Understanding Death

Understanding Death
By Apolinario Villalobos

For some groups, death is a passage to another life. Others aver that it is a state of just being asleep. The rest, maintains that it is nothing but just the “return of the body to dust”. Rather than be confused as to what it really is,as I might be branded as a heretic, I would rather dwell on its effects.

Death checks the population explosion. Can you imagine if nothing on earth dies? Can you imagine if predators will not prey on animals belonging to the lower strata of wild life? Can you imagine if trees in the forests are left to creep towards all directions? Can you imagine if people of different races do not die of hunger, disease or war? Death, aside from natural calamities is an important segment of a cycle that regulates the “balance” of life on earth.

Death creates heroes. One has to die to become a hero. If Jesus had not died on the cross, would he be considered a hero and redeemer among Christians? Even the early Jews were divided as to how to treat him. The messiah expected by some of them was a warrior who will deliver them from the hands of their oppressors, and not a preacher. He was not even popular in his birthplace, so he decided to go to other places to be able to preach. But, it’s a good thing that he had his disciples who later spread his teachings. Just like Jesus, Muhammad, the founder of Islamic faith faced great odds before his teachings were accepted. His tribe even rejected him, forcing him to go Madinah (known as Yathrib, later, Medina), after 13 years of persecution. It was after he died that his teachings were appreciated. Both died not only as heroes but spiritual leaders whose acts are sincerely emulated by their adherents.

If Ninoy Aquino is living today, would he be considered a hero by Filipinos? Among those that his detractors used against him when he was alive was his being a staunch supporter of Communism in the Philippines. Then, there’s the Hacienda Luisita that haunted even his wife, Cory, up to her deathbed. With the kind of politics that the Philippines has, Ninoy Aquino could have become just like any other politicians trying to survive the squabble in the political arena and thrashes of opponents, in his case, the issues on his ideology and Hacienda Luisita. His death was caused by a “persecution”, because just like Jesus, he was a threat to the one in power. And, because of that, he became a hero among Filipinos who got tired of dictatorship.

Some Filipinos today who are traumatized by the scandals in the government, are wishing for the “resurrection” of Marcos whose administration is now being compared to those who assumed the presidency after his death. They say, though, with a tinge of joke, that during the time of Marcos, corruption was “regulated”, unlike today that those in the government, down to the drivers and messengers, can freely dip their hand in the coffer of the government, even for a flimsy excuse. Some groups are in fact, considering Marcos a hero, because, without him, there would have been no cultural center complex, the Philippine General Hospital would still be the same dilapidated and cramped building that survived WWII, there would have been no kidney, lung and heart centers, etc., etc. etc.

There are still living political icons with significant accomplishments, but they are relegated on the sidelines. They have authored books, pages of which are regularly flipped by students, professionals, and government officials for important information. There are many Filipinos who excel in the fields of literary, arts, science, sports , architecture and technology. Some of them are referred to as “living heroes”, but the reference is with quotation marks which only death can erase.

Death unites families and friends. Members of families whose homes have been broken by misunderstandings that only they know, come together when one of them dies, usually during the wake. Classmates who for decades have no idea how to get in touch with each other suddenly find themselves having a reunion at the wake of a classmate who passed away. Long lost friends and relatives surface during a wake. A morbid joke about the need for a loved one to die before another reunion can be had, oftentimes draws laughs during this occasion.

A death in the family is hard to accept. That is the traditional fact. Sorrow should permeate the air while wake is being held. Those who come are expected to shed a tear. But today, there are bereaved families who even rent a videoke unit to lend a festive air to the occasion. Reason given is that, it is the last wish of the departed.

For some, death is not easy to accept , especially, by those who have amassed wealth. They cannot just take the idea of leaving behind the fruit of their labor. On the other hand, death means financial opportunity for some people – those who work conscientiously long hours in funeral parlors.


