Ang Tao

Ang Tao

Ni Apolinario    Villalobos

 

Sa dami ng pagsubok na sa buhay nati’y dumaan

Halos naging bantad na tayo sa anumang kapalaran

Ang pagkatao natin, para na ring goma sa kalambutan

Tila ba ‘di na iniinda ang mga dilubyong nagdadatingan.

 

Sabi ng matatanda, dapat tayo’y may mahabang pisi –

Pisi ng buhay na siyang batayan ng masidhing pagtimpi

Subali’t hanggang saan ito aabot na may kabuluhan at silbi?

Kung kaguluha’y matindi na?…marami nang  gutom at nasawi?

 

Ang kapaligiran ay umaapaw na ng mga kasalaluan natin

Basurang itinatapon sa kung saan-saan, sa ati’y bumabalik din

Sayang ang talinong sa atin ay ibinigay ng Diyos, hindi pinapansin

Dahil ang nais nating pairalin ay ang  makasarili nating damdamin!!

 

Pagkagahaman sa salapi ay hindi na nawala sa puso ng tao

Sa mga babalang maka-Diyos, ang kasakiman niya’y ‘di pagupo

Sukdulan mang makatapak ng kapwa, kumita lamang ng todo-todo

Ano pa nga ba’t ga-bundok man ang salaping ninakaw, ‘di pa kuntento!

 

Anong landas ang dapat tahakin nang walang duda’t pasubali?

Upang maski papaano, maski kapiraso, sa katiwaliang nagawa ay makabawi?

Ang landas bang baku-bako, puno ng  pagsubok na sa kasalana’y makapawi?

O, landas na walang hadlang, malinis, subali’t sa mga kasalana’y magpapasidhi!

 

 

Notes:

masidhi – too much

kasalaluan – misdoing

pasubali – alibi

 

Ang Kalasingan

Ang Kalasingan

Ni   Apolinario   Villalobos

 

Hindi lamang sa alkohol ng alak, ang tao’y nalalasing

Kundi sa mga bagay na sa hinagap ma’y di natin akalain

Nariyan ang kalasingan sa biglang yaman na naangkin

At  kalasingan sa karangalang, sa katagala’y nakamit din.

 

Hindi masama ang uminom ng alak kung ilagay sa wasto

Lalo na’t sa Misa, ito ay  simbolo rin ng dugo ni Hesukristo

Subali’t sadya yatang may mga taong sa katakawan nito

Sa labis na natunggang alak, ang alkohol ay napunta sa ulo.

 

Kung minsan ‘di natin masisisi, taong sinwerte ang kapalaran

Na dati ay lagi na lang kumakalam ang sikmurang walang laman

Subali’t sa pag-angat ng isinusumpa-sumpa niyang kinalalagyan

Kayamanang nakamit,  halos hindi niya alam kung paano dapaan.

 

Yong iba naman, lahat ng paraan, walang humpay nilang ginawa

Mangiyak-ngiyak na kung minsan dahil sa kawalan nila ng pag-asa

Makamit lang ang inaasam na karangalang sa kanila’y napakahalaga  –

Subali’t nang makamit , mga paang umangat,   hindi na maibaba sa lupa!

 

Ang Mabuhay in this World

Fusion Poetry….

(here’s one sa mga mahilig mag-slang kung mag-Tagalog)

 

Ang Mabuhay in this World

By Apolinario Villalobos

 

Ang mundo is not really full of roses

Not every moment is with happiness

Makulimlim din minsan ang paligid

Nagbabadya ng lungkot nitong bahid.

 

Maganda na sana noong unang time

When paradise was there yet…sublime

But, mahina si Adan, bumigay kay Eve –

Pinalayas tuloy, napatira sa mga yungib!

 

“Maghirap upang mabuhay” was the sumpa

Nakatatak sa dugo, one painful na pamana

Kasalanang tinubos naman by  Christ Jesus

When on Mt. Calvary, he died on the cross!

 

As we live in this slowly dying world, tiis lang

Not only humans suffer, marami ding nilalang

Nandiyan also ang mga trees, fishes, at hayop

Lahat tayong mga nilalang, hirap, nagdarahop.

 

Walang magandang gawin but to say, “salamat”-

Salitang ulit-ulitin mang ilang beses ay ‘di sapat

Hintayin lang our last moment sa planetang ito

And, where we’ll go, depends sa ating pagkatao!

Marawi….Oh, Marawi!

Marawi…Oh, Marawi!

Ni Apolinario Villalobos

 

Marawi…Oh, Marawi!

Sa ‘yong sinapit, kami’y nakikidalamhati

Nagkagutay-gutay dahil sa mga nag-umpugang lakas

Kaya ngayon, animo ay kalansay na lamang ang mababakas.

 

Lunsod ng marangyang kultura

Kamaranawang niyayakap ay Islam

At ang iba naman ay ang Kristiyanismo

Subalit nagkakaunawaan kaya walang gulo.

 

Hindi nagpagapi sa mga Kastila

At kahit sa iba pang mga banyaga

Dugo ng mga magigiting ay dumanak –

Mga bayaning Maranaw, hindi mahahamak!

 

Nagsimula sa Gitnang Silangan

Adhikaing sa Marawi’y pinagpilitan

Islam nga kung ituring, pero di tanggap

Dahil sa karahasan nito na di mapaglingap.

 

Maute Group ang nagpasimula

Na sa lunsod ay unti-unting naglipana

At  nagpataranta sa mga naninirahan doon

Nagulat sa mga ratatat at dagundong ng kanyon!

 

Kalunos-lunos ang mga eksena

Dinig sa mga radyo at TV, lahat ay nakita

Na ikinagulat at nagpayanig sa mga Pilipino

Pangyayaring hindi inasahan, mistulang dilubyo!

