Life and Writing

Life and Writing

By Apolinario Villalobos

 

Life and writing are similar as regards their inception, midsection, and culmination.

 

There is pain felt when the womb pulsates as a new life therein tries to manifest itself. There is pain, too, in the head of the writer that throbs with effort as he struggles how to start a composition or poem with an appropriate opening sentence.

 

Relief is felt by the mother when the bundle of new life finally makes it out to enjoy its firs whiff of air. Relief is felt, too, by the writer as the first word comes out of his head to trigger the avalanche of more words that shall comprise a literary expression.

 

As the child grows to enjoy life, he or she is guided by the parents, institutions and established norms so that he or she becomes a virtuous member of the society. On the other hand, as the writer progresses, set norms and ethics, as well as, his own style guide him to ensure that the outcome of his effort becomes satisfactory and relevant.

 

In life, it is not easy to “call it quits”, especially, as one enjoys every minute of it. But the onset of death cannot be prevented as it may occur unexpectedly due to an accident. Normally, though, it should come with old age or disease. The writer, meanwhile, has to allow a ‘twist” to conclude what he is doing. Or, gracefully allow the avalanche of words to be exhausted naturally…to spell the end.

 

To sum it up… as with life, writing may also be difficult, BUT CAN STILL BE ENJOYED.

 

 

Advertisements

Ang Self-Destruction ng Mga Tao

Ang “Self-Destruction” ng Mga Tao

Ni Apolinario Villalobos

 

Kahit hindi giyera ay nagkakamatayan sa mundo dahil ang mga tao ay…

 

  • Nagpapatayan sa inggit.
  • Naghahalo ng chemical preservatives kuno sa mga de latang pagkain.
  • Nagi-spray ng mga gulay at prutas.
  • Nag-aabono ng mga pananim na sumisipsip ng nakakalasong kemikal.
  • Gumagawa ng mga gamot kuno na nakakamatay din pala.
  • Gumagawa ng mga gadgets na ang radiation ay nakakamatay din pala.
  • Nagiging cannibal dahil sa inggit kaya nagkaroon ng kantiyaw sa Ingles na “eat your heart out”.
  • Gumagawa ng mga sasakyang mabilis na inzaabuso ng mayayabang.

Hindi Magandang Pakinggan ang “Nakakainggit Ka”

Hindi Magandang Pakinggan ang
“Nakakainggit Ka”
Ni Apolinario Villalobos

 

Dapat ay tanggalin sa talaan ng pansariling expression ang, “nakakainggit ka” dahil lumalabas ang saloobing inggit, kahit pa sabihin ng nagsambit na ito ay biro lang. Kapag nakikipag-usap sa taong umasenso sa tamang paraan kaya naging mayaman, dapat ang sabihin sa kanya ay, “ang galing mo!…tutularan kita!”, o di kaya, “sana ay tumuluy-tuloy ang pag-asenso mo”, o di kaya, “turuan mo naman ako ng paraan”. Kapag nagkataong ang kausap mo ay talagang may layuning inggitin ka, pinasaya mo lang siya kapag sinabihan mo ng, “nakakainggit ka”.

 

Maraming taong basta na lang naiinggit sa iba. Sila ang mga tipong ayaw makakita ng mga taong masaya dahil sa tagumpay na tinamo ng kanilang kapwa. Meron ding ang gusto ay sa kanila mapunta ang lahat ng biyaya at ang iba ay walang karapatang magkaroon kahit isang piraso nito. Sila ang mga taong walang hangganan ang pagka-sakim kaya lahat ng paraan ay ginagawa upang ang iba ay hindi magkaroon ng pagkakataong magtagumpay.

 

Ilan na ang nakausap kong nagsabi sa akin ng “nakakainggit ka”. Ang iba ay diretsahan kong sinasabihan ng “magsikap ka…..huwag mainggit”. Pero ang ibang pasaway na ayaw paawat sa pag-uusisa ay binabara ko ng, “gayahin mo ako na isang illegal recruiter, nagbebenta ng shabu at bugaw pa…at kung minsan ay holdaper at kidnaper pa, depende sa mood”. Mula noon nginingitian na lang niya ako tuwing magsalubong kami…siguro ay hindi na siya nainggit dahil sa iba’t ibang uri ng “trabaho” ko….sa panaginip.

