Dahil sa kumalat niyang lipstick…nakilala ko ang isang “anghel”

Dahil sa kumalat niyang lipstick
…nakilala ko ang isang “anghel”
Ni Apolinario Villalobos

Nabanggit ko kaylan lang, sa isa kong blog ang tungkol sa isang babaeng kumalat ang lipstick sa kanyang labi nang dumating sa party na aking dinaluhan, pero hindi sinabihan ng kaibigan niyang kausap ko. Sa halip ay hinayaan itong mapahiya. Ako na ang gumawa ng paraan upang masabihan ang babae, na nalaman kong negosyante pala – may apat siyang karinderya. Madali siyang makagaanan ng loob at nakakahawa ang positibo niyang pananaw sa buhay. Single mom siya, may apat na sariling anak na halos ay magkasunud-sunod ang mga edad – isa sa kolehiyo at tatlo sa high school, bukod pa sa dalawang ampon na pinag-aaral niya sa elementarya. Ang apat na nakakatandang mga anak ay tumutulong sa kanya tuwing weekend, sa pagbantay sa apat niyang karinderya – isa sa Baclaran, isa sa Pasay, at dalawa sa Divisoria.

Ang babae ay regular na nagbibigay ng donation sa isang kilalang orphanage sa Maynila na ayaw niyang ipabanggit. Nalaman kong dati pala siyang ampon din dahil sa murang edad ay namatay ang kanyang mga magulang kaya naiwan siya sa kalinga ng kanyang lola sa nanay, na hindi kalaunan ay namatay din kaya napapunta siya sa Maynila – sa Divisoria, sa kanyang tiyahin. Hindi siya pinag-aral ng kanyang tiyahin na may karinderya, at sa halip ay ginawa siyang helper, tagahugas ng pinggan at taga-silbi ng pagkain. Ang huling baytang na inabot niya sa elementarya noong sa probinsiya siya ay grade five. Sa Maynila, kung hindi pa namatay ang tiyahin niyang may karinderya ay hindi siya nakapagpatuloy ng pag-aaral, sa tulong ng kumare nito, kung saan ay nagtrabaho naman siyang kasambahay. Pinayagan siyang magpatuloy ng elementarya, kaya sa edad na labing-apat na taong gulang ay saka pa lang siya nakatuntong ng grade six.

Tumuluy-tuloy siya sa pag-aral hanggang makatapos ng high school. Naiipon niya ang iba sa kanyang allowance na binibigay ng kanyang amo na nagamit naman niya sa maliit na negosyo maski estudyante pa lang siya. Mula third year high school, nagdadala siya ng mga pambenta sa kanyang mga kaklase tulad ng mga burluloy o mga fancy na alahas, panty at t-shirt na binibili niya ng maramihan sa Divisoria. Naging suki niya ang kinukunan niya ng kalakal at naging boyfriend din niya ang anak nito.

Nang makatapos ng high school, hindi na siya nagpatuloy sa college. Nagpaalam siya sa kanyang amo at umupa ng isang maliit na kuwarto sa isang mataong lugar sa Tondo, sa tabi ng bahay ng isa niyang classmate sa high school. Pinahiram pa siya ng amo niya ng pera. Ang kuwarto ay nakaharap sa kalye. Bumili siya ng mga second hand na kawali, kaldero at iba pang gamit panluto, sa pamamagitan ng naipon niyang pera at pinahiram ng dati niyang amo. Ang dalawa niyang kalan ay de-uling. Nagluto siya ng mga ulam na inilatag sa labas ng kanyang kuwarto. Dahil sa karanasan niya noon sa karinderya ay natuto siya ng iba’t-ibang lutuin. Naging suki niya ang kanyang mga kapitbahay kaya lumakas ang kanyang negosyo. Tuloy pa rin ang panliligaw sa kanya ng anak ng kinukunan niya ng mga panty at t-shirts noon, hanggang naging ka- live in niya.

