On Relationship Among Men

DEVELOPING RELATIONSHIP AMONG MEN REGARDLESS OF RACE SHOULD BE LIKE BUILDING A FENCE MADE OF CONCRETE BLOCKS PILED OVER ONE ANOTHER TO REACH A DESIRED HEIGHT. RELATIONSHIP INVOLVES SACRIFICE FOR THE SAKE OF OTHERS WHO HAVE GOOD INTENTIONS. THE PILING OF BLOCKS MANIFESTS SACRIFICE….AND THE WILLINGNESS TO SACRIFICE MANIFESTS COOPERATION

Advertisements

Ang Pag-abuso sa mga salitang “Karapatang Pangtao” (Human Rights)

Ang Pag-abuso sa mga salitang “ Karapatang Pangtao” (Human Rights)

By Apolinario Villalobos

 

Maraming Pilipino ang nagmamagaling at nagmamarunong tungkol sa “human rights” ganoong sila mismo ay hindi nagrerespeto nito. Sila ang mga ipokritong human rights advocates….mga walang hiyang mapagkunwari. Akala nila ang tinatawag na “human rights” ay hanggang sa karapatang mabuhay lamang. Ang hindi nila alam dahil sa kanilang katangahan, pati ang pambabarat kapag bumili ng isang bagay mula sa isang mahirap na tindera ay may kaakibat nang “human rights”. Ang isang may kaya sa buhay ay hindi na dapat tumatawad kapag bumili sa mga nagtitinda sa bangketa halimbawa, o di kaya ay mga nagtitinda na ang ginagamit ay kariton na nag-iikot sa mga subdivision. NAPAKARAMI kong alam na ganyan ang ugali, mga nakatira pa sa mga mararangyang subdivision pero kung baratin ang nagtitinda na maghapong nagtutulak ng kariton ay ganoon na lang. Tinatakot pa ang iba na kung hindi sila pagbibigyan ay irereklamo sila (mga nagtitinda) sa barangay upang hindi na papasukin. MGA WALA SILANG KONSIYENSIYA DAHIL KAKARAMPOT NA KIKITAIN SANA NG MALILIIT NA NAGTITINDA AY TILA NINANAKAW PA NILA!

 

Maraming saklaw o concern ang “human rights” at ang simpleng paalala tungkol sa mga ito ay, “nagtatapos ang karapatan ng isang tao, kapag lumampas siya sa kanyang hangganan at tumapak sa karapatan ng iba”….sa Ingles, “one’s rights end where the rights of others begin”. Para sa akin, ang isang magnanakaw na naaktuhan sa loob ng bahay kaya napatay ng may-ari ng bahay ay walang karapatang mabuhay….o di kaya ang isang drug pusher na sumira sa buhay ng maraming kabataan at gumawa pa ng ibang krimen tulad ng panggagahasa ay walang karapatang mabuhay. At, ang mga yudiputang mga kriminal na ito, kapag nahuli ay may lakas pa ng loob na humingi ng tulong sa Public Attorney’s Office (PAO), na ang mga abogado ay sinusuwelduhan ng taong bayan…all for the sake of “due process” na bukam-bibig naman ng mga ipokritong mga human rights advocates!

 

Ang hirap kasi sa iba, kapag nahuling nag-shoplift halimbawa sa grocery, ang idadahilan ay mga anak na nagugutom….ang tanong ko diyan ay kung bakit nag-anak sila ng marami ganoong hindi naman pala niya kayang buhayin….nagpakalibog sila at pagkatapos ay walang pakialam kung ang anak nila ay lumalaking nanlilimahid. Marami akong na-check na ganyan ang istilo ng pamumuhay at na-shock ako nang malaman ko na may mga mag-asawang ang “hanapbuhay” ay panloloko sa kapwa o swindling at pagnanakaw. At, habang lumalaki ang mga anak ay ginagamit  rin nila sa masama nilang gawain.

