The Phenomenon called “growing old”…its benefits and disadvantages

The Phenomenon called “Growing Old”

…its benefits and disadvantages

By Apolinario Villalobos

Nobody should be afraid of growing old. It is among the many normal human processes that are part of existence. Simply put, growing old means, one continues to live, for if he does not…he is dead. Among Filipinos, there is a joke about unhealthy foods that make one not grow old which means that they will make him die at a young age.

The people of the Bible, especially, the Patriarchs were known to have lived beyond a century. Nowadays, if ever there are people who are still alive at the age of 100 or more, they are esteemed, treated with respect and showered with admiration. In some countries the centenarians are honored like heroes, subjected to interviews to extract information about the food that they eat and their daily habits. Those who belong to prominent families admit that they take “maintenance drugs” and their foods are strictly chosen. But for the poverty-stricken, they consider growing old as just some kind of luck, as they have no money for regular medical check-ups, supplemental drugs and healthy food…add to that their exposure to the elements, as some of them live on sidewalks and makeshift huts.

In the Philippines as in some other countries, the most cherished benefits of the senior citizens are the “discount” on basic necessities and privilege of not falling in the regular long line of customers in malls, supermarkets and banks. The government extends the much-deserved benefits in recognition of their contribution in propping up the stability of their nation.

Unfortunately, along with growing old is the degeneration of the ageing body parts. The rich try to remedy this unavoidable occurrence with the expensive stem cell therapy, aside from facial makeover that involves the traditional plastic surgery. Others take the risk of undergoing implant or transplant procedure. We then, see photos of celebrities with almost unreal faces – smooth like a plastic sheet without any tell-tale trace of a single wrinkle at an age when their faces are supposed to be furrowed with the dreaded lines.

There are some people who cannot accept the fact that everything on earth has its end. Boulders crumble, rivers and lakes go dry, forest gets denuded….how much more for the living? Aside from the reduction of population caused by natural death, there’s the so-called survival of the fittest among the lesser creatures with the strong consuming the weak, but in the case of man, just simply the killing of the weak by the strong during wars. Then, there’s the wrath of nature that devastates thousands of lives with a single stroke, and, of course, the plague of diseases.

We cannot stop ageing. Instead of dreading it, the process should prepare us for the day when we finally call it quits and bid goodbye to the world. It should instead, prepare us by making amends with our enemies, paying our debts, and of course, thank whoever gave us life. I found out that planning comes naturally for those who are positive about this ageing process, as they no longer regard with importance their amassed worldly gains, but instead find ways to dispose them, one of which is by distributing them among charitable institutions. Common sense dictates that “travel” is more pleasant if there is no “heavy baggage” to burden us. This realization comes only if we accept growing old as part of our life that cannot be shaken off by scientific interventions.

One of my friends told me that she gave instructions to her heirs that when she die, she wants a smiling face, not a serious one, for her friends to view inside the box of final solace, so they better find an embalmer who can do the best job. That is what I call the best preparation for the “day” which growing old cannot deter.

Ang Emotional Maturity o Kaganapan ng Damdamin ng Tao

Ang Emotional Maturity
O Kaganapan ng Damdamin ng Tao
Ni Apolinario Villalobos

Kung ang dunong at isip ay sa utak, ang damdamin naman ay sa puso. Ang damdamin mula sa puso ang nagpapalambot ng kung ano mang matigas na desisyon at pananaw ng isang tao. Ang nabanggit ang magsasabi kung anong klaseng pagkatao mayroon ang isang tao, na kalimitan ay sinasabing mabait, maunawain, mapagmahal, matulungin, atbp. – dahil puso ang pinairal. Subali’t kung ang desisyon ng utak ay pinagmatigasan ng isang tao, ibang pagkatao naman ang ipinapakita niya, subali’t damay pa rin ang puso, kaya may tinatawag kung minsan na “pusong bato” – walang damdamin, matigas. Hindi maaaring paghiwalayin ang tungkulin ng isip at damdamin dahil magkaagapay sila sa lahat ng pagkakataon.

