Strong Faith in God and the Resilience of the Filipino

Strong Faith in God

And the Resilience of the Filipino

By Apolinario Villalobos

 

In the face of adversities, the Filipino has always been strong, steely- willed and resilient. It is this supple character that makes him adjust to any condition after a catastrophe. His unquestionable faith in God is the vigor that makes him move on and hurdle the rest of hindrances along the way.

 

No man-made or natural catastrophe can ever make the Filipino turn his back from God. For him, all these are just trials that make his faith stronger. He knows that God will never give him a challenge that he cannot muster. He knows that all these are the proverbial litters of stones and thorns along the way of his journey to the waiting arms of the Lord.

 

Life is beautiful. But everything in the universe has its end. To prepare himself for this, the Filipino has even shown greater faith in God by becoming more aware of His presence. Religious movements are on the rise. Humble prayers for mercy have grown louder. The Filipino can be likened to Tobit and  Job, Biblical characters whose lives were full of challenges that put their faith to an acid test.

 

God manifests His consolations in mysterious and unexpected ways. It could be His way of showing His love to the Filipinos as a people. The Philippines is profusely endowed with natural resources. The Filipino has an easy smile and has the habit of taking a scandal lightly and make it worthy of a good laugh, without losing its serious color.

 

God has chosen a people in the past – the Israelites, as the Bible says….they, who had to roam around the desert for forty years. Today, He must have chosen a new one – the Filipinos who are engulfed in controversies and series of misfortunes…but for how long will the Filipinos be tested by the Him?

 

 

Mindanao

Mindanao

By Apolinario B Villalobos

 

Itinuring na lupang ipinangako –

Ng mga Pilipinong dito ay napadako

Mga naglakas -loob na makipagsapalaran

Hindi inalintana panganib na madadatnan.

 

Maraming kuwento ang aking nalaman –

May mga kulay ng lungkot at kaligayahan

Nguni’t lahat ay puno ng hangarin, ng pag-asa

Sa lupang ipinangako, magigisnan, bagong umaga.

 

May mga Pangasinense, Kapampangan, Ilocano

Mayroong Bicolano, Bulakeño, Caviteño, Batangueño

Mga taga-Luzon silang dala ay lakas ng loob, kasipagan

Hindi ininda ang init sa  pagbungkal ng tigang na kabukiran.

 

Mayroon ding galing sa Antique, Negros, isla ng Cebu

Sumunod ang mga taga-Leyte, Antique, Guimaras at Iloilo

Ano pa nga ba’t sa malawak, mayaman at luntiang Mindanao

Iba’t iba man ang salita,  pagkakaisa pa rin, pilit na nangibabaw.

 

Hitik sa kwentong makulay ang buong isla ng Mindanao

Unang tumira’y mga kapatid nating sa relihiyon, iba ang pananaw

Silang mga  taal na katutubo, makukulay, matatapang at mahinahon

Tanging hangad ay mabuhay ng matiwasay, tahimik, sa lahat ng panahon.

 

Ang mga  Kristiyano, Muslim, Lumad – lahat sila ay nagkakaisa

Nagtutulungan, nagbibigayan, mga paniwala man nila ay magkaiba

Nguni’t dahil sa makasariling hangad ng ilang gahaman sa kapangyarihan

Animo kristal na nabasag, iningatang magandang samahan at katahimikan.

 

Nguni’t tayo ay Pilipino, iba tayo – lumalaban na may masidhing pag-asa

Sa harap ng masalimuot na mga problema, matatatag na kalasag ay nakaamba

Ito’y ang masidhing paniniwala sa Maykapal, malalim at marubdob na kapatiran

Ugaling nagbuklod sa mga taga-Mindanao, magkaiba man ang pananaw at kaugalian.

 

Ating isigaw-

Mabuhay ang Mindanaw!

Tillah: Badjao woman who works with dignity

Tillah: Badjao woman who works with dignity

By Apolinario Villalobos

 

On my way to the bus terminal of Tacurong city where I was to take a van for Davao, I saw a Badjao woman who was carefully covering the seat of a motorbike with a piece of corrugated cartoon, supposedly to protect it from the scorching heat of the sun and a sudden downpour. I talked to the woman and asked for her name which she gave as “Tillah”. She told me that she has four children who has the same “job” and that they are positioned in strategic corners of the city. By strategic, it means where motorbikes park. Even car owners concede to have the hood of their cars covered with a piece of cartoon.

 

The cartoons are the dismantled corrugated boxes that the Badjaos ask from store owners and had seen good old days as containers of milk, sachets of instant noodles, etc. The collection of dismantled boxes become precious belongings of these boat and stilt house-dwelling Filipinos. They are paid Php5 for their “service”. In the evening, the cartons become their sleeping mats that cover the cold pavement of a sidewalk where they could spend the night.

