PILIPINAS (tula)

Pilipinas

By Apolinario B Villalobos

 

 

Mga luntiang islang magkakahiwalay

Mga katutubong iba-ibang pananalita

Iyan ang Pilipinas, watak-watak sa paningin

Subali’t iisa ang adhikain, iisa ang damdamin.

 

Halos gutayin ng pabago-bagong panahon

Kasama na diyan ang mga pag-uga ng lindol

Nguni’t buong tapang na iniinda ng mga Pilipino

Animo’y kawayan, sumasaliw sa hagupit ng bagyo.

 

Mula sa Batanes, hanggang Tawi-tawi

Mga katutubo’y nagbubuklod- iisang lipi

May isang kulay, matingkad, hinog sa panahon

Nagkaisa-  magkaiba man ang damit, salita at relihiyon.

 

Mayabong na sining at mayamang kultura

Taas-noong maipamamalaki, saan mang bansa

Hindi nagpapahuli, lumalaban, hindi nagpapaiwan

Sa ano mang uri ng patas na paligsahan o tunggalian.

 

Inang Pilipinas, mahal nating bayan

Huwag nating hayaang siya’y tapak-tapakan

Huwag hayaang mayurakan, iniingatang dangal –

Nang kung sino – Pilipino man o banyagang hangal!

 

Mga Pilipino tayo, kailangang magbuklod

Nang sa unos ng buhay matatag, ating pagsugod

Walang kinikiling na pag-imbot sa puso ng bawa’t isa

Nag-uunawaan, nagkakaisa – sa buong mundo, ating ipakita.

 

Mapalad tayo sa pagkakaroon nitong bansa

Na kung wariin, mahirap pag-ugnayin at mapag-isa

Subali’t ito ang itinadhana sa atin ng Poong Maykapal

Kaya’t buong puso nating arugain ng masidhing pagmamahal.

 

(This poem is dedicated to those who exerted effort to maintain peace, unity and understanding in Mindanao –to preserve the sanctity of our heritage as one nation and one people, despite a diversity in religion.)

 

Advertisements

Ang Pilipino

Ang Pilipino

Ni Apolinario Villalobos

 

Ang bawa’t Pilipino ay may mga obligasyon tulad ng mga sumusunod:

 

  • Pagsuporta sa military at kapulisan sa pagsugpo ng kriminalidad upang magkaroon ng kapayapaan sa paligid.

 

  • Pagtulong sa LGU tulad ng simpleng paglinis ng kalsadang natapatan ng bahay, o hindi pagtapon ng basura kahit saan lang lalo na sa gilid ng highway, na upang hindi mahalata ay inilagay pa sa shopping bag.

 

  • Pagbigay ng suggestion sa LGU kung ano ang dapat gawin sa mga problema sa halip na makipagtsismisan agad sa mga umpukan kapag may nangyari. Nakakatulong sa effort na ito ang mga homeowners associations at purok organizations.

 

  • Pagbayad ng tamang buwis.

 

  • Pagprotekta sa imahe ng bansa at pagsulong ng respeto sa bandila.

 

  • Pagpapakita ng magandang ugali, anumang uri ng relihiyon ang kinabibilangan.

 

  • Paggamit ng wikang pambansa sa tamang paraan lalo na sa pagbigkas ng mga salita.

 

  • Pagpapairal ng kaugaliang Pilipino tulad ng paggalang sa matatanda at pagmamahal sa mga anak.

 

  • Pagpapairal ng ugaling makabayan dahil nag-iisa lang ang ating bansang sinilangan.

 

  • Hindi pagnakaw sa kaban ng bayan at paglinlang sa kapwa tulad ng ginagawa ng mga korap sa gobyerno at illegal recruiters, respectively.

 

  • Hindi pagbenta ng droga at pag-rape sa mga inosenteng bata.

 

Ang pagiging Pilipino ay nagsisimula sa tahanan kung saan unang nililinang ang ugali ng kabataan at pinagpapatuloy ng mga guro sa mga paaralan kung saan naman sila natuturuan ng mga dagdag-kaalaman na kailangan nila sa pagharap sa mga pagsubok habang sila ay naghahanda para sa kanilang hinaharap. Ang pagiging mabuting Pilipino ay dapat ding ipaalala ng mga simbahan na kinaaaniban ng mga mamamayan.

