The Neglected Root of the PDAF Anomaly

The Neglected Root

Of the PDAF Anomaly

By Apolinario Villalobos

 

The Department of Justice (DOJ), the Ombudsman, and other investigating agencies are all out in their effort to dig into the matter of PDAF anomaly (again). In particular, they are trying to pin down the politicians and the supposedly “queen” of the anomaly, Janet Lim Napoles. Sad to say, they seem to be just nipping at the buds, instead of going to the roots. There are questions that need to be answered as to how all these things happened in the first place. What department is in charge or authorized for budget releases? What department is supposed to do all the careful checking to insure that all papers are in order, being the final authority? And, most importantly, what department knows the details to the last and most minute, as to how the funds are to be handled. In the very beginning of the investigation, all observers have already doubted the “expertise” and “knowledge” of Napoles on the technical aspects of the process. Unfortunately, when prominent political names were mentioned, investigators concentrated on them, especially,  as the two have political ambitions set for the 2016 elections while the third is a staunch enemy of a “powerful” politician.

 

Except for the blame thrown to the Xerox guys at DBM who made duplicate copies of the unsigned documents so that fake documents can be fabricated, nothing else has been done. Observers again asked, how could these simple clerks know about the process if they have not “observed” some things going on in the office or even “given instructions” on what to do with documents involved in the process? A simple analysis will tell us that all other departments and the people behind the anomaly will not know what to do, unless they are given instructions on how to skirt the policies on budget management. Obviously, the investigators failed to use technicalities in the investigation. The sad result would be that, even if there is “conviction” which is a quixotic wish, mishandling of the fund will go on because the real brains are still out there.

 

The Department of Justice, in its effort to get Napoles as a state witness, is making moves to enhance the summary of reports that have been finalized. These developments would need another round of hearings.  But this will definitely create a problem, especially on the case of Napoles because during several Senate hearings, she was firm with her statements that she had no transactions with the Senators involved, and these statements were made under oath. To explain her stammering during the Senate hearings, her lawyer said that she lost courage to speak because some of those in the room have been involved.  To further justify her effort to “tell all”, her lawyer said that she felt lost because the lady lawyer whom she was banking on was no longer around, until she thought of approaching former senator Lacson, to whom her husband gave a long list of involved government officials and politicians, the same list that she gave to de Lima who insists that she be given a chance. The original whistle blowers, however, are thinking otherwise. She will practically bungle all the coherent statements that they already gave. A single inconsistency in the collated evidences shall weaken their position in the case.   

 

All concerned sectors are clamoring that de Lima should bring out the list immediately as it might be “sanitized” or cleaned of officials and politicians identified with the government. In the meantime, perhaps, those involved are happy because they are witnessing a “circus” in the handling of the case which as predicted will take years to resolve. One even would just smile, for in his mind, the on-goings are nothing compared to what he survived “through” the past administrations, including that of the Martial Law.

 

The well-informed cannot help but ask what will happen to a country….where agencies don’t seem to know where their responsibilities begin and end due to the seemingly absence of an inter-agency coordinative system …where energy in running the government machinery is fuelled by publicity…where press conferences precede official and if need be, discreet implementation of decisions…where some police vehicles have no budget for regular fuel…where projects are neglected after photo opportunities…where agencies publicize their own version of real happenings in the market contrary to what are happening, i.e., consistent soaring of prices of prime commodities…where agency heads do “surprise” checks of concerned areas such as public markets with TV cameras, reporters and squads of personnel in tow…where drug raids are done without netting the real perpetrators or drug lords despite months of surveillance…where some confiscated drugs see their way to the streets, repacked and retailed…where rallyists  do their thing in front of the US Embassy instead of the Chinese embassy to show their support in the dispute about West Philippine Sea…where the land (black sand) is literally hauled out of the country by shiploads to China…where native fishermen are chased out of their fishing domain by intruding coast guards of another country.

 

The above are just a “very few” of the observations by concerned parties that this writer echoes. The most important observation, however, is that despite all those, the resilience of the Filipinos, a proud race of Asia, made them able to survive natural and man-made  onslaughts into their properties and lives. And, that despite predicaments, they can still afford to smile…reason why I am proud, myself, being a Filipino.