Ang Huwarang de Guzman Family ng Tacurong City

Ang Huwarang de Guzman Family ng Tacurong City
….Notre Damean ang mga anak
ni Apolinario Villalobos
Sa kinainan kong maliit na karinderya sa tabi ng highway papuntang Gansing ay nagpahinga pa ako ng matagal at tama lang pala ang ginawa ko dahil sa lugay na yon ay makakakuha ako ng magandang materyal na pang-blog tungkol sa nakaka-inspire na pagsisikap ng mga tao.
Napag-alaman kong ang nagluluto ng mga ulam ay si Mon na asawa ni Nene. Maraming putahe ang naka-display kaya siguradong madaling araw pa lang ay nagluluto na ito sa bahay nilang hindi kalayuan sa karinderya. Maya-maya ay may dumating na dalagita at walang sali-salitang ibinaba lang ang backpack at naghugas na agad ng mga naipong pinagkainang pinggan at kubyertos. Nang humarap siya sa akin ay nagulat ako dahil sa ganda ng mukha niya at may tindig pa. Siya si CLARISSE anak ng mag-asawang nag-aaral sa NOTRE DAME OF TACURONG BOYS DEPARTMENT..
Panay din ang ngiti niya sa mga kostumer na kumakain – mga drayber ng tricycle na ang biyahe ay papuntang Lambayong. Maya-maya ay dumating naman ang isang lalaki na nagsabit lang ng gamit sa loob ng karinderya at kumuha na ng dalawang timba na lalagyan pala ng mga yelong bibilhin sa isang bahay. Tuluy-tuloy ang kanilang mga kilos at kahit maliit ang puwesto ay parang hindi masikip sa kanila…kung sa English, “orchestrated” ang kanilang mga galaw.
May isa pang kapatid pa si Clarise, si Daphe na nag-aaral din. Ang pantustos sa kanila ay galing sa kinikita ng karinderya at pagta-traysikel ng kanilang tatay. Nang makiusap ako kay Clarise na baka pwede kong i-blog upang maging inspirasyon sila sa iba ay ngumiti pang nagsabi ng, “sige po”. Ang tatay at nanay niya ay panay lang din ang ngiti.
Hindi nakakahiyang magdala ng mga bisita sa karinderya nila kung uri ng pagkain lang ang pag-uusapan, kaya siguradong kapag dumating ang mga ka-batch ko ay dadalhin ko sila sa kainang ito.Ang hindi makakaupo ay pwedeng tumayo habang kumakain.

The “Statement” in Today’s World

The “STATEMENT” in Today’s World

By Apolinario Villalobos


The “statement” in today’s world is not necessarily uttered but “made”, “shown”, or “manifested”. A guy with a mohawk haircut is making a statement. A girl wearing a black lipstick is making a statement. An old woman wearing a pair of short shorts is making a statement, etc.


The “statement” in today’s world is an effort of a person to make him/her unique, a standout in a crowd…but the end motive is to be satisfied…and nobody should question that. For as long as the person who makes a “statement” does not hurt anybody, he/she should be left alone. A STATEMENT CAN SPELL HAPPINESS.


On the other hand, these guys are considered trendsetters that make the world consistently on the go and dynamic, instead of stagnating in a pool of monotony. Without uttering a world, they make manufacturers of goods realize what are needed by a certain segment of consumers….great for economy. They are also great advocates of recycling as most of what they wear are pre-loved outfit, albeit, originals and worn by well-known personalities….garments that somehow found their way to ukay-ukay outlets….great for the environment.


These guys should also be admired for their courage to be different. Imagine a 70-year old lady wearing a mini-skirt as her intention is to move around comfortably, never mind the pair of legs. Imagine, too, the courage of a macho body builder who wears pink gym shirt, as by wearing such color, he helps calm down the snooty people around him. And, imagine, too, a 4-foot woman with a big bag slung over her shoulder…her shoulder bag that contains a small make-up kit, a piece of Skyflakes cracker, and a bottle of mineral water.


If we want harmony, we should try to be tolerant and appreciative of things that others are doing but we failed to do. If being amused can make our day…then, let it be that way.



Intrepid Me

Intrepid Me

by Apolinario B Villalobos



At the crack of dawn

While the rest of humanity

Are still curled up in their bed

I’m already up, eager, excited;

I hit the road, buoyed with lightness –

Letting my feet just carry me on

As I unwind my pent up energy

That gives me a feeling of ecstasy.


With cell phone, notebook and pen

Camera, batteries, biscuits, candies

Towel, extra shirt, coins and bills –

All backpacked, I trek over hills;

A shot here and there, mesmerized –

A stop here and there, hypnotized –

Only aahs and oohs, I say nothing more

As the searing sun, I patiently endure.


The world is my home, it’s where I belong

I let no oceans and seas hinder me, there are ships

I let no great distance distress me, there are airplanes

I let no meager funds discourage me, I can scrimp

I let no insufficient language daunt me, I can make signs

I let no difference in culture deter me, I can learn

I let no difference in climate frighten me, I can adapt

This is me, intrepid me, my desire to explore is my map!