Hindi Magkakaproblema sa Pagkain kung may Akma o Karampatan (Appropriate) na Pagkilos ang Mamamayan

Hindi Magkakaproblema sa Pagkain Kung

May Akma o Karampatan (Appropriate) na Pagkilos ang Mamamayan

Ni Apolinario Villalobos

 

Tulad ng dapat asahan, lumutang na naman ang pangamba na magkakaroon ng krisis sa bigas at tulad pa rin ng dapat asahan, nag-uumpugan ang magkaibigang pananaw ng mismong mga nasa loob ng National Food Authority (NFA). Ang isang grupo ay nagpipilit na umangkat ng tone-toneladang bigas mula sa mga nakasanayan nang karatig-bansa tulad ng India at Thailand. Ang isa namang grupo naman ay nagsasabi na hindi kailangan dahil sapat ang inaasahang aanihin ng mga magsasaka at ang nakaimbak na bigas ng gobyerno. Ang ganyang eksena ay hindi na bago kahit mula pa noong hindi pa presidente si Duterte… kaakibat kasi niyan ang isyu pa rin sa korapsyon dahil sa sinasabing “komisyon” sa pag-angkat ng bigas.

 

Ang hindi nabibigyan ng pansin ay ang pagsirit ng presyo ng mga gulay na “native” o likas sa Pilipinas tulad ng alogbate, sitaw, ampalaya, ,kamatis, bawang, at iba pa. Ang mga ito ay pwedeng itanim sa bakuran ng mga bahay lalo na sa probinsiya…pwede kahit sa paso o junk na plastic containers kung sa mga lunsod naman, PERO HINDI GINAGAWA. May mga nagpipilit na gumamit ng “sibuyas Bombay” o yong bilog na uri na mahal ang presyo, samantalang pwede namang gumamit ng “sibuyas dahon” o spring onion na noon pang unang panahon ay ginagamit na ng mga Pilipino. Ang “sibuyas dahon” ay pwedeng itanim kahit sa mga maliliit na lata o sa gilid ng bakod, PERO HINDI GINAGAWA. Hindi pwedeng sabihin na may mga putahe na ang dapat gamitin ay “sibuyas Bombay” , pero kung panahon ng kakapusan, ang dapat pairalin ay RESOURCEFULNESS at ADJUSTMENT upang mapunan ang matinding pangangailangan. BAKIT IPIPILIT ANG HINDI KAYA?

 

Ang mga guro ay dapat ding kumilos sa pagsabi sa kanilang mga mag-aaral bilang paalala tungkol sa mga bagay na pwede nilang gawin tulad ng pagtanim ng gulay upang mabawasan ang problema ng kanilang pamilya sa pagkain dahil hindi na bibili at sa halip ay pipitas na lang sa garden, pero ang tanong ay, GINAGAWA BA NILA? Palagi din ba silang nagpapayo sa mga mag-aaral na palaging kumain ng gulay para sa kanilang kalusugan, maliban sa mahal ang isda at karne? Kasalanan ng KARAMIHANG Pilipino kung bakit nagkakaroon ng problema sa pagkain ang bansa. Kasama diyan ang nabanggit nang KATAMARAN sa pagtanim ng gulay. Idagdag pa diyan ang KAYABANGAN at BUWISIT NA UGALING PAGTIRA NG PAGKAIN SA PINGGAN.

 

Ang isang paraan upang makatipid sa bigas ay ang pagkain ng NILAGANG KAMOTE, SAGING AT KAMOTENG KAHOY KUNG MINSAN, PERO HINDI GINAGAWA DAHIL SA TINGIN NG MARAMING PILIPINO, ANG MGA NABANGGIT AY PAGKAIN NG MAHIHIRAP…HINDI TULAD NG PUTING BIGAS NA SOSYAL. Para sa mga mayayabang na Pilipino, nakakahiyang malaman ng kapitbahay na kumakain sila ng nilagang kamote sa almusal. Para sa mayayabang na estudyanteng mahirap din naman ang pamilya, nakakahiyang magbaon sa school ng nilagang talong o talbos ng kamote o ginisang sitaw…dapat ay hotdog o longganisa o piniritong tuna o hamburger o isda….diyan lumalabas ang kasalanan ng magulang na nagkulang sa pagdisiplina sa mga anak….silang mga magulang na umuutang ng pambili ng pambaong hotdog, lonnganisa, etc.

