Panawagan sa Mga Naghahasik ng Pangamba

Panawagan sa Mga Naghahasik ng Pangamba…

Ni Apolinario Villalobos

 

Ang panawagan na ito isang simpleng tangka upang mabuksan ang inyong isip at maantig ang inyong damdamin tungkol sa mga ginagawa ninyong paghasik ng pangamba sa mga kababayang namumuhay ng mapayapa…silang mga nagtatrabaho ng marangal at mga kabataang nag-aaral upang balang araw ay makatulong sa bayan.

 

Sa ginagawa ninyong panghoholdap at pangri-rape, sana ay maisip din ninyo na kayo ay may mga mahal sa buhay na maaaring gawan din ng ginagawa ninyo…maliban na lang kung kayo ay nag-iisa sa buhay. Kawawa ang mga biktima ninyo na ang hangad lang ay kumayod nang maayos upang may maipakain sa pamilya. Ang mga kabataang nilalakasan ang loob sa pag-uwi mula sa eskwela kahit mahirap sumakay ay may mga pangarap sa buhay tulad ng pagtulong sa pamilya at bayan.

 

Masakit para sa mga mahal sa buhay ng mga biktima ninyo ang makita silang kalunus-lunos ang kalagayan pagkatapos pagnakawan at saksakin o di kaya ay gahasain pagkatapos pa ring pagnakawan. Hindi madaling tanggapin ng mga anak ang mawalan ng amang naging biktima ng panghoholdap, na maliban sa nawalan na ng perang pambili ng bigas, ay nasaksak pa!

 

Alam kong may mga pangangailangan kayo at ang iba sa inyo ay tinuturing na kapit sa patalim ang panghoholdap. Subalit may paraan para kayo ay kumita sa marangal na paraan…nang hindi nakakaperhuwisyo ng kapwa. May mga pilay o lumpo na nakakayang magtinda o di kaya ay mga kabataang nagtatrabaho bilang crew sa mga fast food chains upang kumita ng pang-tuition…. Ilan lang silang kumakayod ng marangal…bakit hindi ninyo gayahin ang kanilang pagsisikap?

 

Nang dahil sa ginagawa ninyong panghoholdap pagkatapos magkunwaring namamasada ng traysikel sa gabi, ang mga lehitimong mga traysikel drayber ay hindi na tuloy pinagkakatiwalaan…pati mga naghahabal-habal sa ibang barangay at bayan. Malaki ang epekto sa kabuuhan ng isang bayan ang ginagawa ninyong paghahasik ng pangamba. Paano pang uusad ng pasulong ang isang barangay, bayan o lunsod kung pinipigilan ninyo dahil sa inyong ginagawa? Kung kayo ay nakatira sa isang maliit lang namang bayan, dapat ay makipagtulugan na lang kayo sa lokal na pamahalaan para na rin sa kapakanan at kapakinabangan ng inyong pamilya ng .

 

Kung wala kayong hinahasik na pangamba sa inyong kapwa, ang ating bansang nakalugmok na sa kahirapan, kahit paano ay makakaraos kahit bahagya. Lahat tayo ay Pilipino kaya walang ibang dapat na nagtutulungan sa isa’t  isa kundi tayo….para sa katiwasayan ng kasalukuyan at kaginhawahan ng ating hinaharap.  Sana ay magbago na kayo….

 

 

Advertisements

I am a Filipino, proud…yet, suffer, too

I am a Filipino, proud

…yet suffer, too

By Apolinario B Villalobos

 

“Let us not lose hope…”

This I have to say first

For if I won’t, but instead

Put that line at the end

I will be stirring your anger

That I will just regret later.

 

When foreign people

Set foot on our sacred shore

Our ancestors welcomed them –

Not just with smile

But warm embrace

Showed them kindness

Showed them love –

The way of Filipinos

As the whole world know.

 

The Chinese brought pots and silk

Gave names to our islands and islets,

The Japanese brought their skill

And goods of steel,

Spain sent forth Christianity

Tainted with gracious civility,

The Americans brought more-

More than what we could muster

And  all of these-

Supposed to enrich our culture

But instead, defiled our identity

Stained much of it with sheer gravity!