Ang Tiwala sa Sarili

Ang Tiwala sa Sarili

Ni Apolinario Villalobos

 

Kung may isang pinakamalakas na sandata ang isang tao, ito ay ang tiwala sa sarili. Hindi ito pumuputok tulad ng baril, hindi rin sumasabog tulad ng bomba. Hindi ito nakakasugat tulad ng patalim, at lalong hindi ito  sibat o palaso na nakakatusok sa katawan.

 

Mula sa puso kung saan ay nanggagaling ang lakas, dumadaloy ito patungko sa utak upang maging gabay ng tao kung ano ang nararapat niyang gawin sa pagharap sa mga unos ng buhay – mga pagsubok, upang hindi agad tumiklop ang kanyang mga tuhod kung panghinaan siya ng loob.

 

Pinatunayan ng kasaysayan na kung minsan, hindi kailangang may malaking katawan upang manaig sa katunggali, tulad ni David na isang maliit na tao, subalit dahil sa tiwala niya sa sariling nagbigay sa kanya ng tapang ay napatay niya si Goliath.

 

May mga tanyag ding lider na maliliit subalit ginagalang ng mga tauhan at kinatatakutan ng mga kalaban, tulad ni Alexander the Great, Hitler at Napoleon Bonaparte, iilan lang na mababanggit ko. Si Ferdinand Marcos ng Pilipinas ay hindi rin gaanong malaki, kaya itsinismis pang gumagamit daw noon ng “elevator shoes” upang mabawasan ang diperensiya ng taas nila ni Imelda. Lahat sila ay may malakas na tiwala sa sarili kaya nagtagumpay sa kanilang mithiin…subalit hindi nga lang para sa kabutihan ng nakararami dahil naging mga diktador, maliban lang kay Alexander the Great.

 

Si Mother Theresa, na ngayon ay isa nang santa, ay mula’t sapol may malaking tiwala sa sarili dahil alam niyang ginagabayan at inaalalayan siya ng Diyos. Siya ay may taas lang na lampas kaunti sa apat na talampakan na lalong pinababa ng kanyang pagkukuba dahil sa diperensiya niya sa likod. Sa kabila niyan, hindi siya natatakot na pumasok sa mga lugar ng iskwater.

 

Maraming nagtapos sa kolehiyo na valedictorian o may iba pang mataas na karangalan, subalit dahil sa kawalan ng tiwala sa sarili ay hindi nagtagumpay sa buhay. Natalo sila ng mga nagtapos kahit sa markang “pasang awa”, subalit may malakas na tiwala sa sarili, kaya malayo ang narating sa buhay.

 

Yong isang Pilipinang singer na galing sa General Santos, na bilib sa kanyang kahusayan sa pagkanta ay nagpilit na gumawa ng paraan upang makilala. Kaya basta may madaanang libreng videoke sa mall na pwedeng kantahan, banat lang siya ng banat sa pagkanta hanggang sa matiyempuhan ng isang blogger, kaya nai-post siya sa you tube habang bumibirit…naging viral tuloy sa internet. Ngayon, international singer na!

 

Sa may mga mukhang hindi pang-pelikula o TV, ang kunswelo ay pag-isip na marami ang may ganyang mukhang “pambihira”. Dapat isipin na kung walang pangit, wala ring maganda o guwapo dahil walang magagamit na batayan o  paghahambingan. Kaya, dapat ay may malakas na fighting spirit ang lahat ng tao, ano man ang hitsura ng mukha! At isipin lang palagi na walang ginawang pangit ang Diyos. Ang kapangitan ay tao rin ang nagdi-develop tulad ng pagiging korap kung nasa pamahalaan na at nasilaw sa pera, kaya tuloy pati mga bata ay gusto nang maging government official!…yan ang tiwala sa sarili na negative!

