Dusa ang Hindi Pagsagot Agad sa Tawag ni Inang Kalikasan

Dusa ang Hindi Pagsagot Agad

Sa Tawag ni Inang Kalikasan

Ni Apolinario Villalobos

Talagang dusa ang aabutin ng isang tao kapag pinigilan niya nang matagal ang pagdumi at pag-ihi. Hindi lang ga-munggong pawis ang biglang lalabas sa katawan, kundi pati mga santong hindi niya natatawag ay kanyang maalalang tawagin. Mapapagkamalan pa siyang namatanda dahil bigla siyang maninigas sa pagpigil…ni hindi makaubo kahit bahagya. Pati mukha ay mawawalan ng ekspresyon at ang mga mata ay halos lumuwa, sa pagpigil pa rin. Mawawala din para sa kanya ang halaga ng pera dahil ibibigay niyang lahat na laman ng pitaka sa makapagtuturo ng pinakamalapit na kubeta! Alam ko…dahil lahat nang yan ay nadanasan ko. Kaya baka pwedeng tumigil na ang nagbabatikos sa MMDA sa plano nitong pagpagamit ng diapers sa kanilang traffic constables.

Noong minsang ako ay pupunta sa Taytay, Rizal, madaling araw pa lang ay umalis na ako sa bahay dahil malayo ang tinitirhan ko at upang makaiwas na rin sa trapik. Pagdating ko sa Crossing, Mandaluyong ay nakaramdam ako ng hilab ng tiyan. Dahil maaga pa, wala pang bukas food outlet na may maayos na CR tulad ng Jollibee. May nadaanan akong pamilyang nakatira sa bangketa, may maliit na kubol, mabuti at gising na ang mag-asawa. Nang sabihan ko sila ng problema ko, ibinuluntaryo agad ang arenola nila na hind pa naman daw nangalahati ng ihi. Ginising nila ang anak nila upang lumabas sa kubol at upang sa loob nito ako gumawa ng ritwal. Nang makaraos ako, binigyan ko sila ng pera at ipinamalengke pa sa nadaanan kong talipapa. Nakakabilib ang pagka-Kristiyano nila!

Minsan naman sa isang mall, inabot din ako dahil sirain talaga ang tiyan ko, maselan sa pagkain. Mabuti na lang maagap ang CR attendant sa pagbigay ng mga kailangan ko tulad ng tissue paper at tubig. Ang masaklap lang, kung kelan dumami ang pumasok sa CR, saka naman nagsimulang mag- “may I go out” ang mga pinigilan ko…at installment na nga ay may mga sound effect pa, kaya panay pagsabi ko ng “sorry”, kada may batch na lalabas. Nang lumabas ako sa cubicle, nagkaroon ako ng maraming kaibigan! Gusto daw nilang makita kung sino ang magalang na delivery man!

Noong umiinom pa ako ng alak, nagpilit akong umuwi kahit halos hindi na ako makagulapay sa kalasingan. Habang nag-aabang ng taxi, palakad-lakad ako sa paghanap ng maiihian. May nakita akong parang pader sa isang maliit na eskinitang madilim, kaya pumuwesto ako. Kung kaylan nagsisimula na ako ng ritwal ay saka nagbukas ang iniihian kong “pader”…gate palang bakal na ang pintura ay kakulay ng pader. Babae ang lumabas…sabay kaming tumakbo, siya pabalik sa loob, ako palayo!

Noong umiinom pa rin ako ng alak, nakatulog ako sa bahay ng kumpare ko dahil sa sobrang kalasingan. Sa isang kuwarto ako pinatulog. Nang madaling araw na, gumising ako upang umihi. Sa pagkapa ko sa dilim, may nabuksang pinto, at dahil akala ko CR, umihi na ako kahit halos pikit pa rin ang mga mata. Nang mag-umaga na, nalaman ko na ang inihian ko pala ay cabinet!

Nang minsan namang sumakay ako sa bus na galing sa Antipolo papuntang Divisoria, nagtaka ako kung bakit ang mga pasahero ay sa harapan banda nakaupo maliban sa nag-iisang babae na nasa pinakalikurang upuan. Ang bus ay dumaan sa isang gasolinahan kung saan bumaba ang mga pasahero, at huling bumaba ang babae na inabot pala ng pagdumi sa pantalon. Dumaan siya sa harap ko na taas noo pa rin, at pagbaba ay dumiretso sa CR ng gasolinahan. Naisip siguro niya na wala siyang pakialam sa ibang tao, hindi naman siya kilala, at ang importante ay nakaraos siya….pero napansin kong maganda siya.