Ang Mga Dapat Umiral sa mga Paruko (Parishes) ng Pilipinas

Ang Mga Dapat Umiral sa Mga Paruko (Parishes)

Ng Pilipinas

Ni Apolinario Villalobos


Hindi ko maiwasang maglabas ng saloobin sa isyung ito dahil sa dami ng napuntahan kong mga paruko na ang mga simbahan ay gustong palakihin ng mayabang na kura paruko (parish priest), nalaman ko na ang resulta ay ang pagtiwangwang ng mga ito pag-alis ng mayayabang na pari na may limit o hangganan ang tour of duty. Ang kawawa ay ang mga parishioners na nagtitiis sa hindi natapos na pagpapalaki ng simbahan nilang maayos pa rin naman sana.


Sa isang bayan sa southern Luzon, ang isang mayabang na pari na gustong magpasikat ay umutang sa kanilang Archdiocese nang kung ilang milyong piso upang mapalaki ang dinatnang simbahan na maayos naman ang pagkagawa at hindi naman umaapaw kung Linggo. Ang kawawa ay ang mga parishioners na pinapatawan ng “assigned amount” na donation kuno. Palagi ring nagpa-fund raising at ang binebentahan ng mga tiket ay mga naghihirap din na mga parishioners. Ang masaklap pa, pati ang inutang sa Archdiocese ay pilit na binabayaran pa rin ng mga parishioners kahit umalis na ang pari.


Sa isa pang bayan sa central Mindanao, ang isang bahagi ng simbahan na kagagawa lang ay binakbak upang magkaroon ng extension…ang halaga ng project ay milyones! Sa inis ng maraming parishioners, tuloy pa rin silang nagsisimba pero hindi naman nagbibigay ng donation. Ang iba naman ay sa kabilang paruko na nagsisimba. Ang nakakabahala ay ang malaking utang na iiwanan ng mayabang na pari at ang nakatiwangwang na simbahan kapag umalis na ito.


Sa panahon ngayon, napapaghalata na nawala na ang pagka-ispirituwal NG ILANG mga pari na ang tour of duty ay kung ilang taon lang, na hindi inaabot ng sampung taon, isang indikasyon ng politicization ng sinasabing “vocation” or calling na ito….nagiging professional na. May kuwento tungkol sa mga bagong naitalagang mga pari sa kanilang parish, na ang ginagawa daw ay mag-apply agad ng “car plan” dahil pasok sa panahon ng installment period….hindi ko na sasabihin kung saan manggagaling ang pangbayad na installment.  At hindi lang diyan nagtatapos ang joke, dahil nag-aagawan daw sila sa malalaking paruko na mayaman ang mga parishioners…Joke yan!


Pagdating sa mga proyekto, dapat ang umiral ay desisyon ng mga parishioners na may mga representative naman sa Parish Council….HINDI ANG SA NAKATALAGANG PARI NA PANSAMANTALA LANG ANG ITATAGAL.


Ang nabanggit na dahilan kung bakit nagsusulputan ang mga Christian Communities na binubuo ng mga dating Katoliko na tumiwalag dahil sa nakita nilang kaaliwaswasan ng mga paring baluktot ang pananaw at desisyon. DAPAT UNAWAIN NG MGA PARING ITO NA SILA AY ITINALAGA UPANG MAGMISA AT GUMAWA NG IBA PANG SPIRITUAL FUNCTIONS.  MINISTERIAL LANG ANG KANILANG FUNCTION BILANG “PARISH PRIEST” DAHIL ANG MGA DESISYON SA LAHAT NG MGA PANGYAYARI SA PARUKO AY DAPAT IKINUKUNSULTA SA COUNCIL.



Gusto ko lang linawin na hindi lahat ng parish priest ay mala-demonyo ang ugali. Marami sa kanila ay mababait. Pero hindi talaga maitatago ng puting sotana ang maitim na budhi at kawalan ng kaluluwa ng ilan sa kanila….DAHIL TAO LANG RIN SILA!


The Power of Self-Encouragement

The Power of Self- Encouragement

By Apolinario  Villalobos



To be inspired by what we accomplish through our own effort should not be misconstrued as being narcissistic.  Making us realize that we can do some things without being dependent on others should give us more impetus to strive mores. However, we should always remember  not to be buoyed by arrogance.  To develop the trait of self-encouragement  in us is not easy. If we are used to the hovering of our parents since childhood, our personality becomes soft, so that along the way of our life, even a simple impediment makes us falter.