 

Further asked about her family, she told me that she is a widow with four children. Having no source of income in Zamboanga, except begging, they ventured inland, trying their luck in any town along the way, as they seek a “greener pasture”. They are lucky to have stayed longer in Tacurong because of the benevolence of the residents.

 

Hopefully, I would be able to meet the children of Tillah….perhaps, when I come back to the City of Goodwill.

Ang Maging Bakwet (Tula with photos)

Ang Maging *Bakwet

Ni Apolinario Villalobos

 

Ang maging bakwet ay mahirap, iba’y hindi yan alam

Buhay ay walang direksyon at sikmura ay  kumakalam

Animo mga hayop na sa kwadra ay pilit pinagkakasya

Ganitong tanawin, sa evacuation centers ay makikita.

 

Animo mga preso na sa pagkuha ng pagkain ay nakapila

Dala’y plastic na pinggan, mangkok, kung minsan ay lata

May mapaglagyan lang ng pagkaing kung iabot ay padabog –

Kung minsan, dahil sa pagod ng volunteer, pati isip ay sabog.

 

May nilalagay na mga kubetang ilang oras lang ay puno na

Kaya’t kawawa, ibang tagaktak ang pawis sa peligrong dama

Hindi alam kung saan magparaos, dahil wala man lang puno

Kaya’t ang ginagawa, kandangiwi ang mukha sa pagtalungko.

 

May mga dumadating, mga concerned daw, bitbit nama’y camera

Yon pala mga larawang “kawawa” ang dating, gustong makuha

Maibalita na sila’y nakarating sa evacuation center, may naiiyak-

Mga mapagkunwaring “maawain”, mga hangal, dapat mabuldyak!

 

Ang masakit, mga relief goods na handa na sanang  ipamudmod

Subali’t dahil wala pa si presidente o secretary, ito muna’y na-hold

Kaya’t sa ilalim ng masanting na init ng araw, lahat ay nagsitiyaga

Makakuha lang ilang pirasong noodles, bigas, tuyo, pati na delata.

 

Animo mga hayop, kung sila’y ituring sa mga masikip na bakwetan

Mga expired na pagkain, sa kanila kung ibigay, walang pakundangan

At tulad ng inaasahan, gobyernong lokal at ang ahensiyang **DSW

Nagtuturuan kung sino ang may sala, sino sa kanila ang pasimuno.

 

Pareho lang ang buhay saan mang bakwetan, saan man sa bansa

Maging sa Luzon, Visayas, o Mindanao, mga bakwet ay kaawa-awa

Ginagamit ng mga pulitiko, maski ibang grupong sabi ay relihiyoso

Mga taong ganid sa katanyagan, maitim ang budhi, walang modo!

 

(*evacuee, **Department of Social Welfare)

 

 

Ang Makabagong Anyo ng Tacurong na Pinatingkad ng Pagtutulungan

Speech delivered during the June 12/Independence Day celebration of Tacurong at the grounds of the City Hall….

 

ANG MAKABAGONG ANYO NG TACURONG

NA PINATINGKAD NG PAGTUTULUNGAN

Ni Apolinario Villalobos

 

Ang Tacurong na dating baryo ng Buluan at may pangalang “Pamangsang” ay mabilis ang pagpaimbulog tungo sa pag-unlad. Animo, siya ay isang taong nagmamadali sa paghakbang tungo sa isang inaasam na layunin…at hindi naman nabigo dahil ngayon ay kitang-kita ang mga resulta ng kaunlaran na tinatamasa. Kabi-kabila ang mga itinatayong mga gusali upang maging mall at paupahan. Lahat nang yan ay dahil sa pagtutulungan ng mga residente at mga dumadayong mangangalakal na galing pa sa ibang bayan na nakapaligid sa lunsod.

 

Nakatulong din ang pagpupunyagi ni Ms. Emilie Pasaporte Jamorabon ng City Tourism Office na sa kabila ng maliit na pondo ay nagawang makapag-conceptualize ng Bird Festival, and ikatlong festival ng lunsod. Walang maipagmamalaking tradisyonal na tourist spots ang Tacurong, maliban sa Bird Sanctuary ng Baras, Monte Vicenteaux Resort ng New Passi, iba pang maliliit na resorts na nakakalat sa iba’t ibang purok at barangay, at mga specialty restaurants. Ang kakulangan ng mga likas na atraksiyon ay napunuan naman, at sobra-sobra pa ng likas na magandang ugali na pinapakita ng mga Tacurongnon sa mga dumadayo…yan ang “goodwill”.