Dahil sa trabaho ko noong panay biyahe sa mga probinsiya, may napuntahan akong maliit na bayan ngunit may nag-iisang maliit na pension house naman. Ang problema lang ay ang kubeta na barado. Mabuti na lang at ang pension house ay halos nasa tabing dagat. Tuwing tawagin ako ni Inang Kalikasan, nagbibihis agad ako ng panligo upang kunwari ay mag-swimming kahit halos hatinggabi na. Ganoon din sa madaling araw kahit sagad hanggang buto ang ginaw. Dahil sa ginagawa ko, bilib sa akin ang staff ng pension house…mahilig daw akong mag-swimming, nature love daw ako!…kung alam lang nila….

Batay sa mga nadanasan ko, mahalagang magdala ng tissue paper, alcohol, ilang plastic bag, lalo na pang-LBM na gamot tulad ng diatabs o lomotil. Kung walang mapaglagyang bag, irolyo ang tissue paper at ilagay sa bulsa kasama ang maliliit na plastic bag, ang alcohol na dadalhin ay yong pinakamaliit na bote para kasya sa bulsa. Ang mga gamot naman ay kasya na sa coin purse. Sa pupuntahang lugar na pampubliko, alamin agad kung saan ang kubeta, kung ito ba ay malinis at hindi barado. Kung titigil naman sa hotel, i-check kung barado o hindi ang kubeta. Sa may planong magbiyahe, agahan ang paggising upang magkaroon ng sapat na panahong sumagot sa tawag ni Inang Kalikasan sa loob ng animo ay sagradong maliit na kuwartong may upuan na ginhawa ang dulot pagkatapos gumawa ng ritwal. Halimbawa, kung ang alis sa bahay ay alas-singko ng umaga, dapat ang gising ay alas-tres man lang, para magsawa sa kaka-cleansing bago lumabas ng bahay.

Kailangan ang sakripisyo para makaiwas sa “pagkabigla” kung nasa labas na ng bahay…huwag matigas ang ulo!

Ang Tuwid na Daan, Nababagtas na Ba?

Ang Tuwid na Daan…

Nababagtas na Ba?

 

ni Apolinario Villalobos

 

 

Nang si Pnoy Aquino ay naupo bilang Pangulo ng Pilipinas, ang hindi makalimutang binigkas niya ay ang “tuwid na daan”.  Hindi lang malinaw kung ang sinabi niyang ito ay pangarap o nandiyan na at tatahakin na. Ang sinabi lang niya ay samahan natin siyang tumahak sa tuwid na daan. Mas maganda sanang pakinggan kung sinabi niya na samahan natin siyang tumahak sa daang baku-bako man at maraming balakid ay matatawid din natin kung tayo ay magtutulungan. Hindi niya binanggit ang katotohang ang Pilipinas ay napapaligiran ng baku-bako at mabatong  mga daan. Kung sa payak na pananalita, marami ngang baryo na wala nito, maski na baku-bako dahil ang pondo na laan para dito ay ibinulsa ng mga gahamang opisyal ng pamahalaan.

 

Kung ilang taon na siyang naglilingkod sa pamahalaan. Kahi’t na noong hindi pa man siya senador at ngayon ay Presidente na,  alam na niya ang mga hindi magandang kalakaran at mga pangyayari sa ating pamahalaan at bansa sa kabuuhan. Siguradong noon pa man ay alam na niya ang tungkol sa mga katiwalian sa pamahalaan, sa mga mambabatas na halang ang mga bituka, sa mga opisyal na kasing itim na ng uling ang kaluluwa dahil sa pagkagahaman, sa mga kahirapan ng karamihan sa ating mga kababayan – mga sakit ng ating lipunan na nagpapabulok sa pagkatao ng Pilipino bilang isang natatanging lahi sa Asya, ng mundo.

 

Siya ay matalino. Siya ay makatao. Yan ang sabi nila. Nasaan ang kanyang pang-unawa at pagkilala sa mga tunay na mga pangyayari sa kasalukuyan? Baki’t hinayaan niyang talunin ng mga nagdudunung-dunungang mga taong nakapaligid sa kanya ang kanyang mga panununtunan? Ang nangyari tuloy, sa pagtahak niya sa sinasabi niyang “tuwid na daan”, dapȃ dito, dapȃ doon ang kanyang inabot!