 

Di pinansin kumalat na kuwento

Tungkol sa napansing kilos ng ibang tao

Marami ay dayo, naglipana sa buong lunsod

Na sa daloy ng pamumuhay sila’y nagpatianod.

 

Nang magkaroon ng perhuwisyo

At sa kapulisan ay dumagsa ang reklamo

Noon lang nalamang di tsismis ang kumalat

Dahil buong Marawi ay nasa loob na ng lambat

Kaya nang kapulisa’y magsikilos…huli na ang lahat!

Alimu-om

Alimu-om

Ni Apolinario Villalobos

 

Sa biglang pagpatak ng ulan sa lupang tigang

Alimu-om ang sumisingaw

Animo ay manipis na usok

Ang amoy, nakasusulasok!

 

Ganoon din ang pagsingaw ng bahong itinago

Pilit sumisingaw, umuusbong

Hindi maitatago, umaalagwa

Mga pagbubunyag ang badya!

 

Akala ng mga tiwali, sila ay ganoon na katalino

Lahi daw, may bahid ng bayani

Wala pa namang napatunayan

Baka sakali, isa ding kawatan!

 

Ang mga ayaw umamin sa kasalanang nagawa

Naglilipana sa senado, kongreso

Kalinisan daw nila’y walang duda

Kahi’t tunay na kulay ay lantad na!

 

Mga alimu-om sa pagkatao ng mga taong tiwali

Naamoy sa apat na sulok ng bansa

Hindi natatakpan ng salita at ngiti

Dahil sa paningin ng Diyos –

sila’y talagang  maling-mali!

 

 

Note:

Nakakasusulasok – odorous

Umaalagwa – overflowing

Badya – warning

 

Ode to Mother Earth

Ode to Mother Earth

by Apolinario Villalobos

 

Looking back when time began

God said the words

Giving life to all

That He desired,

The endless expanse of the void

Was filled with motley specks

That moved with harmony –

A prodigious task

Of the Almighty.

 

A tiny dot in the universe

Mother Earth throbbed with life

As God made her a living sphere

Covered with green and blue

All part of God’s grandiose plan

Done in a few days of divine toil,

Though, He rested finally,

Being satisfied at last

On the seventh day.

 

Out of a handful dust from her womb

God made Adam, by such name he was called

And with God’s breathe of life

What was once a lump with limbs

Has become like Him in image

And let to roam the Garden of Eden.

But then, loneliness soon had its toll

Which when God has perceived –

From Adam’s rib, He made Eve.

 

Alas! Mother Earth now nurtured

Not only lesser creatures

But the pair that God made

In His own image;

A paradise, Eden was supposed to be

But to it, a serpent found its way

Tempting Eve to have a taste of ecstasy

And, no sooner than she did have a bite

She made Adam commit the same apostasy!

 

The blunder made by Adam and Eve

Instigated the misery of Mother Earth

As they opened the floodgate of afflictions

That soon blemished her once pristine face;

Greed and selfishness, for long led lives –

Cain putting to death his own brother Abel

And many others whose names are written

On the sacred pages of the age-old Book

And all it needs is for us is to take a serious look.

 

And it is so sad,

As warnings that Mother Earth belched

In her effort to wake man up with a jolt

Did not budge him even just a bit…

 

 

Ang Maging Bakwet (Tula with photos)

Ang Maging *Bakwet

Ni Apolinario Villalobos

 

Ang maging bakwet ay mahirap, iba’y hindi yan alam

Buhay ay walang direksyon at sikmura ay  kumakalam

Animo mga hayop na sa kwadra ay pilit pinagkakasya

Ganitong tanawin, sa evacuation centers ay makikita.

 

Animo mga preso na sa pagkuha ng pagkain ay nakapila

Dala’y plastic na pinggan, mangkok, kung minsan ay lata

May mapaglagyan lang ng pagkaing kung iabot ay padabog –

Kung minsan, dahil sa pagod ng volunteer, pati isip ay sabog.

 

May nilalagay na mga kubetang ilang oras lang ay puno na

Kaya’t kawawa, ibang tagaktak ang pawis sa peligrong dama

Hindi alam kung saan magparaos, dahil wala man lang puno

Kaya’t ang ginagawa, kandangiwi ang mukha sa pagtalungko.

 

May mga dumadating, mga concerned daw, bitbit nama’y camera

Yon pala mga larawang “kawawa” ang dating, gustong makuha

Maibalita na sila’y nakarating sa evacuation center, may naiiyak-

Mga mapagkunwaring “maawain”, mga hangal, dapat mabuldyak!

 

Ang masakit, mga relief goods na handa na sanang  ipamudmod

Subali’t dahil wala pa si presidente o secretary, ito muna’y na-hold

Kaya’t sa ilalim ng masanting na init ng araw, lahat ay nagsitiyaga

Makakuha lang ilang pirasong noodles, bigas, tuyo, pati na delata.

 

Animo mga hayop, kung sila’y ituring sa mga masikip na bakwetan

Mga expired na pagkain, sa kanila kung ibigay, walang pakundangan

At tulad ng inaasahan, gobyernong lokal at ang ahensiyang **DSW

Nagtuturuan kung sino ang may sala, sino sa kanila ang pasimuno.

 

Pareho lang ang buhay saan mang bakwetan, saan man sa bansa

Maging sa Luzon, Visayas, o Mindanao, mga bakwet ay kaawa-awa

Ginagamit ng mga pulitiko, maski ibang grupong sabi ay relihiyoso

Mga taong ganid sa katanyagan, maitim ang budhi, walang modo!

 

(*evacuee, **Department of Social Welfare)