 

I hear Filipinos speak English with a twang

But should not be, when they speak our language –

Filipino, the rich language of every Juan.

 

I see Filipinos enjoy foreign food, every bit of it

But should not be, when they push aside

Our own sinigang and pinakbet.

 

I hear Filipinos sing foreign songs so soulfully

It’s just nice, but not when they despise

Our own that should be sung with dignity.

 

Deep inside, I suffer as I see and hear them

I know that just like me, others out there

Are gritting their teeth but can’t do anything;

Proud as a Filipino, yes I am

But so many things are left undone –

Things that our heroes in the past have begun

They who put color

To the vivid pages of our history;

Things that should have been done

By our heroes of today

But who died just when a new light

Started to shine on our democracy.

 

Leaders, policy makers, lawmakers…

Are they…really?

They who warble promises

And steal the people’s money?

Paid with lofty sum from the coffer

Where money for those who suffer

Should have come

But only the few – these warblers

Enjoyed no end, they who are supposed

To be brimming with wisdom!

 

After the father, comes the wife

Then the daughter, and the son

Not contented, the cousins and in-laws

All in the family, to power they strut

With a taunt in their face that says:

“What are we in power for,

And you with money has none

Eat your heart out, here we come!”

 

Rain that used to bless the earth

Filipinos now desist

Especially those who live

Along the river banks of the cities

For with it comes the flood

A curse that only the Bible says

Shall wipe out sinners

From the face of the earth;

But why…the floods?

Simple: the money for saving projects

The conscienceless –

Unscrupulously pocketed!

 

Innocent lengths of asphalted roads

That for long defied the trash of nature

Helplessly wrecked by greedy contractors

So that low-grade fresh overlay can be spread

Later giving up to rain’s patters

And treading of cars, trucks, and all…

 

Even the precious school books are not spared

By purported educators blinded with greed

Seeing to it that new ones, yearly will be printed

Exam questions, at the end of every chapter

Are cleverly printed!

So then, closing school years would also see

These books so dear, become useless –

Thrown to the garbage, not to be used

By aspiring younger brood of the family.

 

I am pained by the sight

Of plates at restaurants

and food stations of the malls –

Half –finished food left with pride

By those who seem to say

“I am rich, I can squander money”

And who never thought

That out there in the dumps

Some brethrens try to salvage morsels –

Precious food that could be stuffed

Into their guts so they can live

Better than nothing, or they’re dead.

 

I said in the beginning of this:

Let us not lose hope…

But wish for the best

If we strive together

And do what is right

Then new life for us

Will be in sight!

September 21…the day democracy died in the Philippines

September 21

…the day democracy died in the Philippines

By Apolinario Villalobos

 

Indeed, September 21 gained prominence in the history of the Philippines as the day democracy died because of the Martial Law declared by the late Ferdinand Marcos. Among the reasons cited for signing the declaration were insurgency, Communism, corruption in the government…all of which were deterrent to the advancement of the country’s economy. After the declaration, the Marcos government became a beehive of activities founded on “Bagong Lipunan” or New Society.

 

Slogans and songs were composed, projects were implemented, infrastructures to support various industries, particularly tourism, mushroomed. In addition to those, permits for logging and mining were issued to hasten the exploit of the natural resources, purportedly to give additional support to the quest of the dictator to put the country ahead of the rest of the Southeast Asian nations. Marcos succeeded as he gained prominence and looked up to with awe and admiration by the rest of ASEAN nations. He inspired Lee Kwan Yew to transform Singapore into what it is today.

 

Along with the so-called progress, military and police abuse also gained prominence resulting to the incessant rallies. The notoriety of “METROCOM” was the talk of the town, as well as, the disappearance of prominent student leaders. Political personages who belonged to the opposition were dragged out of session halls and their homes to be locked up, including Benigno S. Aquino.

 

What has the country gained? Obviously, Manila became the cultural center of Asia, what with the springing up of the Cultural Center Complex along Roxas Boulevard that included, The Cultural Center of the Philippines, Folk Arts Theater, Philippine International Convention Center, the former Philippine Plaza Hotel (today, Sofitel), the cluster of squat buildings for agro-industrial exhibit and shows. Marcos became the new “tiger of Asia”. The Philippines soared as the new leader of Southeast Asian nations. Thankfully, there was no suppression of religion. The illegal drug “industry” was somewhat controlled with the execution of a Chinese drug lord in Rizal Park.