May Isang Social Climber

May Isang Social Climber…

 

Ni Apolinario Villalobos

 

 

Sa isang executive subdivision, wala pang 8:AM ay narinig na ng mga kapitbahay ang isang bagong lipat sa kanilang lugar na nakakuha ng malaking halaga ng pera dahil sa pagkamatay ng kanyang asawa sa Saudi. Ayon sa kwento ng bagong lipat na babae sa kanyang mga kapitabahay, milyon-milyon ang halaga sa piso ng perang natanggap niya mula sa kumpanya ng namatay niyang asawa, bukod pa sa mga insurance nito sa Pilipinas. Nagpa-impress agad ang babae sa kanyang mga bagong kapitbahay upang masabi nilang hindi siya basta-basta. Nguni’t ang katotohanan ay dating nakatira sa isang low-cost subdivision ang pamilya ng babae at high school graduate lang siya. Dahil maganda, nakapag-asawa ng isang engineer. Nang umagang yon ay pinapagalitan nito ang kanilang kasambahay.

 

Misis:   Inday, sa susunod basta ang naghanap sa akin ay nakakotse, tawagin mo agad ako, maski nasa parlor ako sa labasan, dahil baka taga-Congress na naman, tulad noong nakaraang araw na basta mo na lang sinabihang wala ako maski nasa kabilang bahay lang ako, kaya tuloy hindi ko nakausap si amigang Congresswoman…. Huwag kang tatanga-tanga! Alam mo namang marami akong ka-transaksyon na mga opisyales ng gobyerno at mga negosyante. Tandaan mo yan ha?

 

(Sadyang  nilakasan ng babae ang kanyang boses upang marinig ng mga kapitbahay ang mga sinasabi sa kasambahay.)

 

 

Inday:   Opo.

 

(Pagkalipas ng dalawang araw, may bisitang dumating, nakakotse, bumaba ang isang babaeng naninilaw ang mga tenga, leeg, mga daliri at braso dahil sa mga gintong suot…kinausap si Inday na noon ay nagdidilig ng mga halaman.)

 

Babae: Nandiyan ba si Mrs……?

 

Inday:   (Halatang na-impress sa ayos ng babae at sa kotse nito.) 

Opo! Sandali po at tatawagin ko.

 

            Ma’am….may naghahanap po sa inyo, nakakotse po, at maraming suot na alahas! (sadyang nilakasan ang boses upang marinig ng mga kapitbahay)

 

Misis:   Aba’ y papasukin mo sa sala …at bigyan mo ng kape. Naliligo lang ako.

 

Inday:   Opo!

 

(Sa sala, hindi ginalaw ng bisitang babae ang kape, halatang nabubugnot. Nang lumabas si Misis ng kwarto at pumunta ng sala, muntik na siyang matapilok.)

 

Babae:  (Sumisigaw habang dinuduro si Misis)

Hoy! Balasubas! Bayaran mo ang utang mo. Walanghiya ka! Lumipat ka pala ng tirahan hindi mo man lang ako sinabihan! Buti na lang nakausap ko si Mrs….at sinabihan ako kung saan ka lumipat! Walanghiya ka! Apat na buwan mo na akong pinagtataguan ah! Kailangang magbayad ka ngayon din, kung hindi ipapupulis kita! Magrereklamo ako sa homeowners association ninyo at sa barangay! Titingnan ko kung may magagawa ang  pagkabalasubas mo!

 

(Naglabasan ang mga kapitbahay na nabulahaw dahil sa sigaw ng babaeng nagwawala. Dinig na dinig nila ang mga pinagsasabi nito pati na ang tungkol sa dalawang Bombay na naniningil din at nakasabayan niya noong huling hanapin siya nito. Para mapatahimik ang babae, nag-issue ang Misis ng post-dated check, subali’t nagpagawa pa rin ng kasulatan ang naniningil na kailangang mapirmahan din ng presidente o maski sinong opisyal ng homeowners’ association ng subdivision. Pagkatapos ng pirmahan, isinama ng babaeng naniningil ang Misis sa isang abogado upang ma-notarize ang kasulatan. Ang nilalaman ng kasulatan ay ang pagpayag ng Misis na kukunin ng babaeng inutangan ang kotse nito kapag hindi  nagkabayaran sa petsang ipinangako. Two days after, umalis ang katulong at driver, nabahala na baka hindi sila maswelduhan dahil nabisto nilang hindi na pala ito nakakabayad ng mga utang. Ikinuwento ito ng isa kong malapit na siya ngayong boss ng driver ng Misis na mayabang. Ininterview kasi niya ang driver tungkol sa pinakahuli niyang trabaho at kung bakit siya umalis, maski pa rekomendado ng kaibigan namin, bago niya  kinuha bilang driver. Sinabi pa pala ng driver na sa sala ng dati niyang among Misis ay may mga larawan ito na kasama yong kontrobersiyal na babaeng naka-detain sa isang “safehouse” sa Tanay at mga pulitiko. Pamilyar nga daw ang ilang mukha na kung minsan ay nakikita niya sa tv habang ini-interview..  Naihatid niya na rin daw niya ang dating amo sa isang party sa loob ng isang sementeryo sa Pasig … na ipinagtataka niya.)