Nang mabakante ang isang malaking katabing kuwarto, lumipat sila dito, at ang maliit na kuwarto naman ay ginawa nilang kainan – naging full time na karinderya, kaya lalong dumami ang kanilang kostumer. Masipag din ang kanyang ka-live in sa pagbuntis sa kanya, kaya halos nagkasunud-sunod agad ang mga anak nila. Namatay ang asawa niya sa isang aksidente nang mabangga ang jeep na dinadrayb nito papunta sa isa nilang karinderya sa Pasay. Sa kabila ng lahat ay hindi siya nasiraan ng loob, kahit kaluluwal pa lamang niya sa pang-apat na anak.

Nang minsang lumabas siya sa simbahan ng Quiapo pagkatapos ng Misa, kasama ang mga anak, may sumunod sa kanilang isang tin-edyer na may dalang sanggol. Nang makatiyempo, nilapitan siya at diretsahang nakiusap na ampunin ang anak nito, sabay abot ng sanggol. Sa pagkabigla, hindi niya naibalik ang sanggol sa tin-edyer na umalis agad. Nang umiyak ang sanggol ay saka pa lang siya parang natauhan… ang mga anak naman niya ay tuwang-tuwa – grasya daw ang sanggol. Bumalik sila sa simbahan at nagdasal. Bago umuwi sa Divisoria, bumili muna sila ng mga gamit ng sanggol. Kinuha niyang tagapag-alaga ang bagong saltang pamangkin ng kapitbahay nila.

Wala pa halos dalawang taon ang inampong bata, nabuntis naman ang nag-aalaga dito na pamangkin ng kapitbahay niya. Dahil ayaw umako ng responsibilidad ang disgrasyada, pinaampon niya ang batang iniluwal sa babaeng ikinukuwento ko, pero sa kasunduang hindi muna siya aalis hangga’t hindi pa ito umaabot ng hanggang dalawang taong gulang man lang.

Suwerte siya sa kanyang mga anak na lahat ay babae, dahil kahit isa sa kanila ay walang suwail. Magagalang, mababait, at masipag sa pag-aaral at sa pagtulong sa kanya. Buhay pa ang kanyang ka-live in nang magsimula silang magbigay ng bigas sa isang bahay ampunan. Sa simula ay isang kaban lamang ang binibigay nila, na naging dalawa na nang kalaunan. Kahit ngayong wala na ang kanyang asawa, dalawang kaban pa rin bawa’t buwan ang binibigay niya.

Nang ikuwento ko ang mga ginagawa kong maliitang pagtulong sa iba, agad siyang nag-alok ng alalay, sa pamamagitan ng pag-ako sa pag-aaral ng dalawang batang nakatira sa bangketa, na ilang kanto ang layo mula sa kanila. Parang inampon na rin niya dahil sa kanila na rin nakatira, at dahil nasa high school, nakakatulong pa sa kanya. May iniisip na agad siyang kurso para sa isa dahil magaling sa computer, kahit sandali pa lang itong maturuan ng panganay niyang anak. Ang isa naman, bukod sa ganda ng mukha ay may maganda ring boses, parang si Celine Dion, kaya tuwang-tuwa ang babae dahil mahilig pala siya sa musika.

Ang party na dinaluhan niya noon kung saan ay bisita din ako, ay bertdey ng dati niyang amo na itinuturing na niyang nanay, kaya naging lola na kung ituring ng mga anak niya. Ang isang anak ng dati niyang amo ay kaibigan ko kaya ako napa-attend sa party. Ang kaibigan naman ng babae na hindi man lang nagsabi sa kanya na kumalat ang kanyang lipstick ay tindera ng gulay sa palengke ng Pritil (Tondo), at ang asawa nitong tricycle driver ay adik daw.

Talaga din namang ang grasya ay tuluy-tuloy na dumadating sa taong hindi maramot!…huwag mainggit sa babae…gayahin siya sa abot ng makakaya!