 

Totoong mahirap ding magpakita ng tiwala sa sarili na sa tingin ng iba ay pagiging “presentado” o “presentada”. Kaya ang kailangan talaga upang magawa ito ay magkaroon ng lakas ng loob at  kapal ng mukha….o mag-santabi muna ng hiya. Dapat nating alalahanin na malaking sagutin sa Diyos ang hindi paggamit ng anumang kagalingang ibinigay niya sa atin, lalo na kung ito ay para rin sa kapakinabangan ng iba. Sa madaling salita…bigyan natin ng pagkakataon ang ating sarili, at huwag tayong madamot sa pakikibahagi ng anumang talento na meron tayo.

 

Paalala lang: dapat makinig sa sasabihin ng iba na huwag nang maglakas-loob na kumanta halimbawa, kung bukod sa wala sa ayos ang boses, ito ay makakapagpatilapon lamang ng tutule at makakabasag ng eardrum ng ibang tao. At kung magpipilit pa, yan ay pananakit na ng kapwa, isang bagay na ayaw ng Diyos na gawin natin.

 

Mga Adventure Ko sa Manila Bilang Bagong Saltang Promdi (1976)

Mga Adventure Ko sa Manila

Bilang Bagong Saltang Promdi (1976)

Ni Apolinario Villalobos

 

Nang una akong tumapak sa Manila ay nang dumating ako galing sa Davao kasama ang iba pang mga aplikante na magti-training sa PAL. Escort namin ang namayapa nang si Bud Aseoche. Kasama ko sa grupo sina Abet Yu, Boy Asistido, Rey Porras, at Fred Derequito. Hilong-hilo ako paglapag ng eroplano sa airport – culture shock! Dinala kami ni Mang Asyong (Ace Cabrera) sa boarding house sa Baclaran, malapit sa Airport Road na namumutiktik ng mga beer house….nasilaw at napanganga ako sa liwanag at patay-sinding mga ilaw.

 

Habang nagti-training kami, dahil tinipid ko ang training allowance, naglalakad ako hanggang sa Gate 1 ng Nichols kung nasaan ang training center. Pinilit ko ring hindi mamasyal tuwing weekend na walang pasok sa training center. Isang weekend, dahil sa tindi ng hatak ng adventure, sinubukan kong lumabas ng boarding house at sumakay sa DM Transit. Namangha ako dahil noon pa lang ako nakakita ng “konduktor” ng bus na babae. Animo karton sa pagkatigas ang uniporme dahil sa almirol. Panay lang ang tingin ko sa labas ng  bintana – window tripping. Nang lumapit ang konduktora, nagbayad ako at binigyan niya ako ng tiket. Ilang beses pa siyang lumapit…panay din ang bayad ko! Yon pala, ang paglapit niya ay para lang makita ang tiket ko kaya nakalahad ang kamay niya, subali’t dahil di ko alam, hindi ko pinapakita ang tiket, at bayad lang ako ng bayad, tanggap naman siya ng tanggap!…pero walang tiket!

 

Narinig ko sa kwento ng mga naunang boarders ang Avenida na maganda raw. Sinubukan ko ring puntahan. Sumakay ako sa jeep at bumaba sa tapat ng Sta. Cruz Chruch. Sa kalalakad ko, nakarating ako sa Ongpin St. na bahagi na pala ng Chinatown. Namangha uli ako. May nakahalata yatang manggagantso, nilapitan ako sabay pakita ng isang retrato – maganda ang babae, tsinita. Tanong niya kung type ko raw, sagot ko, “okey lang”. Iba pala ang gusto niyang mangyari…sex trip sa halagang sinabi niya.

 