 

 

 

 

 

No Time for Celebration Yet for Declared Unconstitutionality of Pork Barrel

No Time for Celebration Yet

For Declared Unconstitutionality of Pork Barrel

 

By Apolinario Villalobos

 

So the Supreme Court has declared the unconstitutionality of pork barrel. Fine. It has done its part, for the record. Those who will rejoice here are the corrupt guys in agencies involved in the implementation of projects. Let us not forget that even before the pork barrel took a sophisticated image as a source of seemingly unlimited revenue for the wise NGOs and corrupt lawmakers, there has already been an SOP that greased the palms of agency officials with whom contractors deal to corner projects. With the NGO gone as a conduit, these corrupt agency guys will surely demand bigger SOPs. How about the required bidding? Tell that to the marines! Until now there are cases filed by losing bidder against winning counterparts and agencies involved in rigged biddings. They did not prosper, only exposed. Worse, some exposed questionable contractors are found to still submit bids. And, the agencies involved always find a way to justify their participation.

 

In the meantime, the artistic ingenuity and resourcefulness of the corrupt government officials and lawmakers will be put to use in finding ways so that they will still enjoy the “benefit” in another form. They will find means that will allow lawmakers identify projects. Once this happen, it is hallelujah for them again. There are clear indications that congressmen are against the scrapping of pork barrel, so what will stop them from coming up with another way? As their “sponsorship” will appear in the documents in the form of recommendation or referral or whatever, the corrupt agency guys and the contractors will know whom to give the SOP. This time, instead of the NGO handing over the SOP to the corrupt lawmaker, it will be the contractor…one corner is cut here, that of the NGO.  The SOP will be included in their “packaged” bid in a rigged process. It should be noted that the system of giving SOP by the  contractor to the corrupt officials in the lower echelon of the government is actually a traditional practice, pork barrel or no pork barrel. In other words, the SOP is back to its original turf, the contractor.

 

What is needed now is the continued vigilance of the people in monitoring the projects which later come out as substandard. Even the Freedom of Information Bill, may not be of much help because the agencies concerned will always find a way to remove from their filed records, information that will put them in a bad light. What can help is the paper trail because if a researcher is not satisfied or doubtful about certain documents released by an agency in question, he can still access the other agencies furnished with copies, and if lucky, these documents may still contain the needed information, as these are  “furnished  copies” only, hence, expected to still contain all information.

 

Ang Tuwid na Daan, Nababagtas na Ba?

Ang Tuwid na Daan…

Nababagtas na Ba?

 

ni Apolinario Villalobos

 

 

Nang si Pnoy Aquino ay naupo bilang Pangulo ng Pilipinas, ang hindi makalimutang binigkas niya ay ang “tuwid na daan”.  Hindi lang malinaw kung ang sinabi niyang ito ay pangarap o nandiyan na at tatahakin na. Ang sinabi lang niya ay samahan natin siyang tumahak sa tuwid na daan. Mas maganda sanang pakinggan kung sinabi niya na samahan natin siyang tumahak sa daang baku-bako man at maraming balakid ay matatawid din natin kung tayo ay magtutulungan. Hindi niya binanggit ang katotohang ang Pilipinas ay napapaligiran ng baku-bako at mabatong  mga daan. Kung sa payak na pananalita, marami ngang baryo na wala nito, maski na baku-bako dahil ang pondo na laan para dito ay ibinulsa ng mga gahamang opisyal ng pamahalaan.

