Mahirap Palang Maging Idealistic Para sana sa Mga Dapat Mangyari

MAHIRAP PALANG MAGING “IDEALISTIC”

PARA SANA SA MGA DAPAT MANGYARI

Ni Apolinario Villalobos

 

Madaling mangarap ng magagandang bagay na sana ay mangyari. Pero kung talagang “idealistic” ang isang Pilipino, mahirap pala talaga. Nadadanasan ko yan bilang isang manunulat sa cyberspace o “blogger”. Hindi ako “perfectionist” na gustong palabasin ng mga humahadlang o ayaw umunawa sa akin. Pakialamero daw ako. Ang gusto ko lang naman sanang gawin ay tumulong sa pamamagitan ng paglahad ng mga nakakaligtaang bagay na dapat gawin ng mga kAbabayan o di kaya ay pagpitik sa kanila kung sila ay nagbubulag-bulagan. Sa kalilibot ko at pakikipag-usap sa maraming tao, dalawang bagay ang nakikita kong mga dahilan kung bakit may mga hindi ginagawa o ayaw gawin….at ito ay dahil sa KATAMARAN AT KAWALAN NG PERA. KATAMARAN DAHIL TALAGANG TAMAD. WALANG PERA DAHIL TAMAD DING KUMILOS AT BOBO KAYA HINDI NAKAKAISIP NG DISKARTE. AT, KUNG SA PANIG NAMAN NG BAYAN NA WALANG NAKIKITANG PROYEKTO PARA SA MAMAMAYAN, AY DAHIL NAKURAKOT ANG BUDGET.

 

May mga government officials na ang hangad lang sa pagtakbo sa puwesto ay upang makilala ng taong bayan at ang iba naman ay upang mangurakot. Hindi lang ako ang nakakaalam niyan…buong sambayanang Pilipino. Noon pa mang panahon ni Quezon ay nangyayari na ito.  SUBALIT MAYROON NAMANG TALAGANG TAPAT SA TUNGKULIN…IILAN NGA LANG SILA. Dahil sa kalagayang yan, tila nakagapos ang mga kamay ng mga government officials na gustong kumilos para sa kapakanan ng taong bayan…wala kasing pakikipagtulungan mula sa mga inutil na inihalal sa puwesto o mga napoprotektahang ng “civil service eligibility”.

 

Sa isang barangay naman na napuntahan ko na napeste ng black bug, ang mga patay na kulisap ay hinayaang nakatambak sa isang sulok ng basketball court. Ang kabuuhan ng compound ng barangay ay tila junk shop dahil sa dami ng mga nakatambak na mga kung anu-anong bagay. Ang mga damo ay nagpipista sa pagtubo sa lahat ng panig ng maruming compound. Sa isang sulok ng compound ay may mga CVO na nag-uumpukan. May isang kagawad akong tinanong kung ano ang plano nila sa nakatambak na black bug na nangangamoy na. Ang sagot sa akin ay “lilipas din yan”, na ang tinutukoy ay ang pagdagsa nila dahil sa kabilugan ng buwan…ibig sabihin ay hindi na sila dadagsa kapag hindi na kabilugan ng buwan. Inulit ko ang tanong ko kung ano ang gagawin nila sa nakatambak na patay na black bug…hiindi na siya sumagot. MALINAW NA NAGHIHINTAYAN SILA KUNG SINO ANG UNANG KUMILOS SA PAGBAON MAN LANG NG MGA PATAY NA KULISAP. DAhil sa resulta ng usapan namin, parang gusto kong kausapin ang barangay chairman na noon ay umaatend daw ng seminar (na naman) upang i-suggest na gamitin ang mga nagkakapalang damo sa livelihood project nila…tirahan ng mga ahas na pambenta sa mga restoran ng Intsik.

 

Ang nabanggit na barangay ay potential na tourist spot dahil sa isang magandang resort sa teritoryo nito, subalit paano akong makakapagsulat ng maayos na blog kung ang maliit na palengke na dapat sana ay mapupuntahan ng mga turista upang bumili ng mga souvenir ay madamo at marumi? ….wala rin akong napansin na  kahit isang tindahan na malinis na nagbebenta ng mga bagay na mabibili bilang souvenir. Ang mismong landmark ng barangay na nasa bukana ng palengke ay marumi at madamo rin…daanan pa mandin ng barangay chairman tuwing uuwi siya. May eskwelahan din na maganda sanang pasyalan ng mga bumibisitang estudyante subalit hanggang doon na lang sila siguro…huwag na lang pumunta sa sentro ng barangay.