Earning accomplishments in life through self-encouragement is like saving coins in a piggy bank. The increasing weight of the piggy bank due to the accumulated coins encourages us to drop more through the slot. Squandering some saved coins, is like putting to use some of what we have accomplished into useless endeavor. This can be avoided if we will be always reminded by an old adage, that  we cannot turn back the hands of time, and as I may add, so do mistakes committed that cannot be undone. Care is then very necessary to prevent this.

Meanwhile, successful people driven by self-encouragement can tremendously inspire others, especially, today which is smarting from the frustrating steady rise of unemployment. A  person suffers from disappointment if he fails to land a job after his first attempt, and in this situation, it is important that the person should convince himself that he is facing one of the realities of life – cutthroat competition in applying for a job, for which persistence can help. He must realize the need to do counter moves or strategies to be competitive.

To make self-encouragement work, some people switch to other fields of endeavor, some of which are a far cry from the course that are stated in their diplomas. There was a time in the past when the most in demand job was for nurses to fill up vacancies in European hospitals and healthcare institutions. There was a mass switching of course from medicine to nursing, and even those with license in medicine, went back to school to desperately take a course in nursing.  This effort somehow helped, even at the expense of pride – imagine a doctor, willing to work as nurse or a caregiver. As the ultimate goal is financial gain, those who attained it, thought that they did just the right thing.

Self-encouragement is a necessary element for survival.  The will to have a useful life after retirement or after having been partially incapacitated by an accident, needs even a bit of self-encouragement. In this instance, the government does its part by offering programs for senior citizens and persons with disability (PWD’s). In this situation, self-encouragement as a force is more crucial than those coming from other people. The strength to move on should first come from within a person. External strength becomes useful to further prop him up steadily.

self confidence


Huwag Pagnasahan ang Hindi Iyo

Huwag Mong Pagnasahan Ang Hindi Iyo

Ni Apolinario Villalobos


  • Huwag mong pagnakawan ang iyon boss para lang masabing gumaganti ka dahil maliit ang suweldo mo. Mag-resign ka at maghanap ng ibang trabaho.


  • Huwag mong pagnasahan ang magandang asawa ng iba at baka maputulan ka ng pututoy….hindi man gawin sa iyo ng misis mo ay malamang asawa ng pinagnanasahan mo. Kung may pera ka pumunta ka na lang sa beerhouse dahil maraming maganda sa lugar na yan. Kung babae ka magtanong ka na lang sa kumare mo kung saan niya nadampot ang pogi niyang kulukadidang.


  • Kung collector ka ng isang kumpanya o gobyeno, i-remit mo ang nakolekta mo dahil darating ang panahong malalaman din ang ginagawa mong panloloko. Tandaan mong kaya ka na-hire ay dahil pinagkatiwalaan ka.


  • Huwag mong pagnasahan ang karangyaang pinagsikapan ng iba. Magsikap ka upang magkaroon din. Huwag kang mamatay sa inggit dahil kung ilalamay ka baka walang pupunta kung alam ang dahilan ng kamatayan mo – heart attack dahil sa inggit!


  • Huwag mang-apak ng iba upang umangat at maagaw mo ang recognition na dapat ay para sa inapakan o tinungtungan mo. Huwag mong pagnasahan ang kaalaman o skills ng iba dahil may ibang uring ganyan ang ibinigay sa iyo ng Diyos na dapat ay gamitin mo sa maayos na paraan at hindi sa panloloko ng kapwa tulad ng ginagawa ng maraming hinayupak na mga opisyal ng gobyerno.


  • Huwag mong pagnasahan na aabot sa inggit ang kagandahan ng iba dahil kapag pinilit mo at pina-retoke mo ang mukha at katawan mo at ang resulta ay hind bagay sa iyo, hindi ka na maibabalik sa dati mong anyo. Tanggapin mo kung anumang katawan o mukha ang ibinigay sa iyo ng Diyos…tandaan mong nandiyan lang palagi ang nanay mo na pupuri sa iyo kahit nililibak ka ng iba…kung buhay pa siya.



Kung ayaw mong namnamin ang nilalaman ng sini-share kong ito, bahala ka sa buhay mo!