A Brief Visit to Hospicio de San Jose

A Brief Visit to Hospicio de San Jose

By Apolinario Villalobos

On November 11, I made an urgent trip from Cavite to Quiapo for a visit to the Hospicio de San Jose, the entrance of which is at the southern end of Ayala Bridge. I intended to personally talk to the people in charge of the orphanage which opened its doors to the needy in 1810. What caught my attention was a small window on the left wall through which, perhaps, infants can be turned over discreetly by mothers. Noticeable too, were the courteous staff and cleanliness of the compound.

I was hoping to gather first-hand information about the orphanage for a kind-hearted Filipina who lives in the US whose advocacy is donating books to schools and libraries. As she was thinking of “expanding” her acts of charity, I suggested the hospicio to her. The orphanage administrator, Sr. Maria Socorro Pilar G. Evidente, or just plain Sister Socorro, was not around during the time of my visit. I was entertained, instead, by the two secretaries, Ammie Visitacion and Anne de la Cruz. Our short meeting was fruitful, as I gained more information than I expected, and which elaborated the ones that are printed in the brochure and flyer of the hospicio’s needs that they gave me.

During our meeting, a group of six children whose age ranged from 3-4 years in the care of a house-mother, peeped first, but eventually made their way inside. Anne was prepared for such visit, as she immediately went inside a room to quickly pop a small pack of popcorn in a microwave oven. The contents went around the children who delightfully nibbled them, one by one, with care yet, and in seemingly solemn silence . The scene pinched my heart…they were all smiling.

I was told by Anne and Ammie that they ran out of biscuits, referring to the inexpensive broken kind that come in tin cans, the ones served during wakes, and also popular “pasalubong”, and which they give to the children to stave off their hunger between meals. The wards were all evidently well -scrubbed and wearing neat clothes. I was hesitant to ask if the children were found in unlikely places abandoned by their mothers or were intentionally left in their care . I told myself to just find out more about the wards later. It was enough that I was told by the two secretaries that they also have wards who are attending high school and college outside the orphanage.

Interestingly, the orphanage is not limited to assisting infants, children, and youth but elderlies, as well. There are more than a hundred normal children in its care and about 56 special children. Despite its limited resources, the orphanage also shares its blessings with street children, as shown by a tarpaulin displayed at the entrance of the compound, announcing a scheduled outreach program for them. What I saw during the brief visit gave me another reason to visit Quiapo.

As mentioned earlier, the hospicio is prominently located at the southern end of Ayala Bridge, and overlooks the Pasig River. The commuting visitors can take the LRT train going to Monumento, and get off at Central Station, from where they can stroll leisurely to the bridge, along the way to which, is the SM City-Manila, and behind which is the City Hall of Manila.

Two tin cans of broken biscuits may not be too cumbersome to carry to the smiling kids and bedridden elderlies, or some packs of diapers – any size, including large and extra large for the adults, or some packs of band aids, etc. For those who may have no time to buy any of the basic needs, a few pesos can be left behind, after a brief visit. Don’t forget to ask for their brochure and flyer on which is printed the list of needs. But, if your plan is just to visit for curiosity’s sake or gather information as basis for future visits and charitable acts, please do not hesitate to go ahead. The receptionist at the lobby will refer you to the office of the Administrator where answers to your queries can be had.

I am calling on friends from the provinces, and those who live in Manila and nearby areas, who plan to splurge their bonuses in Divisoria and Baclaran, and those from abroad who plan to come home for the holidays, to please, drop by the hospicio…in the name of Jesus. Your shared blessings will go a long way, even as far as the sidewalks of Manila, as they will surely be shared by the orphanage with children not in their care, as well.

Please take note of the following useful information:

Address:          Ayala Bridge,1099

Quiapo, Manila

Emails :          hospiciodesanjose@yahoo.com

mspg.evidente@gmail.com

Website:          www.hospiciodesanjose.org

Phones            :          +632 7342367 – 68

Telefax :          +6327342366

PLEASE SHARE THIS INFORMATION….