 

Ang mga nang-iiskwat ay abusado rin pagdating sa “human rights”. Alam nilang hindi kanila ang lupang iniiskwatan, subalit hindi sila naghahanda para sa susunod na gagawin kapag pinaalis na sila, at sa halip ay nagsisigaw ng “mayaman lang ba ang may karapatang mabuhay?” kapag pinaalis na. May mga bahay sa squatter’s area na aircon at kumpleto sa iba pang mga gamit tulad ng flat tv, 2-door ref, mga sala set at kamang mamahalin. Ibig sabihin, kaya ng ilang iskwater na mag-ipon ng perang pambili ng kahit 50sqm. na lupa sa mga bahagi ng Bulacan, Cavite, at Laguna. Ang pinakamasama pa ay ang pagiging “professional squatter” ng ilan. Nang-iiskwat sila kahit saan pwedeng iskwatan, patatayuan ng maliit na barung-barong at pauupahan. Ang isang uri pa ng pagiging professional squatter ay pagtanggap halimbawa ng offer ng gobyerno na mailipat sila sa relocation site. Pagkalipas ng ilang taon ay babalik sa lunsod at mang-iiskwat uli, samantalang ang bahay sa relocation site ay pauupahan.

 

Hindi ako anti-poor. Galit ako sa mga taong umaabuso ng “human rights” at mga puitikong gumagamit sa kanila. Galit din ako sa mga mapagkunwaring human rights advocate kuno, regular pang nagsisimba kung saan mang sambahan nila pero ang simpleng karapatan ng kanilang kasambahay ay hindi marespeto dahil palagi nilang minumura….at kung mamili sa mga sidewalk vendors ay daig pa ang timawa kung tumawad!

 

Paalala lang sa mga taong mahilig pumapel….bago magsisigaw ng human rights ng mga iskwater, drug pusher, magnanakaw, at iba pang kriminal ay mag-isip muna ng ilang daang beses para hindi magmukhang tanga! Alam ng mga kapitbahay ninyo ang ugali ninyo kaya siguradong pinagtatawanan kayo kapag nakabasa ng mga mapagkunwaring comments ninyo sa facebook tungkol sa bagay na ito.

 

AT, HIGIT SA LAHAT, ALAM NG NASA ITAAS KUNG ANO ANG MGA KATARANTADUHANG GINAGAWA NINYO AT PILIT NINYONG PINAGTATAKPAN NG PALUHUD-LUHOD SA SIMBAHAN, PAKOMUNYON-KUMONYON, PADASAL-DASAL NG ROSARYO, AT PASIGAW-SIGAW NG HUMAN RIGHTS NG MGA KAWATAN AT DRUG PUSHER DAHIL PARA SA INYO AY TAO DIN SILA AT MAY KARAPATANG MABUHAY…ISANG ADBOKASIYA NG BULAG, BINGI AT KAPALMUKS!…IBIG SABIHIN, WALANG KONSIYENSIYA!

 

 

Ang Buhay at ang Karapatang Mabuhay

ANG BUHAY AT ANG KARAPATANG MABUHAY

Ni Apolinario Villalobos

 

Sa ibabaw ng mundo lahat ng nilalang ay may karapatang mabuhay, subalit hindi lahat ng kabuluhan nila ay naangkop sa pangangailangan ng iba.  May kanya-kanya din silang talino at lakas upang magamit sa pagtanggol ng sarili. Ang prolema lang ay ang mga taong sadyang gahaman o makasarili, kaya hindi nila isinasaalang-alang ang karapatan ng iba.

 

Ang mga makasariling tao ay nanggaling sa mga pamilya na bahagi ng lipunan. Sa isang pamilya, hindi maiwasang magkaroon ng sutil o “black sheep”. Marami sila kapag naipon na, at ang dami ay depende rin sa laki ng lipunan na kinabibilangan ng mga pamilya. Sila ay mga problema na kung hindi masawata ay aalagwa o lalabas sa tahanan at mamiminsala na rin sa kabuuhan ng lipunan, kaya madadamay ang ibang miyembro. Ang katalinuhan ng tao ay nagdikta sa kanya upang gumawa ng mga kaparaanan upang mabigyan ng pagkakataon ang mga sutil sa lipunan- isang pagbabakasakaling sila ay magbago dahil sila ay may karapatan din sa buhay. At, ito ang ginagawa ng pamahalaan.