Ang Arenolang Pitsel sa Buhay Ko

Ang Arenolang Pitsel sa Buhay Ko

Ni Apolinario Villalobos


Noon ay may napanood ako sa pelikula ni Dophy tungkol sa arenolang ginamit na pitsel upang timplahan ng gin, kalamansi at ice. Totoo palang nangyayari talaga dahil nadanasan ko nang pasyalan ko ang isang kaibigan sa Baseco Compound (Tondo)….umiinom pa ako noon ng alak.


Tuwang-tuwa ang kaibigan ko nang dumating ako na may dalang pulutang tulingan. Niluto sa gata ang tulingan upang may pang-ulam din ang mga bata. Habang nagluluto kami ay may kinuha siyang arenola….at nang mapansing gusto kong magtanong, siya na mismo ang nagsabing, “malinis ito, pare”.  Nagpabili ako ng tatlong beer grande at ice na inilagay namin sa arenola. May dumating na dalawa pa naming kaibigan, tadtad din ng mga tattoo ang mga katawan, yong isa ay Nazareno ang tattoo sa likod.


Dahil apat kaming uminom ng beer mula sa arenola ay hindi inabot ang laman ng kalahating oras, pero napansin kong patingin-tingin sa loob nito ang misis ng kaibigan ko at nang mapansing kaunti na lang ang laman ay kumuha siya ng tabo at doon inilipat ang laman. Dinala niya sa loob ng kuwarto ang arenola at may narinig akong sumasagitsit na tunog at isa pang tunog na parang tubig na bumabagsak….umihi pala ang misis sa arenola. Maya-maya ay lumabas at sabay sa matamis niyang ngiti sa mister ay inabot ang arenola na may takip na tuwalya. Lumabas ito at itinapon sa malapit na kanal ang laman at dumaan muna sa isang di-kalayuang gripo at binanlawan ang arenola.


Pagdating sa umpukan namin ay inilagay ang arenola sa gitna, sabay sabing, “o…isa pang set”, ibig sabihin ay maglalagay uli ng tatlong beer at ice sa arenola. Hindi pinag-usapan kung anong ginawa sa arenola habang nag-iinuman uli kamo. Basta nang dumating ang pinabiling beer at ice ay itinuloy namin ang inuman na naging masaya pa dahil may nahiram kaming gitara. Ang una naming kinanta ay, “May Pulis sa Ilalim ng Tulay” na itinuro ko sa kanila…maraming binanggit sa kanta tulad ng aso, PC, Navy, pati Malakanyang, kaya tuwang-tuwa sila. (Isi-share ko ang mga lyrics ng kanta sa susunod na blog).


Dahil ayaw nila akong pauwiin pa, ay sa bahay na rin ng kaibigan ko ako natulog….tabi-tabi kami sa sala, katabi rin si “Burdagol” na aso nila. Okey lang dahil kinabukasan ay Linggo kaya walang pasok. Yong curious kung “sino” ako sa kanila, pwedeng mag-pm.



Tayo ang Nagpaparusa sa Ating Mga Sarili

Isang Paalala sa Pagsimula ng 2018…


Tayo ang Nagpaparusa sa Ating Mga Sarili

Ni Apolinario Villalobos



Kung malalim na ang inabot ng ugat ng isang tanim, mahirap na itong bunutin. Ang magagawa na lamang ay bawasan ang kayabungan ng mga sanga at dahon sa pamamagitan ng pagputol o pagtabas (trim). Ang siste nga lang, nabawasan man ang mga sanga nito, hindi naman ito mamamatay at napipigilan lamang pansamantala ang lalong paglaki nito. Dapat talaga ay bunutin ang ugat kung ang layunin ay patayin ang tanim.


Ganyan din ang masamang tradisyon o kaugalian ng tao. Kung hindi sasawatain sa simula pa lang ang isang maling kaugalian o tradisyon, sa katagalan, makakasanayan na at aakalain, lalo na ng mga bata na ito ay tama. Maaaring may simpleng pagsaway subali’t hanggang doon lang, kaya ang kaugalian ay nagpapatuloy. Sa pagkawala ng mga magulang, maiiwan ang mga anak na siyang magpapatuloy ng nakalakhang gawi na akala nila ay tama. Maipapasa nila ito sa mga susunod pang mga henerasyon. Sa ganitong paraan, lalong nadadagdagan ang kamalian sa mga kaugalian.


