Ang Laptop Kong Bungi…ka-partner ko sa pagbatikos at pagpuri

Ang Laptop Kong Bungi

…ka-partner ko sa pagbatikos at pagpuri

Ni Apolinario Villalobos

 

Wala siyang teklado para sa letrang “M” subalit subok ang tibay dahil kahit bahayan ng langgam ang mga kalamnan ay hindi sumusurender maski pa maghapong gamitin. Ilang taon din siyang nagtiis sa pagtipa ko sa teklado ng kanyang mga letra at simbolo, yon nga lang, pagdating sa bunging bahagi para sa letrang “M” ay kailangang maingat ang aking pagpindot. Malaki ang utang na loob ko sa laptop na ito dahil lahat ng mga saloobin ko ay kinakaya niyang ipunin…i-absorb, kaya siguro kung mayroon lang siyang bituka baka palagi siyang nagsusuka, o di kaya kung may puso, ay matagal na siyang na-heart attack. Kahit halos mamuwalan na siya sa mga pinapakain kong nakakasuka at nakaka-heart attack na mga isyu, ay hindi siya nanghihina man lang.

 

Ang problema lang ay ang colonial niyang mentality dahil may mga salitang Pilipino na pinagpipilitan niyang baybayin sa Ingles kaya kailangan kong basahin nang paulit-ulit ang mga naisulat niya upang ang “namin” ay hindi maging “naming”, o di kaya ang “hindi maging” ay hindi maging “hind imaging”, ang “letra” ay hindi maging “letre”, at marami pang ibang salitang Pilipino na tinatarantado niya….sutil kasi.

 

Minsan ko na rin siyang nadunggol dahil sa sobrang antok nang bumagsak ang noo ko sa kanya, subalit hindi siya nagreklamo kahit sa pamamagitan ng pag-kuryente man lang sa akin. Nalaman kong nasaktan ko siya nang maramdaman ko sa aking pisngi ang kanyang pag-overheat makalipas ang dalawang oras ng pagkakatulog. Literally, I slept on my laptop! Siguro kung nakakatawa lang ang butiki ay hinalakhakan na ako dahil sa hindi kalayuan ay may nakita akong dalawa na halos hindi gumagalaw dahil siguro nagulat, pero nagpulasan nang tiningnan ko sila ng masama.

 

Hindi mitsa ng buhay ko ang aking mahal na laptop dahil old-fashion siya, luma na kasi, kaya kahit bitbitin ko siyang hubad, ibig sabihin ay hindi nakalagay sa bag, walang magkaka-interes. Parang babae rin na dahil naitatago ng pagka-old fashion ang kanyang ganda, siya ay malayo sa posibilidad na magahasa! Kaya ang mga babae ay hindi dapat magpakita ng motibo o pag-anyaya upang magahasa…magpaka-simple o magpaka-old fashion din kahit minsan….maliban na lang ang mga desperada!

 

Para ring tao ang aking laptop na nag-undergo ng operasyon at pagtapal dahil marami na rin siyang diperensiya maliban sa pagkabungi. Ang dating ayaw pumermanenteng pagtayo ng screen kaya nilalagyan ko pa ng suporta sa likod, ay naremedyuhan ng isang doktor ng mga laptop – may ginalaw sa kasu-kasuan o joints nito kaya nakakatayo na ngayon nang tiyeso. Ang dating sugat sa gilid dahil nabasag ay natapalan na rin ng karton kaya ngayon ay buo na siya – good as new!

 

Ang kuwento ng laptop ko ay maihahalintulad din sa kuwento ng alagang hayop na pinagkakautangan dapat ng loob ng nag-aalaga dahil sa dulot nilang therapeutic relief, o di kaya ay iba pang bagay na napakinabangan para sa araw-araw na pamumuhay. May utang na loob tayo sa kanila. Hindi sila dapat binabale-wala nang basta-basta pagkatapos pagsawaan o kapag nagkaroon ng bago, lalo na ngayong pasko.

 

Hindi din dapat ganyan ang mag-asawa na pagkalipas ng maraming taon ay basta na lang makaramdam ng pagkasawa sa isa’t isa, kaya nagkakanya-kanya na sa pagrampa upang maghanap ng ibang mapagparausan. O di kaya ay ibang mga anak na pagkatapos iluwal ng ina at palakihin ng ama ay walang pakundangan kung sila ay balewalain o ikahiya sa ibang tao dahil walang pinag-aralan o di kaya ay hindi maganda o guwapo tulad ng mga magulang ng mga kaibigan nila, o di kaya ay amoy pawis dahil sa pagtinda sa palengke, hindi tulad ng magulang ng classmate nila na nagtatrabaho sa aircon na opisina.

 

Pairalin natin ang utang na loob. Magbago tayo….bilang pasalubong sa bagong taong 2016!

laptop kong bungi

 

 

 

Gutsy and Self-Confident Maricar Oliveros of Cd-r King

Gutsy and Self-Confident Maricar Oliveros of Cd-r King

By Apolinario Villalobos

This is not a paid advertisement. It has been my advocacy to write about people I meet on the street, in malls, in restaurants, or any unusual place. I have written about a solicitous supervisor of a McDonald joint in Quiapo, a compassionate technician of an internet café-Bacoor, a teacher, a vendor, local government officials, government employees, and many others.

This time around, it is about Maricar Oliveros of the SM Bacoor’s Cd-R King outlet. Petite and morena, with a gentle face punctuated by expressive eyes, she may not elicit much attention, except that because she is one of the store attendants, you really have to seek her. My encounter with this young lady was when she attended to me when I bought a pocket wi-fi. As the gadget had to be set due to the required code, she tried her best in the absence of their technician. Unfortunately, that morning I was not in a good mood and sort of in a hurry. I was irritated by her explanations which I interjected with questions. Several times we did not meet on certain points of my inquiry, so that, unknowinglhy, I was already raising my voice.

Despite my impatience and ill-temper, she was very much in control of herself, not even rattled a bit. She even smiled while looking at me straight in the eye. Her courageous posture brought me to my senses. In other words, she was able to make a sale triumphantly, while I was short of breath due to my bad temperament. She successfully taught me how to use the gadget, and with a smile closed the transaction with some precautions, such as taking note of the power bar, overcharging , etc.

The following day, I brought back the gadget to the store thinking that it was defective because I could not connect to the internet. I saw to it that I was the first in line in their store by waiting until the doors of the mall were opened at 10:00. When I arrived at their store, I found her fanning herself with a piece of cardboard as the aircon  system was not yet of much help. I explained to her the problem and without any question, she tinkered with the gadget to make it effective again.

She did a remarkable series of testing because I gave her the idea that I am amenable for a replacement. She practically spent almost an hour attending to my problem, until finally she reset the gadget as a last resort, doing which she used her resourcefulness because she had no tools. I cannot divulge such “resourcefulness” here, as it could be her “trade secret”.  I ended up with the same gadget that I bought, as she found out that replacement was not necessary. Her effort saved the store from replacing a purchased gadget, unnecessarily.

I was touched by her effort, silently trying to do her best to satisfy me, an irate customer who ruined her morning, the day before. She was a sales attendant, not a technician, yet, with a knowledge that she, perhaps, gained by observing their technician, she was able to put to use an admirable resourcefulness. Her self-confidence and guts can put a guy to shame. Do we ever wonder now why Filipinos are loved by their employers abroad?