 

Kung hindi sa kaso ni Janet Lim Napoles, hindi nabisto ng buong bayan ang mga tunay na nangyayari kung paanong kamkamin ng mga tiwaling opisyal ang perang pinaghirapan ng taong bayan na halos ay pigain ng BIR upang makabayad ng buwis gamit ang kakarampot ng kita mula sa mga trabahong kontraktwal. Mayroon pala namang “naipong” pondo na naibalik sa DBM, bakit hindi ginamit ito upang maipagpatayo ng maayos na paaralan ang mga kabataan sa mga liblib na lugar ng ating bansa? Bakit hindi ibinili ng mga gamot para sa mga baranggay? Bakit hindi ginamit para matulungan ang mga matatalinong kabataan upang makaraos sa pag-aaral? Bakit hindi ginamit sa mga proyektong makakatulong sa mga taong kakarampot ang sweldo? Bakit kailangan pang idaan ang paggastos sa mga senador na pinagdududahan na sa paghawak ng pondo para sa mga proyekto? Bakit hindi diniretso sa mga ahensiyang dapat na nagpapatupad ng mga proyekto para maayos ang pagmanman sa paggastos? Mayroon palang pondo mula sa Malampaya na para sa mga proyektong pang-enerhiya, bakit hindi ginamit ito para magastos sa pagpapatayo ng mga alternatibong panggagalingan ng enerhiya para hindi tayo masyadong umasa sa inaangkat na langis? Bakit hind ginamit ito sa pagsubsideya sa krudo na ginagamit ng mga sasakyang pangmasa upang hindi tumaas ang pamasahe?

 

Naglagda siya ng batas para sa karagdagang sweldo ng mga empleyado. Magkano? Ayaw ko nang banggitin dahil baka ako’y mapaluhȃ. Ang mga nagdudunung-dunungang opisyal ng gobyerno na siyang namamahala sa bagay na ito, gumawa ng pagtuos, ang masama, binatay sa presyo ng mga bilihin “noong panahon” na may nabibili pang tinging mantika sa halagang beinte sentimos. Ang nakita sa TV, babaeng mataba, buong husay na nagpapaliwanag na ang ginawa niyang lista ay siyang naaangkop sa araw-araw na pagkain ng Pilipino – mas mataas kaysa ibinigay na dagdag sweldo! Ang tanong, saan kukuha ng pambayad sa kuryente, sa tubig, sa upa ng maliit na kuwarto, sa pamasahe, sa damit, sa gamot? Ang inilista niya ay talbos ng gulay, ilang pirasong isda, tinakal na kanin – yon na! Isa pang tanong, kumakain din ba siya nito? Duda ako dahil sa hitsura niya, hindi yata alam ang lasa ng kangkong. Ang matindi, inamin ng matabang babae na binatay niya ang kanyang lista sa report na mahigit limang taon na ang nakaraan! Nasaan ang makatotohanang pagtugon sa pangangailangan ng taong bayan – ang “boss” ng Presidente?

 

Kung sinabi ng nanay ni Presidente Pnoy na “tama na, sobra na”, na ang tinutukoy ay mga katiwalian noong kapanahunan ni Marcos, ngayon ang sigaw ng taong bayan ay “tama na, sobra na” na ang tinutukoy ay ang pambobola sa taong bayan!

 

Marami tuloy ang hindi makaiwas sa paghambing kay Marcos sa mga pumalit sa kanya mula kay Cory Aquino hanggang ngayon. Marami ang nagpasalamat na dahil kay Marcos ay nagkaroon tayo ng Cultural Center, Philippine Conventions Center, Folk Arts Theater, Philippine Heart Center, Kidney Institute, napaayos na Philippine General Hospital, Coastal Road na nagpagaan ng biyahe papuntang Cavite, at marami pang iba.  Nakilala tayo sa mundo at nirespeto dahil kay Marcos. Hindi ako maka-Marcos. Nagsasabi lang ako ng totoo.