 

Samantala, ang karapatan ng isang tao sa isang bagay ay may hangganan at dapat na ginagamit sa mga makabuluhang bagay na nakakatulong sa lipunan sa halip na makapanira. Kung ipipilit na gamitin ng isang tao ang karapatang yan upang makapaminsala ng buhay ng kanyang kapwa o makapanira sa lipunan, lalabas na sinaklawan niya ang karapatan ng ibang taong may karapatang mabuhay ng matiwasay. Sa madaling sabi, ang karapatan ng isang tao ay nagwawakas sa hangganan kung saan ay nagsisimula ang karapatan ng iba.

 

Ang simpleng nakikitaan ng kalagayan tungkol sa usaping ito ay ang taniman ng gulay, kung saan ay may tumubong mga damo. At dahil damo, itinuturing silang salot na magdudulot ng pinsala sa mga itinanim na gulay. At dahil sila ay salot….dapat silang puksain upang hindi na makapanira pa…at ang katumbas nila sa lipunan ng tao ay mga kriminal!

 

Ang mga Pagkakaiba-iba ng Kaisipan ng mga Tao ay Hindi Dapat Gawing Batayan ng Pagtatalo

Ang mga Pagkakaiba-iba ng Kaisipan ng mga Tao

Ay Hindi Dapat Gawing Batayan ng Pagtatalo

Ni Apolinario Villalobos

 

Sa pagrerespetuhan ng mga ideya, hindi dapat sabihin ng isang tao na mali ang sinasabi ng iba batay sa kanyang iniisip, maliban na lang kung ang tinutumbok nito ay pamiminsala ng hindi dapat pinsalain o sirain. At, kung nasa kalagayang may mga nakikinig, nagmamasid o nagbabasa, tulad ng debate o balitaktakan sa publiko, at mga pino-post sa facebook, dapat ay magkanya-kanya sa paglahad ng mga ideya upang mapagpilian kung alin ang papanigan.

 

Ang antas ng dunong ng mga tao ay magkakaiba, kaya nagkakaroon din ng kaibahan sa paniniwala depende sa kinalakhang tahanan o kumunidad, at lalong higit, sa kultura ng bansa. Dahil diyan, kung ano ang tama, halimbawa, kay Juan na lumaki sa iskwater ay maaaring hindi katanggap-tanggap kay Richard na lumaki sa isang marangyang tahanan sa high-end na subdivision, kaya magpatayan man sila ay talagang walang pagkakaunawaang matatamo. Ang isa pang halimbawa ay, kung ano ang tama sa mga taga-Africa ay maaaring mali sa mga taga-Asya kaya magkaubusan man ng lahi, hindi rin malalaman kung sino ang tama o mali.

 

Ang mga halimbawa ay pagputol ng ari ng isang lalaking nanggahasa sa isang bansa sa Gitnang Silangan, na para sa mga Kristiyanong bansa ay mali. Sa ibang bansa sa Silangan ay napapalampas ng pamahalaan ang paghitit ng opium, subalit napakamali naman sa nakararaming bansa. Ganoon din ang paghitit ng marijuana na napakaluwag naman sa ibang bansa sa Yuropa (Europe), kaya naglipana pati mga party drugs na kumalat hanggang sa Pilipinas.

 

Pang-unawa sa isa’t isa, sa kabila ng mga pagkakaiba ang kailangan upang magkaroon ng kapayapaan. At, kung ang pang-unawa ay sasamahan pa ng pagbibigayan ay lalong matiwasay sana ang buhay sa mundo.