 

Hindi mapag-imbot o selfish ang Tacurong, at walang ibang dapat pasalamatan diyan kundi ang butihing mayor, si Lina Montilla, sampu ng iba pang mga opisyal – vice mayor, Dr. Joseph George Lechonsito at mga City Coucilors.  Patas ang mga ordinansang ginagawa. Walang pinipili sa mga binibigyan ng pagkakataon upang mabuhay nang maayos….yan ang diwa ng sama-samang pagbalikat ng mga gampanin tungo sa pag-unlad.

 

Mababaw ang katagang “pagbabago” para sa Tacurong dahil kung tutuusin ay walang dapat baguhin, sa halip ay dapat paunlarin pa, dahil maunlad na . Kailangan lang naman kasi ang pagbabago ng isang bagay kung ito ay masama o hindi kaaya-aya…na wala sa imahe ng lunsod kahit katiting man lang. At, yan ang “nakakabilib”, kung gagamitin ko ang salitang makabago….at, yan pa rin, ay dahil sa masugid na pagtutulungan ng mga Tacurongnon.

 

Hindi lang iisa ang kulturang umiiral sa buong lunsod ng Tacurong. Ang Ilokano, Ilonggo, Cebuano, Pangasinense, Maranao, Iranum, Maguindanaoan, Bikol, Waray, at Tagalog ay iba’t ibang kulturang maituturing subalit nasa hanay na pangrehiyon o regional…at lahat ay nag-uunawaan…walang hidwaan o kontrahan. Dito lang sa atin may subdivision na sa gitna at hindi kalayuan sa mga bahay ng mga Kristiyano ay may mosque. Dito lang sa atin may simbahang Katoliko na may mga estudyanteng Muslim. Dito sa atin ang mga Ilokano, Bikol, Waray at Tagalog na animo ay mga Ilonggo kung magsalita ng Bisaya. Ang pinag-uusapan natin dito ay iba’t ibang tradisyon, na sa kabila ng pagkakaiba ay may pagkakaisang nakatuntong sa pundasyon ng magandang samahan. Bihira ang kalagayan natin dito sa Tacurong na dapat ay ating ipagmalaki…na guto kong tawaging “cosmopolitan” o “sophisticated”.

 

Hindi tayo dapat mangamba o matakot sa anumang banta na pilit nagpapadiskaril ng direksyon na tinatahak ng lunsod. Ang bantang yan ay dapat pang magpaigting ng ating magandang samahan. At, dahil ito ang huling term ni mayor Lina at iba pang mga Konsehal, ang panawagan ko ay magtulungan tayo sa pagbalikat ng mga gampanin ng mga papalit sa kanila. Huwag nating pairalin ang pulitika na nagsisilbing salot na sumisira ng magandang samahan pati ng magkakapamilya.

 

Magkaisa tayo tungo sa pag-unlad pa ng ating lunsod na nag-iisa lang!…ipagmalaki natin na tayo ay mayroong Tacurong, na ang pangalan ay hinango sa “talakudong”, isang malapad na katutubong sombrerong nagsisimbolo ng proteksiyon sa lahat na handang makipagtulungan at walang mapag-imbot na hangarin.

 

Magbuklod-buklod tayo at sa iisang boses ay sumigaw ng SULONG TACURONG!

 

 

 

 

MALAYA KA BA?

MALAYA KA BA?

Ni Apolinario Villalobos

 

Ang KALAYAAN ay maraming saklaw at ibig sabihin, hindi lang tungkol sa pagiging malaya mula sa kamay ng mga kaaway.

 

KUNG IKAW AY TAMAD….HINDI KA MALAYA!

KUNG IKAW AY INGGITERO O INGGITERA….HINDI KA MALAYA!

KUNG IKAW AY KORAP….HINDI KA MALAYA!

KUNG IKAW AY IPOKRITO….HINDI KA MALAYA!

KUNG IKAW AY PUMIPIGIL SA PAG-ASENSO NG BANSA….HINDI KA MALAYA!

KUNG IKAW AY TERORISTA….HINDI KA MALAYA!

KUNG IKAW AY CARELESS O BURARA…HINDI KA MALAYA!

KUNG IKAW AY NAG-AAKSAYA NG PAGKAIN….HINDI KA MALAYA!

ETC…..

ETC…..

 

ANG IBIG KONG SABIHIN, KUNG MASAMA ANG IYONG UGALI, IKAW AY NAKATALI PA RIN SA MAKAMUNDONG KASALANAN…NAKA-KADENA KA PA RIN.