 

Mula kay Cory Aquino hanggang ngayon ano ang mga nagawa at nangyari? Mga nagawa meron din maski papaano – binuksan ni Presidente Ramos ang Pilipinas sa lahat ng mga airlines ng buong mundo (open skies policy), nagbenta ng dating Fort Bonifacio sa mga korporasyon na may koneksyon sa mga banyaga,  nagsakal ng mga labasan ng mga estero sa pamamagitan ng pagtambak sa Manila Bay upang mapatayuan ng negosyo ng mga banyaga kasama na ang casino, nagbigay ng lisensiya sa mga banyaga para makapagnegosyo sa bansa kaya pati toothpick ay galing sa Tsina, nagsapribado ng Philippine National Bank, nagsapribado ng serbisyong tubig at kuryente kaya walang mgawa ang mga gumagamit ng mga ito tuwing tataas ang singil, at marami pang iba. Mabuti na lang at naagapan ang pagbenta ng Manila Hotel, isang makasaysayang institusyon sa grupo ng mga banyaga. Mabuti na lang at nabulabog ang planong pagsasapribado ng Philippine General Hospita, Philippine Heart Center at Kidney Institue. Ang dahilan ng may balak? Upang mapaayos daw ang mga gamit.

 

Kung sa mga nangyari, marami din naman – maraming proyektong hanggang papel lang, maraming itinatag na mga kooperatiba at mga Foundation na ginawang dahilan para makakurakot ng pera ng bayan, maraming mga kalsada na kalahating lane lang ang nagawa, maraming sinirang sementado at maayos na kalsada para gamitan ng aspalto na walang binatbat ang kalidad kaya nagkandalubak-lubak maski ambon lang ang inabot, maraming basura ang natambak sa mga estero, maraming namahay sa mga lupang nakatiwangwang maski gilid ng mga daluyan ng tubig pero hindi sinita ng mga lokal na mga opisyal dahil itinuring silang boto pagdating ng elesyon, maraming namatay sa sakit dahil hindi kayang magpa-ospital or bumili ng gamot, maraming sidewalk vendors ang umiyak dahil ang paninda nila ay walang habas kung kumpiskahin ng MMDA sa dahilang sila ay nakakaabala, may mga proyektong ginawa nguni’t hindi naman pinag-isipan kaya pagkatapos ng kuhanan ng retrato, nawalan na ng silbi.

 

Nasilip ng mga matalino nguni’t tiwaling opisyal sa gobyerno ang mga kahinaan sa pagpapatakbo ng mga ahensiya, kaya kanya-kayang kurakutan ang nangyari! Tadtad ng katiwalian ang maraming ahensiya kaya yong isang presidente nagsa-pribado ng mga government assets para hindi na raw nag-aasikaso ng mga katiwalian ang gobyerno. Kung iyan ang dahilan, bakit hindi na lang din isa-pribado ang gobyerno?!!!!

 

Hindi madali ang mamuno. Hindi rin madali ang makisama sa mga taong akala ay makakatulong. Ang madali ay ang makiayon sa mga taong ito maski sila’y tiwali dahil sa takot ng namumuno na baka siya ay iwanan bigla. Nangangahulugan lang ito ng kahinaan ng isang namumuno dahil kung siya ay matatag at nakikitaan ng katigasan sa pagpapatupad ng kung ano ang tama, walang mangingiming siya ay bibigyan ng karampatang respeto na may kaakibat na paniniwala, pagtitiwala at taos-pusong pakikipagtulungan.

 

Sana ang ipangako ay makatotohanan at kayang gawin. Huwag sanang mangarap ng matayog na paglipad para kung bumagsak man ay hindi masyadong matindi ang lagapak!

 

Sa huli, pilitin nating isigaw maski sa paos at mahinang tinig dahil sa kagutuman…MABUHAY ANG PILIPINO!

Quo Vadis, Philippines?

Quo Vadis, Philippines?

 

By Apolinario B. Villalobos

Before you proceed reading this commentary, I would like to make it clear that what you will find herein are personal observations and questions not intended to incite dissatisfaction against the national leadership or any of its agencies. These concerns are already in the mind of the Filipinos long, long time ago, yet. They are mentioned during informal discussions among “wise guys” in barber shops, in parties to while time away, in  drinking sprees. My intention here is just to open the eyes and minds of the rest who play blind and deaf to what are happening around us:

1.         The perennial  flooding of Metro Manila streets during rainy season and high tide. Did somebody ever mention anything about the inconsistency of agencies which are supposed to maintain the  drainage system? My simple observation is that they forgot the word “monitor” in their operation. Worse, they de-clog the drainage during rainy season, when they can do such during the summer months!. Sad to say that during the summer months, esteros are left with hardened silt compose of garbage and mud. Not any of the administrations ever thought of de-silting these drainage outlets. What they do is just skim the floating garbage, that’s all.