 

Ang Mundo, Tao, at Diyos

ANG MUNDO, TAO, AT DIYOS

Ni Apolinario Villalobos

 

Babala:  Ang blog na ito ay para lamang sa mga naniniwalang may Diyos…

 

Ang mga bagay sa ating paligid, pati na ang tao, at ang maayos na pamumuhay ng lahat ang patunay na may Diyos….yan ang paniniwala ko na hindi pwedeng kontrahin ng iba. Hindi naging “aksidente” o basta na lang nagkaroon ng mga bagay, may buhay man o wala sa kalawakang ginagawalan ng mundo, na ginagalawan naman ng tao. Hindi aksidente ang pagkaroon ng kabuluhan ang lahat ng bagay na umangkop sa pangangailangan ng mga hayop, halaman, at taong nagkaroon ng mga ito.

 

Halimbawa sa tao: ang buhok sa ulo ay pangharang sa init ng araw; ang kilay ay pangharang sa tutulong pawis upang hindi dumiretso sa mata; ang ilong ay para sa paghinga at ang mga balahibo sa loob nito ay pangharang sa dumi upang hindi pumasok habang humihinga ang tao; ang labi ay pangtakip ng bunganga upang hindi pasukin ng langaw o lamok at iba pang kulisap; ang ngipin ay pang-nguya ng kakainin; ang palaypay ng tenga ay pang-ipon ng tunog upang dumiretso sa butas, kaya para itong “bulsa”; ang mga kamay ay panghawak at panuntok, samantalang ang mga paa ay panglakad naman at pangsipa; ang buhok sa kili-kili ay proteksyon upang hindi magkaroon ng friction at magdikit ang balat ng braso at tagiliran sa bahaging yon, etc.

 

Ang iba’t ibang lahi at uri ng mga hayop at halaman ay may kanya-kanyang magkakaparehong katangian, at hindi pwedeng sabihing nagkataon lang ang pagkakapareho nila. Kung sasabihing “nagkataon” lang, pwedeng may ipapanganak na Amerikano ang isang nanay na Pilipino (pwera dito ang “albino” na naging puti lang ang balat)…o di kaya ay maaaring magkaanak ang elepante ng tigre.

 

Noong panahon ni Noah, nagkaroon ng malawakang baha na ayon sa Bibliya ay paraan upang mawala ang masasamang lahi sa mundo. Ang hindi lang naitala sa Bibliya ay ang iba pang mga kalamidad na tumama sa mundo upang mabawasan ang dami ng mga may buhay, at tuloy ay magkaroon ng balanse ang dami ng may buhay at pagkaing makukuha o available nang panahong yon. Kung nagawa ng Diyos na magpabaha, ay kaya rin niyang gumamit ng iba pang paraan upang mamintina ang kaayusan at balanse sa mundo.

 

Sa palagay ko, kaya binigyan ng Diyos ng “free will” ang tao, ay upang ito na ang gumawa ng paraan sa pagkontrol ng balanse sa mundo, nang lingid sa kanyang kaalaman. Dahil sa “free will”, ang tao ay nagkaroon ng ugaling pagkagahaman, kriminal, kabaitan, pagiging maka-Diyos, at iba pa. Dinagdag sa “free will” ang dunong o karunungan dahil ito ang ginamit ng tao upang gumawa ng mga kagamitang pamuksa sa kapwa-tao sa pamamagitan ng digmaan, terorismo at iba pa, na ang resulta ay paghihirap at kagutuman. Ang mga patayang nangyayari sa mundo ay nakatulong upang mabawasan ang dami ng tao, dahil kung hindi nagkaroon ng mga digmaan at kung asahan lang ang mga kalamidad, noon pa lang ay maaaring umapaw na ang sangkatauhan sa mundo!

 

Lahat ng tao at hayop, pati mga halaman ay may mga sakit na nananalaytay sa kanilang mga ugat (tao at hayop) at hibla (halaman). Ang dunong na ibinigay sa tao ang siyang gumagawa ng paraan kung paanong mapigilan ang “paglabas” ng mga sakit, sa pamamagitan ng pag-imbento ng mga gamot at ibang kaalaman tulad ng pag-opera. Subalit dahil sa kapabayaan ng tao, hindi niya nakontrol ang sarili upang magpakasasa sa pagkain at bisyo. Dahil diyan naglabasan ang mga sakit na ulcer, kanser, diabetes, high blood, high cholesterol, etc. Hindi nagamit ng maayos ang “free will” kaya naghihirap ngayon ang sangkatauhan dahil sa iba’t ibang sakit….masarap kasing humitit ng sigarilyo at marijuana, suminghot ng cocaine at shabu, lumaklak nang walang patumangga ng alak, lumamon ng maski pagkaing sinabi nang bawal, pagpuyat, etc.