Ang taong normal, na ibig sabihin ay walang diperensiya ang katawan, pag-iisip, at puso, ay may sinusunod na panahon upang marating ang kani-kanilang libel ng kaganapan o maturity. Inaasahang sa pagtuntong sa tamang panahon ng kaganapan, ang isang tao ay matatag na sa pagharap sa mga pagsubok ng buhay – hindi iyakin, malinaw ang mga desisyon, at malawak ang pang-unawa sa lahat ng bagay at kapwa-tao.

Subalit sa mga pagkakataon na sa murang gulang ay napasabak na sa pagharap sa mga pagsubok ang isang tao, mabilis ang pagkakaroon niya ng kaganapan ng damdamin. Dahil dito, may mga batang laki sa hirap na marunong nang gumawa ng mga malinaw na desisyon at ang damdamin ay umabot na sa libel ng kaganapan, kaya tinaguriang “isip- matanda”. May mga tao ring dahil lumaking spoiled sa magulang, kaya hindi nasanay sa pagharap sa mga pagsubok ay nagkaroon ng malamya o mahinang pagkakatao, kaya tinataguriang “isip-bata” at may “malambot na damdamin”.

Ang isa sa mga pagsubok ng buhay ay ang sitwasyon ng mga nagtatrabaho sa ibang bansa. Kahit ang isip nila ay umabot na sa kaganapan, subalit dahil sa hindi mapigilang bugso ng damdamin tuwing maalala ang pamilya, bumibigay ito at humahantong sa pag-iyak, pagkawala ng katinuan ng pag-iisip, at ang pinakamasaklap ay pagpapatiwakal. Ang isa pa ay ang sitwasyon ng isang “spoiled” na taong nag-asawa. Kahit may mga anak na ay nakasandal pa rin sa mga magulang na maya’t maya niyang hinihingan ng payo, dahil hindi siya nasanay na gumawa ng sariling desisyon kaya mahina ang damdamin. Ibig sabihin, kahit nasa hustong gulang na siya ay hindi pa rin siya emotionally- matured.

Kung sa relasyong magkapatid, ang isip ay “nakakatandang kapatid” ng damdamin o emosyon. Sa panahon ng “pagi-emote” ng isang tao, ang isip niya ang magsasabi kung siya ay tama o mali. Ito marahil ang dahilan kung bakit ang utak ng tao ay nasa ulo, bandang itaas ng katawan, at ang pusong nagpapadamdam ay nasa dibdib o kalagitnaan ng katawan…nangangahulugang mas mataas ang utak kaysa puso, kaya dapat lang na umiral kung kailangan. Sa kasamaang palad, may mga pagkakataon ding umiiral ang damdamin na nawawala sa ayos lalo na pagdating sa pag-ibig, na para bang sa magkapatiran, kung saan ang nakababata ay ayaw makinig sa nakatatanda, na umaabot sa “disgrasya” , kaya may tinatawag na mga batang babaeng “disgrasyada” – nabuntis ng wala sa panahon.

Dahil sa magandang dulot ng pag-iral ng isip sa damdamin, ang ginagawa ng mga nagtatrabaho sa ibang bansa halimbawa, ay iniisip na lang ang kapakanan ng kanilang mga anak na naiwan sa Pilipinas, na siyang dahilan kung bakit sila nagtitiis na mapalayo sa kanila. Sa ganitong paraan, ang anumang panghihina ng damdamin ay natatalo ng isip…isang uri ng ipinilit na maturity ng damdamin.

Sa pangkalahatan, ang mga nakakaapekto sa damdamin ng isang tao upang umabot ito sa kaganapan o maturity ay ang angkin niyang likas na talino, paraan ng magulang sa paghubog sa kanya, nilakhang pamilya, mga kasama sa tahanan, at ang kapaligiran ng nilakhang tahanan o ang komunidad. Ang mga nabanggit na salik o sanhing nabanggit ang makakapagdetermina sa aabuting libel o taas ng kaganapan ng isang tao.