearts Day!

 

 

In the name of Love…

By Apolinario Villalobos

 

In the name of love…

Kilometric lines of praise can be uttered

Mountains of words can be piled

Tsunamic throbs can be sighed

And stones can come to life.

 

In the name of love…

Chilling nights can simmer with warmth

Swaying leaves can turn to fairies

That dance with delightful grace

And undulate with the breeze.

 

In the name of love…

Even the scrawny twigs can bear flowers

Grass made brown by searing sun

Can turn into cool green, so calm –

Under the sky’s cerulean expanse.

 

0-heart

 

 

 

Pagmamahalang Walang Hanggan (para kay Linda at Gil Carolino)

Pagmamahalang Walang Hanggan

(para kay Linda at Gil Carolino)

Ni Apolinario Villalobos

 

Madali ang magpakita ng pagmamahal

Napakadali ring mag-alay ng mga regalo

At ang magpahiwatig ng tinitibok ng puso

Subali’t mahirap ang tumupad ng mga pangako.

 

May nangangakong pipitas ng mga bituin

Nang sa kandungan ng nililiyag ay maialay

May pangakong katumbas naman ay buhay

Mga pangakong halos kanilang iwinawagayway.

 

Subali’t iba ang namuong pagmamahalan

Sa pagitan nina Linda at Gil na napakatibay

Katatagan nito’y ‘di nangangailangan ng suhay

Dahil nakatakda sa kapalaran nila habang buhay.

 

Pag-ibig na walang hanggan ang natupad

May namayapa man, ang naiwa’y nangako

Na ano man ang mangyari, hindi siya susuko

Matindi man ang sakit, iindahin ng kanyang puso!

 

Ang walang hanggang pag-ibig at pagmamahal

At walang katumbas na makamundong yaman

Alay ni Gil sa nag-iisang Linda upang patunayan –

Ang nakaukit sa puso niya ay kanyang pangalan!

 

Mindanao

Mindanao

By Apolinario B Villalobos

 

Itinuring na lupang ipinangako –

Ng mga Pilipinong dito ay napadako

Mga naglakas-loob na makipagsapalaran

Hindi inalintana panganib na madadatnan.

 

Maraming kuwento ang aking nalaman –

May mga kulay ng lungkot at kaligayahan

Nguni’t lahat ay puno ng hangarin, ng pag-asa

Sa lupang ipinangako’t magigisnang bagong umaga.

 

May mga Pangasinense, Kapampangan, Ilocano

Mayroong Bicolano, Bulakeño, Caviteño, Batangueño

Mga taga-Luzon silang dala ay lakas ng loob, kasipagan

Hindi ininda ang init sa  pagbungkal ng tigang na kabukiran.

 

Mayroon ding galing sa Antique, Negros, isla ng Cebu

Sumunod ang mga taga-Leyte, Antique, Guimaras at Iloilo

Ano pa nga ba’t sa malawak, mayaman at luntiang Mindanao

Magkaiba man ang mga salita, pagkakaisa ay pilit nangingibabaw.

 

Hitik sa kwentong makulay ang buong isla ng Mindanao

Unang tumira’y mga kapatid nating sa relihiyon, iba ang pananaw

Silang mga  taal na katutubo, makukulay, matatapang at mahinahon

Tanging hangad ay mabuhay ng matiwasay, tahimik, sa lahat ng panahon.

 

Ang mga  Kristiyano, Muslim, Lumad – lahat sila ay nagkakaisa

Nagtutulungan, nagbibigayan, mga paniwala man nila ay magkaiba

Nguni’t dahil sa makasariling hangad ng ilang gahaman sa kapangyarihan

Animo kristal na nabasag, iningatang magandang samahan at katahimikan.

 

Nguni’t tayo ay Pilipino, iba tayo – lumalaban na may masidhing pag-asa

Sa harap ng masalimuot na mga problema, matatatag na kalasag ay nakaamba

Ito’y ang masidhing paniniwala sa Maykapal, malalim at marubdob na kapatiran

Ugaling nagbuklod sa mga taga-Mindanao, magkaiba man ang pananaw at kaugalian.

 

Ating isigaw-

Mabuhay ang Mindanaw!

Mabuhay ang Pilipinas!

 

Si Eboy at ang Kanyang Musika (para kay Eboy Jovida)

SI EBOY AT ANG KANYANG MUSIKA

(para kay Eboy Jovida)

Ni Apolinario Villalobos

 

Sa dami ng gustong niyang gawin

Upang maibulalas ang nasa damdamin

Musika ang piniling maging kasangkapan

Upang ang pakikibahagi ay sa kaaya-ayang paraan.

 

Sa pagitan ng isinulat na mga talata

Na binigyang buhay ng makukulay na nota

Nakapaloob ang mga nais niyang ipahiwatig

Umaalagwa mula sa pusong buhay ang pinipintig.

 

Sa pagtipa ng gitara at hihip sa pluta

Ligaya ay mababanaag sa kanyang mata

Na animo ang musika ay kanya na ring buhay

Kaya para sa kanya, ito ay hindi dapat mawalay.

 

Marami sanang nais niyang maibahagi

Musikang buhay na talagang katangi-tangi

Naudlot ng kapalaran, nakalaan para sa kanya

Hindi kayang iwasan dahil sa palad ay nakaguhit na!

 

Alaala niya, sa diwa nati’y di mawawala

Mababanaag ito sa bawa’t himig ng musika

Na naging kasingtunog na ng kanyang pangalan

Pahiwatig na kapiling natin siya magpakaylan man!

 

(pluta – flute)