 

On the other hand, the Marcos take-over and control of various corporations was overwhelming. The act was decently dubbed “sequestration” to give it a legal impression….nothing personal. But the book written by Jovito R. Salonga, “Presidential Plunder…The Quest for the Marcos Ill-Gotten Wealth”, tells all about the staggering number of sequestered corporations controlled by the family and their allies. The book also tells how money is transferred from Manila to the banks in America for spending during their trips, as well as, the acquired properties in the land of Uncle Sam. The author was the first Commissioner of the Philippine Commission on Good Government, a misnomer, as the agency was supposed to concentrate on the ill-gotten wealth and not the issues on good governance.

 

During the time of their prominence, Imelda was quoted, “WE PRACTICALLY OWN EVERYTHING IN THE PHILIPPINES, FROM ELECTRICITY, TELECOMMUNICATIONS, AIRLINE, BANKING, BEER AND TOBACCO, NEWSPAPER PUBLISHING, TELEVISION STATIONS, SHIPPING, OIL AND MINING, HOTELS AND BEACH RESORTS, DOWN TO COCONUT MILLING, SMALL FARMS, REAL ESTATE AND INSURANCE”. This is the caption in the photo showing Imelda and Ferdinand Marcos in the same aforementioned book written by Salonga.

 

But the big question now is…HAD IT NOT BEEN FOR THE MARCOSES, WOULD THERE BE CULTURAL CENTER COMPLEX, PHILIPPINE HEART CENTER, PHILIPPINE KIDNEY CENTER, THE BETTER LRT (COMPARED TO THE NEW ONE), EXPANSION OF THE PHILIPPINE GENERAL HOSPITAL, ETC, AT THE RATE PLUNDERING IN THE GOVERNMENT IS GOING?

 

TODAY, EVEN A FEW KILOMETERS OF HIGHWAYS ARE SHODDILY CONSTRUCTED, BRIDGES ARE BUILT OF INFERIOR MATERIALS, PROJECTS ARE LEFT UNFINISHED, EVEN THE SHELTERS FOR THE DISASTER VICTIMS ARE BUILT OF INFERIOR MATERIALS. AFTER MARCOS, ILLEGAL DRUGS HAD AND ARE STILL HAVING A HEYDAY…ALTHOUGH, DUTERTE IS DOING HIS BEST TO CONTROL IT.

 

Finally, my advice as a mere “chirp in the wilderness” to President Duterte, is to tone down his praises to the Marcoses as the more praises he utter, the more supporters he losses. It is enough that he has let the whole world know that his family owes a lot to the Marcoses…with such pronouncement, he has already shown his gratitude more than enough.

 

 

 

 

 

Ang Baha at Kapalpakan ng Gobyerno

Ang Baha at Kapalpakan ng Gobyerno

Ni Apolinario Villalobos

 

Ang nararanasang baha tuwing tag-ulan ay nangyayari sa buong kapuluan ng Pilipinas. Ang isa sa mga dahilan nito ay ang kalumaan ng mga drainage – maliit at puno na ng latak o sediments….yan ang sitwasyon ng Manila at mga lumang lunsod tulad ng Bacoor City, Imus City, Cainta, Taytay, Makati, at marami pang iba. Subalit maraming mga bagong barangay, bayan at lunsod ang binabaha dahil sa KAWALAN NG DRAINAGE SYSTEM.

 

Sa mapa at blueprint na batayan ng mga proposal sa pag-approve ng status ng local units upang maging barangay, bayan o lunsod, walang naka-indicate na drainage system. Ang nakalagay lang ay mga “zones”.  Dapat ay kasama sa blueprint ng barangay, bayan at lunsod ang sketch ng  DRAINAGE SYSTEM NA GAWA NA, HINDI DROWING LANG. Kung wala nito, dapat ay hindi aprubahan ng Kongreso ang pino-propose na status. Dahil sa kapalpakan na yan, maraming lunsod na palaging lubog sa baha, at kung magpagawa man ay wala pang effective na direction kung saan dadalhin ang waste water. Ang kapalpakan na yan ay hindi dapat isisi sa kasalukuyang nakaupong mga namumuno dahil minana lang nila ang problema.