 

Kung ilang taon na siyang naglilingkod sa pamahalaan. Kahi’t na noong hindi pa man siya senador at ngayon ay Presidente na,  alam na niya ang mga hindi magandang kalakaran at mga pangyayari sa ating pamahalaan at bansa sa kabuuhan. Siguradong noon pa man ay alam na niya ang tungkol sa mga katiwalian sa pamahalaan, sa mga mambabatas na halang ang mga bituka, sa mga opisyal na kasing itim na ng uling ang kaluluwa dahil sa pagkagahaman, sa mga kahirapan ng karamihan sa ating mga kababayan – mga sakit ng ating lipunan na nagpapabulok sa pagkatao ng Pilipino bilang isang natatanging lahi sa Asya, ng mundo.

 

Siya ay matalino. Siya ay makatao. Yan ang sabi nila. Nasaan ang kanyang pang-unawa at pagkilala sa mga tunay na mga pangyayari sa kasalukuyan? Baki’t hinayaan niyang talunin ng mga nagdudunung-dunungang mga taong nakapaligid sa kanya ang kanyang mga panununtunan? Ang nangyari tuloy, sa pagtahak niya sa sinasabi niyang “tuwid na daan”, dapȃ dito, dapȃ doon ang kanyang inabot!

 

Kung hindi sa kaso ni Janet Lim Napoles, hindi nabisto ng buong bayan ang mga tunay na nangyayari kung paanong kamkamin ng mga tiwaling opisyal ang perang pinaghirapan ng taong bayan na halos ay pigain ng BIR upang makabayad ng buwis gamit ang kakarampot ng kita mula sa mga trabahong kontraktwal. Mayroon pala namang “naipong” pondo na naibalik sa DBM, bakit hindi ginamit ito upang maipagpatayo ng maayos na paaralan ang mga kabataan sa mga liblib na lugar ng ating bansa? Bakit hindi ibinili ng mga gamot para sa mga baranggay? Bakit hindi ginamit para matulungan ang mga matatalinong kabataan upang makaraos sa pag-aaral? Bakit hindi ginamit sa mga proyektong makakatulong sa mga taong kakarampot ang sweldo? Bakit kailangan pang idaan ang paggastos sa mga senador na pinagdududahan na sa paghawak ng pondo para sa mga proyekto? Bakit hindi diniretso sa mga ahensiyang dapat na nagpapatupad ng mga proyekto para maayos ang pagmanman sa paggastos? Mayroon palang pondo mula sa Malampaya na para sa mga proyektong pang-enerhiya, bakit hindi ginamit ito para magastos sa pagpapatayo ng mga alternatibong panggagalingan ng enerhiya para hindi tayo masyadong umasa sa inaangkat na langis? Bakit hind ginamit ito sa pagsubsideya sa krudo na ginagamit ng mga sasakyang pangmasa upang hindi tumaas ang pamasahe?

 

Naglagda siya ng batas para sa karagdagang sweldo ng mga empleyado. Magkano? Ayaw ko nang banggitin dahil baka ako’y mapaluhȃ. Ang mga nagdudunung-dunungang opisyal ng gobyerno na siyang namamahala sa bagay na ito, gumawa ng pagtuos, ang masama, binatay sa presyo ng mga bilihin “noong panahon” na may nabibili pang tinging mantika sa halagang beinte sentimos. Ang nakita sa TV, babaeng mataba, buong husay na nagpapaliwanag na ang ginawa niyang lista ay siyang naaangkop sa araw-araw na pagkain ng Pilipino – mas mataas kaysa ibinigay na dagdag sweldo! Ang tanong, saan kukuha ng pambayad sa kuryente, sa tubig, sa upa ng maliit na kuwarto, sa pamasahe, sa damit, sa gamot? Ang inilista niya ay talbos ng gulay, ilang pirasong isda, tinakal na kanin – yon na! Isa pang tanong, kumakain din ba siya nito? Duda ako dahil sa hitsura niya, hindi yata alam ang lasa ng kangkong. Ang matindi, inamin ng matabang babae na binatay niya ang kanyang lista sa report na mahigit limang taon na ang nakaraan! Nasaan ang makatotohanang pagtugon sa pangangailangan ng taong bayan – ang “boss” ng Presidente?

 

Kung sinabi ng nanay ni Presidente Pnoy na “tama na, sobra na”, na ang tinutukoy ay mga katiwalian noong kapanahunan ni Marcos, ngayon ang sigaw ng taong bayan ay “tama na, sobra na” na ang tinutukoy ay ang pambobola sa taong bayan!