Still on the clogged drainage system of the cities, if floods can no longer be tolerated and agencies concerned are bombarded with complaints, the drainages are de-clogged and to some extent, repaired. But, while all these are going on, the manholes are left open to be filled again by debris, sands, gravels, which are just piled beside them. By the time the manholes are closed, the drainages are again clogged considerably. Again, months later, budgets are released for de-clogging, making some people richer. It is a vicious cycle.

The towns and cities are supposed to have Administrators. But do they ever go around to check their domains, so that they can also have the opportunity to find manholes without covers and dumped with garbage, drainage outlets without iron grills, and  the already mentioned hardened silts of waterways? Your guess is as good as mine.

Is the Metro Manila Development Authority (MMDA) concerned only with streets and traffic? How about the waterways or esteros that are supposed to be given equal attention just like the streets, hence, the need for their daily upkeep?  The same garbage that we find on the streets are also found in waterways. So why can’t these waterways be cleaned up just like the streets on a regular basis? If it is not the MMDA, what is the concerned agency doing about it?

While wise guys always point accusing fingers to the plastic bags, household garbage, etc. as the cause of flood, have they ever thought that the entire drainage system of the metro needs to be “elevated”  to a  level higher than the prevailing high tide? No amount of campaigns against plastic and garbage can help if the issue on the elevation of drainage system is not resolved. The old outlets of the city drainage system that spill out to the Pasig river are easily “covered” by the high tide due to the thick silt from the waste coming from the ground and households. The silt has been deposited for so many years. So what can we expect when the occurrence of high tide is aggravated by rains? In Thailand, the river is utilized as a major traffic artery. Though, brownish in color, the river is free of any garbage, in fact portions are even used as floating markets. Sadly for our Pasig River, several attempts have been made to make use of it as a flowing highway with the establishment of ferry terminals and even operation of ferries, but it was short-lived. The agency concerned just lacked the drive necessary to push through with the project. Most sadly, fund-raising drives were made but with no good and encouraging results. Why? Because photo coverage and TV exposures were done and those were enough to somehow put on record that the government had a project of this kind, for Filipinos in the future to know that something was done.

2.         Laws relegated to the sidelines. Always, we hear comments that the Philippines has the best laws in the world. There is a law for practically against everything – smoking in public places, drinking on the sidewalk, urinating in public areas, improper attire of jeepney and taxi drivers, jaywalking, posting of streamers in prohibited areas during election season, vote-buying, drug-abuse, littering, sidewalk parking, squatting, etc. Unfortunately, none is properly implemented. News programs show solvent boys clustered under bridges sniffing the intoxicant, many jeepney drivers take to the streets in sleeveless shirts, shorts and slippers, jolly shirtless guys huddle in street corners and sidewalks with cases of beer or bottles of hard liquor, rampant vote-buying before election day, illegally cars parked on sidewalks, squatters proliferating in vacant lots and even under the bridges, etc. Why can’t these be stopped? The reason always heard from agencies concerned to impose appropriate laws is the lack of budget, hence, not enough personnel and equipment. Worse, they insist that there are no complainants. But let a violation be done to a VIP that results to media exposure, in a snap of fingers, these agencies, greedily grab the limelight and take action. What is commendable though, is the effort of Davao City government which is consistent in implementing the law against smoking in public places and fireworks during New Year. Some cities took the cue and followed suit.

3.         Commercialization of public education to an embarrassing high level and unattended needs of far-flung primary and secondary schools. Just recently, the country was shocked by the news about a student of the University of the Philippines-Manila who committed suicide due to her failure to take an exam resulting from her non-payment of tuition on time. Many more related incidents, though, some not necessarily reaching the point of suicide, are still happening in government educational institutions. They just do not grab the attention of the media because of their “insignificance” compared to incidents in big institutions found in Manila. As if the commercialization is not enough, children in far-flung corners of the country are deprived of their right to proper education due to lack of conducive facilities. It is shocking to find dilapidated structures with corroding tin roofs, termite-eaten walls, muddy floors. The measly-paid teachers, sacrifice substantial portion of their meager salaries to buy chalk, blackboard eraser and even pencils for most-deprived students in their classes.  You see them on TV, thanks to the effort of some stations. Interviews are made with the hope that their concerned bosses in air-conditioned rooms can give them a glance. Still, nothing is done to ease their situation. These bosses rely on reports by supervisors and superintendents that are too good to be believable.