 

Dapat ay gayahin ang sistema ng mga subdivision developers batay sa requirement ng mga ahensiyang may kinalaman sa housing program.  Bago sila makapagbenta ng mga lote, ang subdivision ay dapat kumpleto sa mga facilities tulad ng drainage system, electric posts, plaza, multi-purpose hall, basketball court at ang iba ay mayroon pa ngang chapel.

 

Kung magpo-propose naman sana ng isang sitio na gagawing barangay, dapat ay kasama ang territorial blueprint na nagpapakita ng mga kanal, manhole, at direksiyon na patutunguhan ng tubig – kung sa ilog man o sa lawa.

 

Kapag ipinanukalang gawing lunsod ang isang bayan at inaasahan ang pagdagsa ng mga investors na magtatayo ng restaurants, malls, hotels, at condo buildings, dapat ay mahigpit na ipatupad ang pagkakaroon nila ng malaking septic tank na siyang magsasala (strain) muna ng maruming tubig bago ito padaluyin sa drainage system.

 

Sa simpleng salita…KAPABAYAAN ANG DAHILAN NG MGA BAHA, NA LALO PANG PINATINDI NG MGA NAKATIWANGWANG NA MGA PROYEKTO, NA KARAMIHAN AY BASTA NA LANG INIWAN NG MGA CONTRACTORS DAHIL SA KAKULANGAN NG BUDGET.

Ang Pulitika bilang Balakid o Harang sa Pag-usad o Pag-asenso ng Bansa

ANG PULITIKA BILANG BALAKID O HARANG SA PAG-USAD O PAG-ASENSO NG BANSA

NI Apolinario Villalobos

 

PULITIKA ANG PINAKAMALAKING BALAKID O OBSTACLE KAYA HINDI MAKAUSAD TUNGO SA KAUNLARAN ANG PILIPINAS SA KABUUHAN NITO, DAHIL KASAMA SA NAHAHARANGAN ANG MGA LALAWIGAN, LUNSOD, BAYAN AT BARANGAY.

 

MGA HALIMBAWA:

 

  • PAGKATAPOS NG ELEKSIYON, KAHIT MAGAGANDA ANG PROYEKTO NG NATALONG BARANGAY CHAIRMAN, MAYOR, O GOVERNOR, IPAPASIRA ITO UPANG MAPALITAN NG BAGONG NAHALAL NA OPISYAL. PAPALITAN ANG KULAY SCHEME NG ADMINISTRATION AT GAGAWA NG BAGONG SLOGAN.

 

  • NAKATATAK ANG SLOGAN NG LOCAL OFFICIAL PATI PICTURE SA MGA FORMS NG OPISINA KAYA KAPAG MAY NAUPONG BAGONG OPISYAL LAHAT NG MGA FORMS AY PAPALITAN….MALAKING GASTOS!

 

  • ANG MGA NANALONG MAGKAKALABAN SA PULITIKA AY HINDI NAGTUTULUNGAN KAHIT PAREHONG KAGAWAD. HINDI LALAPIT ANG KALABANG KONTRA-PARTIDO NA MAYOR SA GOVERNOR O CONGRESSMAN.

 

  • HINDI TUTULUNGAN SA BUDGET NG CONGRESSMAN ANG KONTRA-PARTIDONG MAYOR O GOVERNOR.

 

  • HINDI MAKIKIPAGTULUNGAN ANG TAONG-BAYAN SA NAKAUPONG BARANGAY CHAIRMAN O MAYOR DAHIL KALABAN NILA SA PULITIKA.

 

  • HINDI TUTULUNGAN NG BARANGAY CHAIRMAN, MAYOR O GOVERNOR ANG MGA CONSTITUENTS NA NABISTO NILANG HINDI BOMOTO SA KANILA.

 

  • KAPAG TODO-TODO ANG KAMALASAN NG NANALONG OPISYAL, MGA BALA MULA SA BARIL NG MGA BAYARANG  “RIDING-IN-TANDEM” ANG AABUTIN NILA!