Kung Mahal na Araw, ang biglang papasok sa isip ng karamihan ay magbakasyon sa halip na mangilin at magnilay-nilay dahil sa mga kasalanang ginawa. Bakasyon ang gusto nila dahil tag-init, pupunta sa tabing dagat at magpiknik. Nawala ang kahulugan ng paggunita na dapat sana ay pagkakataong magsakrispisyo upang maski papaano ay mabawasan man lang ang mga nagawang kasalanan. Siguro kung may malunod sa nagpipiknik, pwede nang sabihing may isinakripisyo sila….at, magsasakripisyo pa dahil sa gagastusin sa lamay at pagpapalibing.


Kaakibat ng kaugalian ang pangangailangan. Noong unang panahon, ang pangangailangan lamang ng tao ay pagkain, saplot sa katawan at bubong na masisilungan. Ngayon dumami na ang mga pangangailangan upang ang tao ay masiyahan. Dahil sa mga pangangailangan, ang mga payak na ugali ay naging marahas, mapusok at makasarili. Upang makamit ang mga pangangailangan, umaabot ang iba sa sukdulang paggawa ng hindi mabuti sa kapwa gaya ng pagpatay at pagnakaw.


Noong unang panahon, pumunta lang sa gubat ang tao ay may mahuhuli nang hayop upang makain, di kaya ay pumunta lang sa dagat o ilog ay may mahuhuli nang isda, di kaya ay pumunta lang sa mga bukirin ay may mapipitas nang mga prutas at makakaing dahon at talbos.


Ibang-iba ang panahon ngayon dahil kung walang trabaho, walang pera, walang pagkain; upang malamnan ang sikmura ng iba, kailangang mangalkal sa basura upang may madampot man lang na tira-tirang pagkain; at ang matindi, kailangang magnakaw na siyang pinakamadali subali’t maselang paraan upang kumita.


Noong unang panahon, dahon, prutas o talbos lang ng tanim, balat ng kahoy o mga ugat ng mga damo, nakakagamot na ng mga sakit ng tao. Sa panahon ngayon, kailangang may perang pambili ng mga gamot sa botika; kailangang pumunta sa isang doktor o ospital upang makapagpagamot na nangangailangan pa rin ng pera. Subali’t kung wawariin, ang mga gamot ngayon ay galing din sa mga tanim na dinagdagan lamang ng kung anu-anong kemikal upang tumagal sa pagkakatabi (storage) habang hindi pa ginagamit. Alam na ito ng marami subali’t dahil sa katamaran ay ayaw maglaga ng dahon o ugat upang magamit na gamot. Ang masaklap, may mga gamot ngang itinuturing na nakakapagpagaling subali’t kailangan pa ang reseta upang maging maayos ang paggamit at hindi maging lason sa katawan.


Noong unang panahon, walang sine, telebisyon, radyo, cellphone, bisikleta, kotse, barko, eroplano at kung anu-ano pa. Sa pag-usad ng panahon, naging malikhain ang tao at nagkaroon ng mga nabanggit na bagay. Nadagdagan sa mga nilikha ng tao ang bomba, granada, matataas na de-kalibreng baril, mga nakakapinsalang kemikal, sasakyang panghimpapawid na nakakarating na rin sa iba pang planeta…marami pang iba. Natuklasan ang panggatong na galing sa matagal nang nabulok na halaman at mga organismo – ang langis at natural gas. Natuklasan din ang ilang klaseng panggatong na mas nakakapinsala sa halip na makatulong, tulad ng plutonium, hyrdrogen, etc.


Ang tao ay natutong kumilala ng mga pagkakaiba ng iba’t ibang komunidad kaya nagkaroon ng iba’t ibang bansa. Natanim sa isip ng tao na upang mabuhay, kailangang matatag ang kabuhayan, kailangang maraming nakaimbak na kayamanan, kailangang napoproteksyunan ng mga sandata, etc.. Nagtakda ang tao ng mga hangganan ng nasasakupan sa kalupaan, karagatan, at sa kalawakan. Ang lumampas na unauthorized ay pinsala ang aabutin dahil sa ginawang “trespassing”.


Nalango ang tao sa kaalaman. Naging sakim. Naging makasarili. Nakalimutan niyang siya ay inilagay sa mundo ng isang MAKAPANGYARIHAN upang mangasiwa lamang sa mga likas na yaman. Nakalimutan ng tao na ang lahat ng bagay sa mundo ay hindi niya pag-aari. Akala niya, habang buhay siyang masaya kung nakalubog siya sa yaman at ligtas kung napapaligiran ng may matataas na kalibreng mga sandata. Akala niya, sa paglisan niya sa mundo ang kayamanan ay kanyang madadala.