 

 

Naging ugali na ng Pilipino ang palaging manisi sa gobyerno kapag may problema…okey lang sana kung malinis ang gobyerno pero hindi, dahil sa mga korap na nakaupo sa iba’t ibang ahensiya nito. At kahit malinaw pa sa sikat ng araw na walang mangyayari sa mga reklamo, ay wala pa ring ginagawang paraan upang kahit papaano ay mabawasan ang paghihirap. Ginagamit pa ng mga grupong may pansariling layunin ang mga estudyante, kasama na ang mga tinaguriang mga iskolar ng bayan upang mag-rally sa kalsada at magsisigaw ng mga nagtataasang presyo kaya kailangang itaas ang sahod.

 

DAHIL SA MGA NABANGGIT, PAANONG UUSAD ANG PILIPINAS NA PILIT BINABAGO NI DUTERTE?…ASAHAN NA KAPAG NADAGDAGAN ANG PROBLEMA SA PAGKAIN, PRESIDENTE NA NAMAN ANG SISISIHIN….KAWAWANG DUTERTE NA MAGANDA SANA ANG MGA LAYUNIN.

 

ANG MALAKING TANONG AY, NAKIKIPAGTULUNGAN BA SA KANYA ANG MGA MAMAMAYAN?

Ang Kapistahan ng Imahen ng Patron Saint

Ang Kapistahan ng Imahen ng Patron Saint

Ni Apolinario Villalobos

 

Suggestions kung ano SANA ang mangyari sa isang kapistahan ng patron ng isang barangay, bayan, o lunsod:

 

  • Hindi dapat haluan ng kung ano pang activities para CONCENTRATED LANG SA PATRON ANG LAHAT NG ACTIVITIES.

 

  • Kung pista ng isang maliit na bayan na may mga barangay, at least two weeks bago ang kapistahan, SANA ang imahe ng santo ay “pabisitahin” sa lahat ng barangay at hayaang mamalagi ng overnight man lang upang madasalan ng mga thanksgiving prayers, lalo na ng novena at rosary.

 

  • Pagkatapos ng “barangay visitation” ng santo ay ibalik sa simbahan para sa pagbisita naman sa kanya ng lahat ng mga deboto.

 

  • Sa araw ng prusisyon, SANA ay isang “float” lang ang gamitin, na ang nakasakay ay ang patron saint lang at ilang aalalay na tunay na deboto…hindi ang mga pumapapel na mga religious kuno.

 

  • Bago ang pagsapit ng araw ng prusisyon, SANA ay mag-announce ang parish priest ng pag-imbita sa mga deboto na magdala ng sarili nilang patron sa simbahan na bebendisyunan ng pari pagkatapos ng misa sa araw ng prusisyon.

 

  • Sa prusisyon, SANA ay kanya-kanyang bitbit ang mga deboto ng imahe ng patron nila na pwede namang isakay sa tricycle o kariton o topdown na sasakyan na may mga dekorasyon. Magandang magbitbit ng simbolo ng santo ang mga deboto, tulad halimbawa ng kay San Pedro Calungsod ay dahon ng palmer, ang kay San Isidro Labrador ay isang bungkos ng palay, ang sa Our Lady of the Candles ay kandila, etc.

 

  • Nasa pinakahuling bahagi ng prusisyon ang nag-iisang “float” na ang lulan o nakasakay ay ang imahe ng patron ng bayan.

 

  • Kung may mga produktong pwedeng isabay sa pista, SANA dapat ang tawag ay “EXHIBIT” lang, HINDI “FESTIVAL”. Halimbawa ay kung may isang barangay na gustong mag-exhibit ng giant yellow corn na produkto nito, okey lang. Kung may isang organization na gustong mag-exhibit ng kanilang handicraft, okey lang. Kung may gustong mag-exhibit ng giant bibingka na niluto niya, okey lang….etc. Kung may mga magulang na gustong mag-exhibit ng magandang anak nila na pang-beauty contest, okey lang….araw-araw, paistambayin sa loob ng booth nila na palaging nakangiti for photo opportunities.

 

  • Ang mga booth ay pwedeng ilagay sa isang bahagi ng bayan na ire-request sa mayor.

 

  • Hindi SANA pahirapan ng mga kung anu-anong kaek-ekan tulad ng contribution ang mga deboto para lang magamit sa pagpagawa ng mga floats na pang-contest bilang bahagi ng prusisyon. Nakatatawang isipin kung anong pa-contest ang gagawin para sa kapistahan ng isang patron….MAGPAPABONGGAHAN BA NG DAMIT NG PATRON?…MAGPAPADAMIHAN BA NG BULAKLAK SA SASAKYAN NITO NA ITATAPON LANG SA BASURAHAN PAGKATAPOS BILHIN NG KUNG ILANG LIBONG PISO NAGALING SA BULSA NG MGA NAGHIHIRAP NA MGA DEBOTO NA HALOS HINDI MAKABILI NG ISANG KILONG TUYONG DILIS?