 

 

 

 

 

Ang Pulitika sa Pilipinas

Ang Pulitika sa Pilipinas

Ni Apolinario Villalobos

 

Walang permanenteng kaibigan sa larangan ng pulitika. Sa larangang ito ay umiiral ang tinatawag sa Ingles na, “survival of the toughest”, o sa Tagalog ay “matira ang matibay” dahil sa makapal na mukha at matibay na sikmura. Ibig kong sabihin sa “makapal na mukha” ay matapang humarap kanino man, hindi nahihiya o nangingimi kung may pinaglalaban. Ang may matibay namang sikmura ay hindi nasusuka sa nakakasulasok na amoy sa loob ng larangang ito. Kung mahina ang fighting spirit mo, huwag kang sumabak sa pulitika. Kung wala kang financial machinery, ibig sabihin ay wala kang “financier” o “investor”, huwag ka nang pumil-ap ng candidacy form sa COMELEC. Sa kabila ng mga nabanggit ko, mayroon pa rin namang mga pulitikong pagkatapos manalo ay nagpapairal ng prinsipyo, subalit, iilan lang sila.

 

Hindi lang sa Pilipinas umiiral ang bilihan ng boto tuwing panahon ng eleksiyon. Matindi nga lang sa Pilipinas dahil sa tagal ng panahon na pag-iral ng ganitong gawi, nagkaugat na ng napakalalim sa kultura ng mga Pilipino. Tanga lang ang mag-iisip na ang mga sumasama sa mga rally at bumabatikos sa corruption ay “malinis”. Hindi magbibilad sa init at magpakapaos ang mga raleyista sa panahon ngayon kung wala silang natatanggap na benepisyo sa ano mang paraan mula sa ma pulitiko. Huwag nilang sabihing ipinaglalaban nila ang idealism at kapakanan ng bansa at mga Pilipino dahil ang iwinawagayway nila ay BANDILANG PULA o KULAY NG KANILANG FINANCIERS! Kaya malinaw na ginagamit sila ng mg taong naghahangad na hindi magkaroon ng katahimikan ang bansa.

 

Hindi lang karunungan at yaman ang namamana ngayon kundi pati na rin puwesto sa gobyerno. Okey lang sana ito kung matitino ang mga nagmamana tulad ng ilang mga kilala ko. Subalit karamihan sa mga napaluklok sa puwesto ay gahaman. Negosyo ang turing sa pulitika sa Pilipinas dahil marami ang namumuhunan upang makapasok sa larangang ito. Kapag nanalo, gusto nilang makuha agad ang “return of investment” nila o ROI at ang pinakamadaling paraan ay mangurakot.

 

Ang 10% na pabiro kung banggitin sa mga usapan, na komisyon daw ng ILANG mga pulitikong nakaupo sa puwesto ay “standard” at “tolerable” kung totoo man. Ang ibang sumisipsip, sa halip na pera ang ibigay sa mga pulitiko ay idinadaan sa regalo….standard practice din yan, maski saang bansa. Subalit ang hindi maganda ay kapag lumampas na sa 10% na umaabot kung minsan sa 70%! Ang malalaking komisyon ay gumimbal sa buong bansa nang isiwalat ni Napoles noong siya ay imbestigahan sa senado. Nasa kulungan na siya ngayon at may mga pulitikong nakakulong din…at kung maaabsuwelto sila, panahon lang at kung sinong presidenteng nakaupo ang makakapagsabi.

 

Ang nakakabahala ngayon, sa kabila ng katapangan ni Duterte ay napapalusutan pa rin siya ng mga tiwaling opisyal ng gobyerno na naiimpluwensiyahan pa rin ng mga pulitiko….silang mga naghihintay sa pagbagsak o pagbaba niya, kung alin man ang mauna. Dahil may lahi yata ng hunyango ang mga karamihang ungas na pulitiko, papalit-palit sila ng kulay upang umangkop sa kung sinong presidente ang nakaupo sa Malakanyang.

Sa uulitin….ang pulitika sa Pilipinas ay para lamang sa may makapal na mukha at matibay na sikmura.

