The “Culture of Entitlement”

The “Culture of Entitlement”

By Apolinario Villalobos

 

 

The “culture of entitlement” has made many Filipinos, especially, the youth, dependent on their expected inheritance from rich parents and generous relatives. The expectation has resulted to their indolence and loss of drive to strive on their own. This culture was never a part of the Filipino life prior to the arrival of the Spaniards. Early Filipinos were expected to work hard for survival because of the striated society. Instead of “entitlement”, the early Filipinos were “awarded” for their hard-earned accomplishments.

 

In grave contrast, the western nations, especially, America, are devoid of the aforementioned culture. In America for instance, soonest as a member of the family reaches the age of 18, he or she is expected to move out of the house of the parents to be on his or her own. And, even children of billionaires work hard to earn their living.

 

In the Philippines, children of OFWs and those with high positions in private companies and government tend to take things easy as they are assured of comfortable life, anyway. Some of them even lost interest in pursuing their studies, and develop a vice, instead. They are so conscious about the obligation of their parents to support them, by all means, that some of them even have the courage to ask for their inheritance in advance! Children of some OFWs do not even give a thought to the difficulties that their parents have to hurdle just to be able to send home hard earned money.

 

Unless the attitude of dependence or the culture of entitlement is softened a bit, the character of the Filipinos in general shall continue to be on its downhill trend. But then, some of the parents can be blamed for this attitude for having pampered their children. Some of these parents who have suddenly experienced a bit of affluence due to finances that trickle from abroad give their young children the impression that they are rich which expectedly, has been deeply impressed in their mind. As these children grow, they speak and act as if they belong to rich families!

 

Finally, the aforementioned culture has created chaos in homes as children tend to think that they are not loved by their parents who, on the other hand, think that they have brought up ungrateful children.

 

 

Advertisements

BADONG PIDO…mapalad na nilalang sa kalinga ni Jose “Beng” Lim V at kanyang pamilya

BADONG PIDO…mapalad na nilalang

sa kalinga ni Jose “Beng” Lim V at kanyang pamiya

Ni Apolinario Villalobos

 

Sa kabila ng pagiging “special guy” ni Badong, napakapalad niya dahil nasa kalinga siya ng pamilya ni Jose “Beng” Lim V. Subalit bago tuluyang naampon ng pamiya Lim si Badong, napansin siya noon ng mga empleyado sa hardware store, kung saan ay halos araw-araw itong tumatambay sa counter kaya nakasanayan na rin nilang bigyan ito ng pagkain. Kalaunan ay pinasundan siya upang malaman kung saan talaga siya umuuwi at laking gulat nila nang malamang sa sulok ng isang gasolinahan na malapit sa bagong Tacurong public market (New Isabela) siya natutulog gamit ang nakalatag na karton. Akala nila ay may pamilya itong inuuwian at nakakatuwaan lang ang paggala sa araw.

 

Kinausap ni Beng si Badong at inimbitang sa kanila na tumira na ikinatuwa naman nito. Ang unang nakagaanan ng loob ni Beng ay si Ranger, na tinawag nitong “boss Ranger”. Si Beng naman ay tinawag niyang “Ninong” at ang misis nito ay “Ninang”. Sinubukan ng mag-asawang ipasok siya sa eskwela subalit hindi siya nagtagal dahil sa kanyang kalagayan. Napag-alaman din nila na ang makakapagpapirmi kay Badong sa bahay ay TV.

 

Pautal-utal kung magsalita si Badong subalit pinipilit ng pamilya na maunawaan siya. Naging malapit din siya sa mga anak ng mag-asawa at ayaw nilang mawala ito sa kanila. Subalit isang araw ay may nakakita sa kanya sa store at nagsabi kay Beng na taga-General Santos daw ito at sa pangangalaga ng Department of Social Welfare and Development (DSWD). Pinagpalagay nila na maaaring hindi sinasadyang nakalabas siya ng tinitirhan at nakatiyempong makasakay ng bus na biyaheng Tacurong City. At dahil nasa bagong public market ang bus terminal, naghanap na lang ito ng isang sulok na matutulugan. Mabuti na lang din na hindi siya naliligaw at nakakabalik pa sa kanyang tinutulugan tuwing gumala siya sa downtown area na kinaroroonan ng hardware store ng mga Lim.