 

Marami a akong sinabihang mga government officials na upang gumanda ang kanilang lugar, dapat ay malinis lang ito at may mga tanim…hindi kailangang may mga makabagong structures na bandang huli ay manlilimahid lang din dahil hindi mami-maintain. Minatyagan o inobserbahan ko kung may gagawin sila..SA AWA NG DIYOS – WALA!

 

Pagdating naman sa pagkain…dahil sa nagsisiritang presyo ng lahat ng bilihin sa palengke, nag-suggest ako sa mga kaibigan ko na magtanim ng mga gulay sa kani-kanlang bakuran….wala ring nangyari. Ang nakakatawa pa ay maski kangkong, papaya o saluyot, binibili sa palengke! …pero kung makareklamo sila ay abot-langit ang pag-iingay!

 

Yong pinasyalan kong kaibigan, habang nagkakape kami sa kusina, ang misis naman ay naghahanda ng mga biniling gulay upang mailutong pinakbet, pero ang bunganga ay rumeretekada sa pagreklamo dahil sa kamahalan ng presyo. Parang gusto kong pag-untugin ang mga ulo ng mag-asawa dahil ang buong paligid ng bahay nila ay bakante, tinutubuan ng mga damo, at ni isang pirasong puno ng gulay ay wala akong makitang nakatanim! Sa inis ko ay umalis na lang ako pagkaubos ko ng kape…hindi ko na hinintay na maluto ang pinakbet dahil baka maempatso lang ako.

 

Mga simpleng bagay ang binanggit ko…kayang gawin. Subalit dahil hindi nagagawa, masisisi ba ako kung uulitin ko ang pagbanggit ng mga salitang KATAMARAN, KABOBOHAN, AT PANGUNGURAKOT?

 

 

 

Never Mistake Laziness for Patience

Never Mistake Laziness for Patience
By Apolinario Villalobos

The cleverness of some people enable them to assume a patient image, though, in reality is actually one of indolence or laziness. The alibi is usually, their being patient in awaiting good result for certain undertaking. And, it is just that…doing nothing but wait, instead of being productive in doing other things while waiting.

The country is practically flooded with graduates every year. The number bloats with the years because only a very significant number of past graduates consists the lucky applicants to land jobs. Worse, the “patient” graduates always reason out that they are waiting for the calls of companies to which they submitted their resumes. Rather than try other companies they opt to sit it out in the company of their buddies imbibing bottles of beer, or confine themselves at home with eyes glued to the TV set.

When opportunities come knocking, ambitious job-seekers reject them as they strongly believe that they deserve more than the offered wage, because they finished their degrees in high-end universities. They refuse to work their way up the corporate ladder, by acquiring knowledge from starter positions as clerks. These ambitious university graduates want a managerial job right away!

When after years of patiently waiting passed them by without results, they wake up one morning to the reality that competition in seeking job has become stiffer…and they blame the government for their being jobless! They blame the government for not creating jobs for them, when all the while, jobs are scattered around, but these indolent do not want to dirty their hands up, by taking courses leading to research, office administration, sales, business management, etc. – all white collar jobs. On the other hand, the information technology and mechanical courses which are what the present time needs are never even given a side glance.

Discipline

Discipline

By   Apolinario    Villalobos

 

Generally,   it    takes a   strong   will    power    before   we   can    take    control    of    ourselves    to    instill   even    a    grain   of   total    discipline   in   us.    Not    even    those    who  have    gone    through    strict    military    training can   proudly   declare    thatthey     are    well -disciplined. Even   canonized    saints    are   not   100%   disciplined   in   all    aspects    of    their    lives.    Not   even   Jesus   who  lost    his     temper      as     he cursed    a  poor   fig   tree    for   not   bearing   fruit,    and   let  out   his   pent    up    anger    when   he   drove   the“ sinners”away     from   the    temple.    This imperfection,   should   not    give    us    an   excuse    in   violating    the   rights    of   our    fellowmen   or   break    the   righteous   Law   again    and   again.