Tumanggi ako sa alok niya pero sa kapipilit niya at curiosity ko na rin, sumama ako. Malayo ang nilakad namin hanggang makarating sa Trinidad St., na kahanay pa rin Avenida pero malayo na sa sentro. May pinasok kaming maliit na “apartment” at sabi ng bugaw, magpahinga daw muna ako sa kwarto, sabay turo ng pinto. Dahil napagod ako, tumuloy na ako at humiga sa kama, pero hindi ko binuksan ang ilaw. Maya-maya pa may pumasok, malakas ang amoy ng pabango, lumapit at minasa-masahe ako. Bandang huli, pumayag ako sa sandaling masahe sa maliit na halaga. Pilit niyang sinasabit ang pantalon ko sa isang bahagi ng dingding pero hindi ako pumayag at sa halip ay itinabi ko sa unan. Nang umabot sa puntong may nasalat ako sa bandang “ibaba” niya…patunay na hindi pala siya tunay na babae, nagalit ako at nasipa ko siya. Bumalandara siya sa dingding at sabay noon, may nabuksang butas na ang takip ay umiikot pala! Doon niya gustong isabit ang pantaloon ko na kung natuloy ay nadukot ang laman ng bulsa ng taong nasa kabilang kuwarto lang! Nataranta din ang “babae” at tumakbong palabas ng kwarto, ni hindi ko nakita ang mukha dahil madilim sa kwarto.

 

Nagmura ako habang nagsusuot ng pantalon, t-shirt, at sapatos. Ang brief at medyas ibinulsa ko na lang dahil hahabulin ko nga ang “kaguwang”.  Hinanap ko rin ang bugaw na tumakbo palang palabas .

 

Susundan ko sana subali’t  pagdating sa kanto nakita kong may apat na siyang kasama, kaya ako naman ang nagmadaling umalis at pumunta agad sa bus stop sa Avenida. Nang may dumaan, sakay agad ako nang hindi man lang nagtanong kung saan papunta ang bus. Nakahalata yata ang konduktor na bagong salta ako kaya siya na ang nagbanggit ng mga lugar na pwedeng babaan. Pinili ko ang Luneta kung saan nga ako bumaba. Habang naglalakad ako ay tinitingnan ako ng mga tao. Dahil sa naghalong niyerbiyos at pagod, bumili ako ng softdrink sa isang kiosk… tinitingnan pa rin ako ng mga tao. Naawa yata ang tinder kaya sinabihan akong, “sir, baligtad ho ang t-shirt nyo…”. Noon  ko pa lang naalala na hindi ko rin naisuot ang medyas at brief ko. Sa comfort room ng kiosk na yon ako naghubad ng pantaloon upang maisuot ang brief. Ang medyas ay nasa bulsa ko pa rin. Nagpasalamat ako sa pangyayari dahil narating ko ang Luneta for the first time kahit nanginginig pa rin ako sa magkahalong inis at nerbiyos pagdating ko sa boarding house.

 

Hindi pa rin ako nadala. Quiapo naman ang sunod kong pinuntahan. Madaling puntahan dahil sa landmark na malaking simbahang Katoliko. Habang naglalakad ako, may lumapit sa aking may dalang nakarolyo….pabulong na sinabing bold magazines daw. Buy one take one daw at nakabalot na. Mura kaya binili ko subali’t nang bubuksan ko para tingnan, sabi ng nagbenta ay sa bahay ko na lang daw buksan at baka mahuli kami ng pulis, bawal kasi. Sa boarding house, nang buksan ko, para akong pinagsakluban ng langit dahil ang nakabalot pala ay dalawang issue ng Liwayway. Akala ko ay Playboy man lang o Penthouse para maipagyabang sa mga kasama ko.

 

Dahil sa mga adventure na yon, nabawasan ang pinakaiingatan at tinitipid kong allowance. Pero okey lang. Inisip ko na lang na para akong nagbayad sa isang tour guide na balasubas.

 

 

Directions

Directions

By Apolinario Villalobos

 

In the jungle, tribal communities help each other in getting to their destinations through signs using broken twigs, heaped rocks, seeds left along the trail, etc. Other telltale guiding signs come in the form of sounds such as those made by currents of rivers, waterfalls, as well as, direction of wind, position of the sun, etc.

 

In the highly civilized world, a person gets his direction from road signs and street names, aside from landmarks. In the not-so-civilized communities, pouted lips pointing to desired direction are used aside from the universal “finger pointing” if there is a language barrier. For the fortunate stranger whose language is understood in a strange community, there could be verbal exchanges.

 

Unfortunately, all of the above become useless when the forests are suddenly denuded by unscrupulous illegal logging activities resulting to floods, creating new rivulets that dry up in time. On the other hand, in the civilized communities of lowlands, vandals deface street names and road signs using spray paints. Some even go to the extent of changing the direction of sign posts.