 

Masama man sa kalooban ng pamilya ay nagdesisyon silang ibalik si Badong sa DSWD kaya naghanda sila ng despedida party para sa kanya. Si Beng mismo ang naghatid sa kanya sa General Santos, subalit nang iwanan na niya ay nagwala ito at nagpilit na sumama pabalik sa Tacurong. Walang nagawa ang DSWD kundi ang gawing pormal ang pagpaalaga kay Badong sa mga Lim. Ngayon, dinadala na rin ni Badong ang apelyidong Lim.

 

Ang turing kay Badong ng mga Lim ay talagang kapamilya. Sa lahat ng okasyon ay kasali siya, pati sa taunang cross-country ng Tacurong City Bikers na pinamumunuan ni Beng bilang Presidente. Sa loob ng 6 na taon ay kasa-kasama siya ng tropang bikers at itinalaga sa support o backup.

 

Ayon kay Beng, gusto niyang makita pa rin ni Badong ang kanyang mga magulang upang maging kumpleto ang pagkatao nito. Dagdag pa niya, kung sakaling mangailangan din ng tulong ang magulang ni Badong, baka matulungan din nila. Kahit  pautal kung magsalita si Badong, halatang nagpipilit itong maunawaan ng iba, at dahil normal ang turing sa kanya, na-develop ang kanyang self-confidence.

 

“Mongoloid” si Badong, subalit nakitaan ko siya ng katalinuhan nang sagutin niya ang mga tanong ko, at sa palagay ko ay nakatulong ng malaki sa unti-unting paglinang ng kanyang karunungan ang pagmamahal na hindi lang pinapakita kundi pinapadama din ni Beng, ng kanyang asawa at mga anak.

 

Nagpapasalamat ako sa pamangkin kong si Daniel Paclibar na miyembro ng Tacurong City Bikers dahil siya ang  nagparating sa akin ng kuwento ni Badong.

BADONG PIDO…mapalad na nilalang sa kalinga ni Jose “Beng” Lim V at kanyang pamilya

BADONG PIDO…mapalad na nilalang

sa kalinga ni Jose “Beng” Lim V at kanyang pamiya

Ni Apolinario Villalobos

 

Sa kabila ng pagiging “special guy” ni Badong, napakapalad niya dahil nasa kalinga siya ng pamilya ni Jose “Beng” Lim V. Subalit bago tuluyang naampon ng pamiya Lim si Badong, napansin siya noon ng mga empleyado sa hardware store, kung saan ay halos araw-araw itong tumatambay sa counter kaya nakasanayan na rin nilang bigyan ito ng pagkain. Kalaunan ay pinasundan siya upang malaman kung saan talaga siya umuuwi at laking gulat nila nang malamang sa sulok ng isang gasolinahan na malapit sa bagong Tacurong public market (New Isabela) siya natutulog gamit ang nakalatag na karton. Akala nila ay may pamilya itong inuuwian at nakakatuwaan lang ang paggala sa araw.

 

Kinausap ni Beng si Badong at inimbitang sa kanila na tumira na ikinatuwa naman nito. Isa sa mga empleyado sa hardware store ang unang nakagaanan ng loob ni Beng, si Ranger, na tinawag nitong “boss Ranger”. Si Beng naman ay tinawag niyang “Ninong” at ang misis nito ay “Ninang”. Sinubukan ng mag-asawang ipasok siya sa eskwela subalit hindi siya nagtagal dahil sa kanyang kalagayan. Napag-alaman din nila na ang makakapagpapirmi kay Badong sa bahay ay TV.