 

Ang mga kalamidad tulad ng bagyo at baha ay resulta ng pagkagahaman ng tao na sumira sa kalikasan, kaya hindi dapat isisi sa Diyos kung bakit madalas na nagkakaroon ng mga ito.  Samantala, ang pagsisisi naman ng tao ay palaging nasa huli na….

 

Ang “Cause and Effect” na Pangyayari

ANG “CAUSE AND EFFECT” NA PANGYAYARI

Ni Apolinario Villalobos

 

 

Ang isang bagay na walang buhay ay hindi matitinag sa kanyang kinalalagyan kung hindi ito pakikialaman ng isang may lakas. Para naman sa mga may buhay at may pakiramdam, kung sila ay masasaktan asahan na ang pag-aray, pero kung halaman ay asahan ang pagkalanta nila hanggang sa tuluyang mamatay. Kung hayop tulad ng aso o pusang inapakan o sinipa, asahan ang kanilang pangangagat. At, ang mga hayop na ang tahanang gubat ay kinalbo ng mga illegal loggers, siyempre bababa sa mga baryo upang maghanap ng makakain tulad ng kambing, manok, kalabaw, at kung minsan ay bata.

 

Kung ang isang tao ay nainsulto o nasaktan, ito ay magagalit at maaaring magpakita ng sama ng loob sa pamamagitan ng pananakit o pagsabi ng hindi magagandang salita o sa diretsahang sabi, ay pagmumura na ayaw ng mga “moralista”. Kung sa kabila ng pananakit o pang-iinsulto sa kanya, sumigaw pa ang isang tao ng, “Praise the Lord!”, hahalakhak o magpapasalamat pa sa nanakit o nang-insulto sa kanya…maaaring siya ay santo na naligaw sa Pilipinas o saan mang panig ng mundo, o di kaya ay baliw!

 

Walang dahilan ang isang tao upang basta na lang magalit. Sa panahon ngayon, sino ang hindi magagalit sa paglipana ng mga kriminal at kapabayaan ng gobyerno? Sino ang hindi magagalit sa kawalan ng disiplina ng iba sa pagtapon ng basura kung saan nila gusto? Sino ang hindi magagalit sa mga inutil at gahamang opisyal ng gobyerno na nagpasuhol sa mga illegal na mga minero at loggers? Sino ang hindi magagalit sa mga mayayabang na driver na nag-aakalang pagmamay-ari nila ang kalsada? Sino ang hindi magagalit sa mga rapist na pumapatay pa dahil lulong pala sila sa droga? Sino ang hindi magagalit sa mga taong ibinoto ng mamamayan sa paniniwalang sila ang magiging tagapagtanggol nila subalit kabaligtaran ang nangyayari dahil mas gusto pa nilang pahabain ang buhay ng mga kriminal na sumira sa kinabukasan ng maraming mamamayan, at higit sa lahat ay kumitil pa sa buhay ng mga ito?

 

 

Bakit Hindi Pwedeng Paghiwalayin ang Ispiritwal at Materyal na mga Bagay sa Tao

Bakt Hindi Pwedeng Paghiwalayin

Ang Ispiritwal at Materyal na mga Bagay sa Tao

Ni Apolinario Villalobos

 