 

Marami tuloy ang hindi makaiwas sa paghambing kay Marcos sa mga pumalit sa kanya mula kay Cory Aquino hanggang ngayon. Marami ang nagpasalamat na dahil kay Marcos ay nagkaroon tayo ng Cultural Center, Philippine Conventions Center, Folk Arts Theater, Philippine Heart Center, Kidney Institute, napaayos na Philippine General Hospital, Coastal Road na nagpagaan ng biyahe papuntang Cavite, at marami pang iba.  Nakilala tayo sa mundo at nirespeto dahil kay Marcos. Hindi ako maka-Marcos. Nagsasabi lang ako ng totoo.

 

Mula kay Cory Aquino hanggang ngayon ano ang mga nagawa at nangyari? Mga nagawa meron din maski papaano – binuksan ni Presidente Ramos ang Pilipinas sa lahat ng mga airlines ng buong mundo (open skies policy), nagbenta ng dating Fort Bonifacio sa mga korporasyon na may koneksyon sa mga banyaga,  nagsakal ng mga labasan ng mga estero sa pamamagitan ng pagtambak sa Manila Bay upang mapatayuan ng negosyo ng mga banyaga kasama na ang casino, nagbigay ng lisensiya sa mga banyaga para makapagnegosyo sa bansa kaya pati toothpick ay galing sa Tsina, nagsapribado ng Philippine National Bank, nagsapribado ng serbisyong tubig at kuryente kaya walang mgawa ang mga gumagamit ng mga ito tuwing tataas ang singil, at marami pang iba. Mabuti na lang at naagapan ang pagbenta ng Manila Hotel, isang makasaysayang institusyon sa grupo ng mga banyaga. Mabuti na lang at nabulabog ang planong pagsasapribado ng Philippine General Hospita, Philippine Heart Center at Kidney Institue. Ang dahilan ng may balak? Upang mapaayos daw ang mga gamit.

 

Kung sa mga nangyari, marami din naman – maraming proyektong hanggang papel lang, maraming itinatag na mga kooperatiba at mga Foundation na ginawang dahilan para makakurakot ng pera ng bayan, maraming mga kalsada na kalahating lane lang ang nagawa, maraming sinirang sementado at maayos na kalsada para gamitan ng aspalto na walang binatbat ang kalidad kaya nagkandalubak-lubak maski ambon lang ang inabot, maraming basura ang natambak sa mga estero, maraming namahay sa mga lupang nakatiwangwang maski gilid ng mga daluyan ng tubig pero hindi sinita ng mga lokal na mga opisyal dahil itinuring silang boto pagdating ng elesyon, maraming namatay sa sakit dahil hindi kayang magpa-ospital or bumili ng gamot, maraming sidewalk vendors ang umiyak dahil ang paninda nila ay walang habas kung kumpiskahin ng MMDA sa dahilang sila ay nakakaabala, may mga proyektong ginawa nguni’t hindi naman pinag-isipan kaya pagkatapos ng kuhanan ng retrato, nawalan na ng silbi.

 

Nasilip ng mga matalino nguni’t tiwaling opisyal sa gobyerno ang mga kahinaan sa pagpapatakbo ng mga ahensiya, kaya kanya-kayang kurakutan ang nangyari! Tadtad ng katiwalian ang maraming ahensiya kaya yong isang presidente nagsa-pribado ng mga government assets para hindi na raw nag-aasikaso ng mga katiwalian ang gobyerno. Kung iyan ang dahilan, bakit hindi na lang din isa-pribado ang gobyerno?!!!!

 

Hindi madali ang mamuno. Hindi rin madali ang makisama sa mga taong akala ay makakatulong. Ang madali ay ang makiayon sa mga taong ito maski sila’y tiwali dahil sa takot ng namumuno na baka siya ay iwanan bigla. Nangangahulugan lang ito ng kahinaan ng isang namumuno dahil kung siya ay matatag at nakikitaan ng katigasan sa pagpapatupad ng kung ano ang tama, walang mangingiming siya ay bibigyan ng karampatang respeto na may kaakibat na paniniwala, pagtitiwala at taos-pusong pakikipagtulungan.

 

Sana ang ipangako ay makatotohanan at kayang gawin. Huwag sanang mangarap ng matayog na paglipad para kung bumagsak man ay hindi masyadong matindi ang lagapak!

 

Sa huli, pilitin nating isigaw maski sa paos at mahinang tinig dahil sa kagutuman…MABUHAY ANG PILIPINO!