 

Unfortunately,   we   have   to   accept    the    fact    that    being   undisciplined    is   more    of    a        habit      than      anything      else.    Man    by    nature    is    prone    to   do   what     form    him      is      the     easiest      thing.   For    a    drug   addict,    chain    smoker    and   alcoholic,  for    instance,     it    is   better    to   go   on    with    those    vices    than    suffer    from    the    death-like    withdrawal   seizures.   A     person     who    loves     foods        would    rather    suffer    from   the   consequential    dialysis    and    chemo  or    radiation    therapies     later    on      than    put    a    stop       to        his    regular    uncontrolled      binges.     A     highly –  urbanized     person     who    looks    at    herbal    concoctions    as    strange,       unpalatable, colored    and   odorous     quack    remedies,    would   rather  fill    his    guts   with    synthetic     drugs     and    suffer     from    kidney,    heart, and    liver    failures    later   on    due    to        undigested chemicals    that     are     components    of    the    “medicines”     in    different     forms.

 

Parents    cry    their    hearts    out    for     their    “well-loved”    kids    who    are    languishing    in     drug   rehabilitation    centers    and    worse,   penitentiaries.    Tearfully,    they    ask    the   Lord,   where    they    have    gone   wrong.     Such    act    is    tantamount    to   passing    on    the   blame    to   Him,   because    these    “loving”    parents    have    never    missed    an   opportunity       tosmother        their   kids    with    things     that    would    satisfy    their    cravings    for    material comfort,    and     most     especially,      they      never      miss      a     single     day      of       worship     service     during      which      they        implore     Him     for     more     financial       security     for     the  sake      of     their      children     who     need     it.

 

If    we   have    to    go    back   to   the     stories    that    are    written    in    the    Bible,    the    loss    of    discipline    started    with    Adam     who    was    unable    to    restrain    himself    from   partaking    of   the   “fruit    ofknowledge”       that      Eve     offered       him,     who,    on    her    part,blamed    the   serpent,   and      eventually,     made     God     drive       the       three out    ofparadise. Currently,      We     have     this    kind     of     blaming      act  – in      “courts      of     justice”    and        legislative      houses         where      lawyers,    politicians,     and     government     officials      point     at    each     other     with    accusing     fingers     during     case     hearings.   

 

Today,  for  anything     unfortunate    that    befallsman,    he    is    ready    with    his    forefinger     to    point    at    something    or    somebody.    For    coming   in   late   to    work,       for     instance,       there’s    the   traffic,      not     the     waking    up     late;       for   falling    off    a    stair,    there’s    the   structural    defect    of    the    steps,     not     the      carelessness;    for    vehicular    accidents,     there’s      the    defective brake     mechanism,     not     the    drunk     driving;    for    failing    grades,    there’s    the   bitchy    teacher,       not      the     laziness     to     study     lessons;   for     the     flood     that     brings     back     garbage     to      streets      and     houses,       there’s     the     clogged     drainage     system,      not     unscrupulous      disposal  ;   even    for    calamity,    there’s    God,      not    the     systematic      devastation      of     nature  .      If    only    the    accusing    person  will        take    note    of    his    fingers    while       doing    the   act,    he   will    notice    that    while    pointing    the   lone   forefinger   to     somebody       or     something,    the   rest     of     the      fingers  –   middle,   ring   and   pinky     are   pointing    at    him    and    seemingly    restrained    by    his    thumb.

 

Belatedly,       we     realized    that    it   is    the    lack    of    discipline    that causes    most    of    our    sufferings.   Practically,     everyone    has    a    share    in    the    deterioration    of     our    so-called    habitat.     The    degree    of     our  participation    varies    according    to    the    intensity      of     our      selfishness    and    lack    of    concern.   Take    for    instance    the   unscrupulous     logging,     mining,    dynamite     fishing,    plundering    in   the   government,    accumulation of  garbage     in    city    waterways,    and     polluted    atmosphere.    Everything     boils    down    to    our    self-annihilation,    toward    which    even    innocent    lesser     creatures     are    dragged…