 

Sana ay matakot sa Diyos ang mga taong ang iniisip para sa kapistahan ng isang patron saint na DAPAT ay payak o simple pero ginagawang parang pista ng mga pagano.

Instead of Totally Relying on the Government, We Should Also Do Our Share of Action

Instead of Totally Relying on the Government,

We Should Also Do Our Share of Action

By Apolinario Villalobos

 

The Philippine government in general, is corrupt. Even with Duterte, known for his abhorrence of corruption is around, the grime that for long has soiled the image of the country still sticks. This is because those who are being used as instruments in the perpetration of this hideous anomaly are still in place, “licensed” by the civil service eligibility. And, that is the sad reality….

 

The aforementioned fact should make us realize that it is futile to be always blaming the government for everything that we find not pleasing to our eyes. It is true that the government should take care of our needs as tax payers….short of saying that we pay ALL government employees from the topmost down to the lowest rank to serve us using the tax we pay. But, are we doing our share of action FOR SOME MATTERS THAT WE CAN DO AT OUR END?

 

We blame the government for the obnoxious public market and uncollected garbage…but are we cleaning our backyard of the long-abandoned and rotting garbage or ridding our front yard of the waist-high grasses that for long have grown thick or cleaning the street in front of our home or planting flowers or shrubs to help prettify our community or reporting to the police anomalies that we observe around us? Have we tried segregating our garbage and keep the recyclables and bury for composting those that should be, to lessen what are collected for dumping at the garbage site? Etc. etc. etc. Some of us even put fish scales and entrails in the garbage instead of burying them outright…simple act, yet, intentionally disregarded.

 

We blame the government for the drug problem in our community..but have we disciplined our children enough to veer them away from bad barkadas that introduce them to drinking, smoking, and finally, drugs? We blame the government for the internet cafes that are frequented by students who skip classes….but have we ever thought that such addiction started when we gave in to their whims to have expensive  “touch phones” that developed their fanatical adherence to this woeful technology?

 

We should realize that every time we point our forefinger to somebody as an act of accusation, our three fingers are pointing at us. There is a need to take a second look at ourselves…there is a need for a reflection to know, if at least, we have been or are….GOOD FILIPINOS! IF NOT, WE SHOULD STOP CALLING OUR GOVERNMENT BAD, BECAUSE WE ARE PART OF IT…INSTEAD, WE SHOULD DO OUR PART OF ACTION!

 

WE ARE THE PHILIPPINES. IT SHOULD BE NOTED THAT IN INTERNATIONAL COMPETITIONS, PARTICIPANTS ARE CALLED BY THEIR COUNTRY’S NAME.

 

The Touching Courtesy Call of Prep Kids to the Honorable Governor, Sultan Pax Mangudadatu

The Touching Courtesy Call of Prep Kids

To the Honorable Governor, Sultan Pax Mangudadatu

By Apolinario Villalobos

 

What I like with the ambience of the Sultan Kudarat Capitol is that the Honorable Governor, Sultan Pax Mangudadatu is such a fatherly guy that even while having a meeting for as long as it is not a matter of life and death, he can be interrupted, especially, if the unannounced visitors are kids. It happened when I was having a meeting with him. When one of his staff whispered that there were kids who would like to have their photos taken with him, he smilingly obliged.

 

The pupils of a Methodist Prep school in Esperanza were having an educational tour in the Capitol Building with their parents and a teacher/coordinator, the morning of January 19, 2018. When they learned that the kind-hearted Governor was in his office, the pretty staff who was guiding them around brought them to his office. The governor immediately stood up when the door opened wide and the kids without much ado went to him to put his right hand to their forehead as a sign of a blessing from him. The kids were all well-behaved, while Sultan Pax exuded a picture of a happy grandfather! The group gave him a certificate of appreciation for being a great Patriarch of the province and a gift. As his habit, he read aloud what is printed in the certificate.

 

With the kids around him, some already having claimed a space on which to slump on the floor in front of his desk, he began his pep talk, as if addressing professionals. He expertly condensed his historical speech into one that fit his audience. And, he did it on the spot without much effort, as if he was speaking to a friend. He even advised the teacher to teach the kids the basic rudiments of physical hygiene such as brushing of teeth.

 

The scenes that I witnessed that morning were just emotionally touching…inspiring!