 

Directions are important as they lead us to where we want to be at the most convenient and safest way. And, that is how a nation should be led by one who gives correct directional signs not tainted with selfish motives… as bungled directions can lead a nation to a disaster.

 

 

Inconsistencies in this World

Inconsistencies in this World

By Apolinario Villalobos

 

Life is full of inconsistencies….

 

One day when I hitched a ride with a lawyer friend, he intentionally broke a traffic rule by beating the red light. When I asked him why he did it, he told me that there was no traffic enforcer anyway…and, he is a LAWyer!

 

When I visited another friend who I know is an advocate of alternative herbal medicine, I heard her remind the caregiver of her mother about her antibiotic that should be changed to another brand, obviously, a stronger one for an eighty-three year old. She learned about the strong antibiotic from her internet browsing. When I reminded her about her advocacy and mentioned garlic as a strong natural antibiotic, she told me that her mother MAY not like its taste. What worried me is that my friend is deciding on her own about the synthetic antibiotic as a “preventive” drug for her aging mother! This friend keeps several boxes of apple cider vinegar at home just in case the Bragg family of America stops making the expensive medicinal concoction from the apple juice. If my friend is in her charitable mood, she gives me a bottle or two to take home, and act which keeps my mouth shut, instead of arguing with her.

 

Another friend who is an advocate of family discipline sends his 12-year son out to buy his favorite local rhum at a corner store. He also sends the same son to the kitchen to light his cigarette in the gas range burner, thereby, making the poor boy make the necessary initial puffs to keep it lighted until he has handed it “safely” to his father. Ironically, my friend brags to his friends that no son of his would ever have a taste of alcohol or even just a single puff of cigarette while he is alive!

 

Then, another friend who tries to project a classy image by boasting about his vegetarian diet hates local vegetables, preferring only western ones such as spinach, lettuce, baby carrots, sweet onions, etc., while despising local vegetables such as, “saluyot”, “kangkong”, “alogbate”, “upo”, etc. He brags about his preference for “salads” with plenty of strips of bologna, spam, German sausages, or chicken, and sprinkled with his favorite Italian dressing!…and, he is a vegetarian!

 

Many years ago, when a big religious sect which is a breakaway from the Catholic fold, still held their prayer rallies at Luneta park, I was brought by a friend to their venue, to introduce me to their kind of music which I really enjoyed. On the other hand, I hated much  the corny preaching of the supposedly charismatic leader who would enthuse his flock to open and invert their umbrella to catch the blessings and grace from “heaven”. My friend was a Bible-quoting guy, definitely, very religious in his own way. When we left the area to take a jeepney at T.M. Kalaw St., we were approached along the way by an obviously hungry street child with an open upward palm. Without much thought, he shooed the boy away, as if shooing a pestering fly!

 

Then, there’s the greatest inconsistency of all…the advertisement aired over a popular radio station about the “ashitaba” herbal medicine which the endorsing woman who supposedly got cured said in Visayan, “ako si….. duna koy ALMORANAS nga maura ug kamatis ka daku, pero nawala ang akong ALMORANAS sukad nag-inom ko ug ashitaba…kinanlan gyud mag-inom ta ug ashitaba aron mawala ang atong ALMORANAS”, or to that effect, which as translated in English is, “ I am…..I have been suffering from a HEMORRHOID as big as tomato, but it was gone when I took ashitaba…we should take ashitaba so that our HEMORRHOID will be gone..” After the statement, came the disclaimer which said, “the ashitaba is not a drug and should not be taken as a medicine as it cannot cure any ailment”….What happened to the endorsement and the testimony of the woman who got cured? Why must the government agency concern approve the ad for airing if there is such a bullshit disclaimer? I think something is wrong with the Philippine government agency that approves ads like the one mentioned….for letting such mindless inconsistency be heard all over the country as it makes a fool of the listeners!

 

Today, every time I am alone and those mentioned above and many others would creep into my mind, I would just let out a deep sigh to lighten up my heavy chest while holding on to my sanity, so as not to cuss. But my big question is: does our world really throbs with much senselessness?