4.         One-time usability of textbooks. It is very expensive to climb the rungs of education in the Philippines. Second-hand books for kindergarten school kids and the rest of the education levels can no longer be bought by parents. Enterprising personalities in the concerned agencies allowed the inclusion of test exercises after each chapter of the books, hence, making them not applicable for the learning process of the next user because of the answers in those pages. They did away with the separate test papers, a system which is an advantage for the parents who can still keep the books for the younger children in the family. This “bright idea”  practically made textbook publication and printing a booming industry at the expense of the poor.

5.         Inconsistency in the maintenance of public facilities. Ningas kugon is the most appropriate two-word description for most government projects – good only for publicity or photo opportunity during the few months after they have been inaugurated. All one needs to do is just to look around:   plant boxes dividing main thoroughfares that used to be painted with the colors of whoever is at the helm of the government unit are now with wilted plants and broken portions, bridges that once were blindingly lighted with colorful plastic street lamps  are now with busted bulbs and broken posts, toilets that used to have gleaming granite floors and walls complete with running water are now stinking due to lack of running water and worse, with heavily stained toilet bowls, lavatories and walls. The light rail transit system (LRT) with its sister facility, the metro transit system (MRT) have toilets only in very few terminals. Toilets at most terminals are not open to the public. But during their inauguration, the said facilities were proudly tweeted to make the travel of the commuters comfortable. Such displays were shown on TV, even mentioned during interviews.

6.         Corruption. Practically, all levels of our society, both the private and public sectors are tainted with  it. Everybody knows about the ghost projects, misused pork barrels, sex in exchange for favors, tong system. Generations of Filipinos grew up breathing its obnoxious whiff. The atmosphere of the country is heavily smogged with it.

7.         Political dynasties. It has become a profitable industry in the country. What makes it such is the great temptation to earn favors and money. That temptation is greatly enhanced by our culture, part of which are the padrino system and utang na loob (gratitude). Today, a negtive enhancement is the rampant vote buying during election season. This practice favors families who have the money to invest in politics, they who are willing to spend millions as they expect a greater return when they assume office. This practice is a glaring exploitation of the major sector of our society – those who live even below the tolerable poverty line.

Many NGOs are trying their best to correct the wrongdoings, even religious organizations are doing the same,  lifting not only one finger, but all fingers to be dipped in so many issues that plague the Filipinos in general. All efforts are to no avail. A foreign student was even  threatened with legal actions and expulsion from the country when he posted photos of public toilets with no running water and tissue paper. Instead of thanking him for bringing the matter to the attention of agencies concerned, though via a social network, the poor guy was treated as a persona non grata.

TV viewers are treated to scenes from time to time, of solvent boys opening doors of cars in traffic jams to snatch valuables from helpless motorists, climbing over fences along EDSA as their way of escape. But except for the TV exposure, nothing has been done to apprehend them. What happened to the radios that are supposed to be part of the gear of the traffic enforcers and are supposed to be connected to monitoring sites? If only the ones assigned to monitor the traffic through CCTVs, especially, portions of the roads identified where the aforementioned incidents usually happen immediately get in touch with their counterparts in the field, there could have been encouraging results of apprehension. But no, all we see on TV screen are interviews, that’s all.

What is lacking in our government is proper coordination and strict checking of those down the rank if they do their responsibilities properly. But how can this be done, when the guys up there who are supposed to go around and check are killing time in their air-conditioned offices? Simply said, our government system is not result-oriented. Obviously, it is reactionary in its attitude. The end result is finger pointing as to who is at fault.

Here is something on the rally culture of the Filipinos – the effigy of Uncle Sam, alongside with the one of whoever is at the helm of the country are always part of the show that climaxes every rally. Even the world-respected and spirit behind the People Power, Cory Aquino is not spared. To dramatically show the rallyists’ “deeply- entrenched emotion and sentiment”, conflagration of these paper structures is done as climax of the event. For so many years that these things were done and still being done, what have we gained? Some of those who are into this kind of activity despise Uncle Sam, but have the gall to fall in line to have their passport marked with US visa . I know of friends who shout obscenities against the government and Uncle Sam during rallies but spend their vacations in the US – in the homes of their parents or siblings who are green card holders!

All that poor Juan can do is draw a heavy sigh and ask himself: “where are we going from here?”  Indeed, quo vadis Philippines? Don’t ask me….