Nakakaalala lamang ang taong tumawag sa KANYA sa panahon ng pangangailangan. Nakalimutan niyang magpasalamat man lamang sa mga biyayang ibinigay NIYA, at kadalasan ay hindi pa siya kuntento! Ang tao ay naging mapagkunwaring maka-Diyos at nagkunwaring siya ay hindi NIYA nakikita habang gumagawa ng mga katiwalian.


Pati ang babaeng may timbangan na tinawag ng tao na “Hustisya” ay may piring sa mata, kaya hindi niya nakikita ang mga katiwaliang ginagawa ng mga abogado at huwes na natatapalan ng pera. Mali ang sinasabing “pantay-pantay ang lahat sa harap (hindi mata, dahil may mga piring nga) ng Hustisya”. Bakit ipapantay ang mali sa tama? Kaya tuloy sa kawalan ng perang pambayad sa isang “magaling” na abogado, marami ang nabubulok sa kulungan na walang kasalanan. May katumbas na pera ang pagpapatunay ng kawalan ng kasalanan ng tao. Sino kayang hangal  ang nakaisip na gawing bulag sa katotohanan ang Hustisya? Bakit hindi siya bigyan ng mabalasik na mga mata upang ang may kasalanan na tumingin sa kanyang mukha ay makonsiyensiya?


Tao at hindi Diyos ang nagtatakda ng kanyang pagbagsak at pagkawala sa mundo. Patunay dito ang mga giyera na nangyayari sa ating kapaligiran na ginagamitan ng iba’t ibang sandata upang magpatayan, mga makabagong gamit na sumasabog at nakamamatay, mga nakalalasong kemikal na pumapasok sa katawan sa pamamagitan ng pagkaing nabibili sa mga grocery at palengke,  mga sasakyang bumubuga ng lason sa kahanginan, o pumapalya na nagreresulta sa disgrasya. At ang pinakamatindi ay ang pagsira ng tao ng kalikasan na nagdudulot ng iba’t ibang trahedya gaya  ng baha at bagyo.


Ngayon, may karapatan ba tayong magtanong sa Diyos kung bakit tayo ay para NIYANG pinarurusahan? Sino ang may kagagawan ng lahat ng mga ito? Di ba tayo?




Most Lessons in Life are Like Bitter Pills to Swallow

Most Lessons in Life

Are Like Bitter Pills To Swallow

By Apolinario Villalobos


It is a fact that some people who committed blunders, cannot take advices, suggestions, and reprimands with open mind. Pride, sadly stand in their way. Add to that the deeply-rooted attitude which for long has been taken for granted by affected parties. It takes a strong-spirited person or persons at times, to call the attention of the blunderer that he or she is out of tune, hence, not in harmony with the acceptable universal norms.


Unfortunately for the guilty, the resulting lessons that should be learned are bitter pills to swallow and which brings to mind the adage, “regrets always come at the end” . There is a universal practice to give the blunderer a second chance and even a third chance, for the sake of the “benefit of the doubt” and kind consideration. But if the blunder has been committed for the fourth time, which is a clear indication of defiance, there is no reason why appropriate action should not be imposed


Everybody has a blind spot and, this fact goes with the saying that unless we use a mirror, we cannot see our face. Only other people can tell us what our blind spots are. For the open-minded, this is fine, but for the arrogant, telling him or her about her “negatives” is not pleasant. The problem, however, is that, his or her “negatives” affect others.


In offices, the unbecoming attitude of inconsiderate employees has become a nagging problem of superiors and co-employees. These employees refuse to accept their mistakes despite mind-opening reprimands. Of course, there are ultimate penalties which could be suspension or termination, but for humanitarian reason, most offices are soft about them by avoiding their implementation as much as possible.


In this regard, among friends, there is always one or two who do not jive with the rest when it comes to attitude. Some friends abuse the trust and confidence given to them by their buddies. When finally, some of them could not take the contempt anymore, confrontation ensues with the barrage of truth coming out – hurting realization that indeed abuse has been committed. Of course, even for close friends who have patched up their differences, ill feelings may be considered as part of the past…water under the bridge. But a slight crack of distrust stays, and could already be beyond “repair”.

ang mabuhay sa mundo image