 

KUNG HINDI KA MAGBABAGO, MARAMI KANG MADADAMAY – MGA KAIBIGAN, MGA KASAMA SA BAHAY, MGA KAPITBAHAY, MGA KASAMA SA TRABAHO, AT IBA PANG MGA INSOSENTENG TAO NA NAGPIPILIT MABUHAY NG MAAYOS.

 

KUNG SA BUONG PILIPINAS AY MARAMING TAO NA ANG MGA UGALI AY TULAD NG BINANGGIT KO, O DI KAYA AY HINDI KO NABANGGIT, PERO MASAMA PA RIN…….MAHIHIRAPANG UMUNLAD ANG BANSA!….SUBALI’T ANG KAHIRAPANG YAN AY MAGSISIMULA SA LOOB NG TAHANAN MISMO!

 

MAGBAGO KA!!!!!

Huwag Magpaka-kampante (Don’t be too confident)

HUWAG MAGPAKA-KAMPANTE

(Don’t be too confident)

Ni Apolinario Villalobos

 

Ang terorismo ay parang tubig na pilit naghahanap ng butas, kahit kasing-liit ng buhok upang malusutan. Nangyayari na ito ngayon sa Europe kung saan ay kabi-kabila ang pagpapaputok ng bomba na inaako naman ng mga terorista. Sa kabila ng makabagong gamit sa mga airport at mga daungan at pagka-istrikto ng mga guwardiya, nakakalusot pa rin ang mga terorista sa ilang bansa sa Europe….sa Pilipinas pa kaya na kapos sa mga gamit?

 

Noon ang mga terorista sa Pilipinas ay mga maka-kaliwa o leftist, kilala agad dahil gumagamit sila ng pula bilang kulay at ordinaryong bomba, pero ngayon, sophisticated na ang mga bomba at kayang pasabugin ng isang remote control gamit ang cellphone. Nadagdagan ang mga local na terorista nang pumasok sa eksena ang Abu Sayyaf at Maute Group. At, ang mga ito ay may mga kamag-anak sa mga komunidad na akala ng lahat ay tahimik. Sa mga lugar na yan nagtatago ang mga terorista, kapiling ang kanilang mga pamilya na ang kinakain ay galling sa masamang ginagawa bilang terorista.

 

Kaylan lang ay nilusob ng Maute Group ang Marawi City na naging sanhi ng pagkamatay ng maraming residente, kasama na ang mga pinugutan ng ulo. Para sa akin, hindi dapat asahan ang sinasabi ng militar na kontrolado na nito ang sitwasyon. Ganyang-ganyan ang pangako ng mga opsiyal ng military na kontrolado na kuno nila ang Abu Sayyaf at ilang linggo lang ay “mapupulbos” na ang grupo….hanggang ngayon ay may kidnapan pa rin. Ang malaking tanong ay, bakit NAPAKA-PALPAK ANG INTELLIGENCE SYSTEM ng military at PNP….saan napunta ang malaking budget na hantarang alam ng publiko at ang budget na hindi na ina-audit na “intelligence fund” nila?

 

Ang kalakhang Maynila, partikular ang casino ng Resorts World sa Pasay, ay ginimbal din ng mga pagsabog at putukan, at ito ay malapit lang sa NAIA Terminal 3. Ano ngayon ang masasabi ng mga taga-Maynila tungkol sa Martial Law sa Mindanao, lalo na si Trillanes? Masasabi pa ba nila na atat na atat si Duterte na maging diktador kaya nag-declare ng Martial Law sa Mindanao?

Kapag minalas-malas ang Pilipinas, baka ang malalaking lunsod sa Luzon at Visayas ay “testingin” din ng mga terorista.

 

Ang mga hinayupak na mga human rights advocate ay hadlang sa mga hakbang ni Duterte upang magkaroon ng katahimikan ang bansa. DAHIL SA KABOBOHAN NILA HINDI NILA INUUNAWA ANG PAGKAKAROON NG “COLLATERAL DAMAGE” KAPAG NAGSAGAWA NG MGA OPERATIONS. ANG MGA “COLLATERAL DAMAGE” NA ITO AY ANG MGA TAONG MAY MATITIGAS NA ULO DAHIL AYAW UMIWAS SA MGA OPERATION AREAS O DI KAYA AY AYAW MAKIPAGTULUNGAN. IILAN LANG BA ANG MGA NAMAMATAY NA ITINUTURING NA “COLLATERAL DAMAGE” KUNG IKUKUMPARA SA DAMI NG MAKIKINABANG?….YAN ANG HINDI INIISIP NG MGA IPOKRITONG HUMAN RIGHTS ADVOCATES KUNO!….SILANG MATATAKAW SA PUBLICITY, KAYA MAKAPAG-INGAY LANG AY OKEY NA!