Ang Magagawa ng mga Pilipino kung Magtaasan ang mga Presyo ng Bilihin

Ang Magagawa ng mga Pilipino

Kung Magtaasan ang mga Presyo ng Bilihin

Ni Apolinario Villalobs

 

Hindi kailangang malungkot kung nagtataasan man ang presyo ng mga bilihin. Maraming paraan upang makatipid, tulad ng sumusunod:

 

  • Bumili ng mumurahing bigas tulad ng “NFA rice” sa halip na mamahaling uri na maputi nga ay nagtututong naman kung isaing. At, lalong higit kung kapos sa budget. Pwedeng paghaluin ang murang bigas o NFA rice at hindi gaanong mahal na bigas.
  • Huwag magtapon ng tutong na kanin…iluto ito sa instant noodles upang lumambot. Ang tutong na kanin ay gamot sa hyper-acidity na ang sinaunang gamot ay isinangag na bigas hanggang bahagyang masunog sa pagka-tosta (toasted), at nilalaga upang maging “kape”.
  • Bumili ng mura dahil nalalanta na mga gulay hangga’t maaari. Ang pagkalanta ay hindi nangangahulugang nawawala ang sustansiya sa gulay. Sa ibang bansa, ang gulay ay pinapatuyo upang maimbak para sa panahong tag-lamig. Ganoon din ang ginagawa sa ibang mga prutas. Sa Pilipinas, hindi siguradong ligtas kainin ang mga prutas at gulay na sariwa sa paningin dahil, malamang na na-iespreyhan ng insecticide. Ang mga ganitong uri na gulay ay yong sariwang tingnan ang balat pero bulok na ang loob, tulad ng talong. Kalat ang balita tungkol sa pag-isprey ng insecticide o pagbabad ng ilang uri sa isang uri ng preservative upang tumagal ang hitsurang sariwa.
  • Magtipid sa kuryente. Maraming paraan upang gawin ito.
  • Magtipid sa tubig, kung sa Maynila nakatira o saan mang lunsod na de-metro ang tubig. Ganoon din ang gawin kapag motor pump ang ginagamit sa bahay.
  • Bawasan o tuluyang iwasan ang pagkain sa labas ng bahay. Gumawa ng sariling home-made burger at potato fries na gusto ng mga bata at gamitin itong activity bilang bonding time ng pamilya.
  • Ugaliing mag-recycle ng mga natirang pagkain sa halip na itambak lang sa ref.
  • Ugaliing bumili ng mga sale items sa halip na mga regularly-priced,
  • Iwasan ang pagbili ng maluluhong bagay para lang mai-display at maipagyabang sa ibang tao.
  • Higpitan pa ang paghawak sa pera kahit pa ang asawa ay Chief Engineer o Kapitan sa barko o executive sa kumpanya. Dapat ipakita sa mga anak na hindi pinupulot lang ang pera, upang sa murang gulang ay maintindihan nila ang kahalagahan nito na dapat respetuhin.

 

Para sa akin, hindi maganda ang ugaling paggastos habang mayroong nadudukot. Ang disiplina sa paggastos ng pera ay dapat pairalin sa loob ng tahanan upang matutuhan din ng mga anak. Mahalagang bagay ito dahil ang matututuhan nila ay maaari nilang ipamana sa kanilang mga anak, na magpapamana din sa kanilang mga anak, etc. Kung sa ganitong bagay man lang ay may disiplina ang mga Pilipino, mababawasan ang ingay na sanhi ng mga reklamo tuwing tataas ang mga bilihin, pero wala namang ginagagawa.

 

Sa isang banda, ang paggawa ng paraan upang mabawasan ang problema tuwing nagtataasan ang mga presyo ng bilihin ay hindi nangangahulugan na ititigil na ang pagbatikos sa mga opisyal na pabaya at korap….dapat ituloy pa rin upang malaman nila na hindi bulag ang mga Pilipino sa kanilang mga kabulastugan. Mag-ingay man laban sa mga tiwali, sabayan pa rin ito ng pagkilos at pagiging resourceful o mapamaraan upang mabawasan ang paghihirap na nararanasan. Hindi malulutas ng pag-iingay lang ang kahirapan…yan ang dapat tandaan!