Kaipokrituhang sabihin na dapat paghiwalayin ang mga bagay na ispiritwal at materyal sa buhay ng tao. Ang dalawa ay mga bahagi ng tao. Sa isang banda, maaari lamang mangyari ito – ang paghiwalay ng ispiritu ng tao sa kanyang katawan kung siya ay patay na. Ang tinutumbok ko rito ay mahirap ipaunawa sa isang tao ang mga salita ng Diyos kung siya ay gutom. Ang taong kung ilang araw nang gutom ay kadalasang nawawala sa sarili o di kaya ay hinihimatay dahil sa kahinaan ng katawan, kaya paano niyang mapapakinggan ang mga salita ng Diyos? Paanong mapapalakad ang isang tao patungo sa simbahan o religious rally kung nanghihina ang kanyang mga tuhod dahil sa gutom at upang matiis ay namimilipit na lang sa isang tabi? Common sense lang…dapat busugin muna ang katawan ng tao bago siya magkaroon ng hinahon nang sa ganoon ay pwede na siyang makinig ng mga salita ng Diyos dahil hindi na maingay ang kanyang bituka!

 

Ang hihilig magsabi ng mga pastor o pari o kung sino mang hangal na “okey lang basta busog ang ispiritu ng tao ng mga salita ng Diyos kahit gutom ang katawan”. Sila kaya ang gutumin ng ilang araw? Masasabi pa kaya nila ang mga kahangalang linya na nabanggit?…o di kaya ay makakaya pa kaya nilang magbukas ng bibliya dahil nagkakanda-duling na sila sa gutom?

 

Hindi dapat ipangalandakan ng mga “spokespersons” ng mga simbahang Kristiyano ang ginawa ni Hesus na pag-aayuno ng 40 na araw sa disyerto. Sabihin mang totoo ito, dapat hindi i-encourage ng simbahan ang pag-aayuno nang ganoon na lang. Dapat ay may kasamang pasubali na ang gagawa nito ay mag-ingat o magpakunsulta muna sa doktor.

 

Ang pinagpipilitan ko dito ay: dapat hindi gutom ang katawan ng tao kung siya ay makikinig sa salita ng Diyos. Dagdag pa rito, dapat makialam ang mga simbahan sa mga isyu na magiging dahilan ng pagkagutom ng mga tao, tulad ng kapabayaan ng DSW na mas gusto pang mabulok ang mga inabuloy na pagkain para sa mga sinalanta ng kalamidad, kesa ipamahagi agad. Dapat din silang makialam sa pamamagitan ng pagpuna sa mga kurakot sa pamahalaan. Hindi sila dapat dumistansiya sa mga problema ng mga kasapi nila pagdating sa kahit isyu man lang ng pagkain. Kapag patuloy silang hindi makikialam ay para na rin silang buwitre na nakatanghod sa isang tao habang ito ay unti-unting namamatay dahil sa gutom!

 

Kung sasabihin ng mga pilosopo na bawal makialam ang mga simbahan sa mga bagay na nabanggit dahil ito ang nakasaad sa Saligang Batas….aba, eh di dapat ay wala na ring eleksiyon dahil ang pagboto sa mga kandidato ay isang paraan ng pakikialam ng mga simbahan sa pulitika sa  pamamagitan ng mga kasapi nila!

 

Dahil lahat ng mga kasapi at opisyal ng lahat ng simbahan maliban na lang sa mga sektang hindi naniniwala sa eleksiyon, ang nagluklok sa mga opisyal sa pamahalaan, may karapatan silang magreklamo kung ang mga ito ay nagkamali, lalo pa at naging korap. Ang ibang sekta ay may mga programa sa radio at TV. Bakit hindi gamitin ang mga ito sa pagpuna sa mga korap na mga opisyal upang sila ay “masindak”, sa halip na puro na lang mga linya sa bibliya ang inuulit ng kung ilang libong beses ng mga nagsasalita na may kasama pang sigaw at kumpas, at paninira ng ibang sekta?

 

Ang payak kong interpretasyon sa nakasaad sa Saligang Batas na bawal ay ang pagtakbo ng mga opisyal ng simbahan para sa anumang puwesto sa gobyerno. Dapat unawaing may obligasyon ang mga opisyal ng mga simbahan na tumulong sa mga tao upang sila ay iligtas mula sa anumang kapahamakan habang sila ay nabubuhay sa ibabaw ng mundo….hindi lang mula sa hatak ng demonyo!