 

Pautal-utal kung magsalita si Badong subalit pinipilit ng pamilya na maunawaan siya. Naging malapit din siya sa mga anak ng mag-asawa at ayaw nilang mawala ito sa kanila. Subalit isang araw ay may nakakita sa kanya sa store at nagsabi kay Beng na taga-General Santos daw ito at sa pangangalaga ng Department of Social Welfare and Development (DSWD). Pinagpalagay nila na maaaring hindi sinasadyang nakalabas siya ng tinitirhan at nakatiyempong makasakay ng bus na biyaheng Tacurong City. At dahil nasa bagong public market ang bus terminal, naghanap na lang ito ng isang sulok na matutulugan. Mabuti na lang din na hindi siya naliligaw at nakakabalik pa sa kanyang tinutulugan tuwing gumala siya sa downtown area na kinaroroonan ng hardware store ng mga Lim.

 

Masama man sa kalooban ng pamilya ay nagdesisyon silang ibalik si Badong sa DSWD kaya naghanda sila ng despedida party para sa kanya. Si Beng mismo ang naghatid sa kanya sa General Santos, subalit nang iwanan na niya ay nagwala ito at nagpilit na sumama pabalik sa Tacurong. Walang nagawa ang DSWD kundi ang gawing pormal ang pagpaalaga kay Beng sa mga Lim. Ngayon, dinadala na rin ni Badong ang apelyidong Lim.

 

Ang turing kay Badong ng mga Lim ay talagang kapamilya. Sa lahat ng okasyon ay kasali siya, pati sa taunang cross-country ng Tacurong City Riders na pinamumunuan ni Beng bilang Presidente. Sa loob ng 6 na taon ay kasa-kasama siya ng tropang bikers at itinalaga sa support o backup.

 

Ayon kay Beng, gusto niyang makita pa rin ni Badong ang kanyang mga magulang upang maging kumpleto ang pagkatao nito. Dagdag pa niya, kung sakaling mangailangan din ng tulong ang magulang ni Badong, baka matulungan din nila. Kahit  pautal kung magsalita si Badong, halatang nagpipilit itong maunawaan ng iba, at dahil normal ang turing sa kanya, na-develop ang kanyang self-confidence.

 

May “Down Syndrome” si Badong, subalit nakitaan ko siya ng katalinuhan nang sagutin niya ang mga tanong ko, at sa palagay ko ay nakatulong ng malaki sa unti-unting paglinang ng kanyang karunungan ang pagmamahal na hindi lang pinapakita kundi pinapadama din ni Beng, ng kanyang asawa at mga anak…at siyempre, ni “boss Ranger” at mga empleyado ng hardware store.

 

Nagpapasalamat ako sa pamangkin kong si Daniel Paclibar na miyembro ng Tacurong City Riders dahil siya ang  nagparating sa akin ng kuwento ni Badong.

Marlyn “Nene” Dampog…young mother at 16, successful businesswoman at 53 and proud mother of Notre Damians

Marlyn “Nene” Dampog…young mother at 16, successful businesswoman at 53

and proud mother of Notre Damians

By Apolinario Villalobos

 

There’s more to the smile of Nene who sells any fruit in season along the highway going to barangay San Pablo of Tacurong City. She had been through the harrowing trials as a young mom at 16 and a single mom before she reached 20. Her parents were from Iloilo who migrated to Kapingkong a rice growing barangay of Tacurong.

 

Looking back her younger days, she told me that to be able to help her parents, she became an itinerant vendor when she was in Grade 3. She sold just anything, such as balut (boiled unhatched duck egg), rice cakes and fruits. She confided that she used to climb the high fence of the National Food Authority (NFA) instead of taking the circuitous footpath that led to the compound’s gate to be able to bring her basket of goodies to the employees quickly. Despite all the hardship, she was able to finish her high school, but fortunately, settled down at the young age of 16.

 

She doubled her effort as a vendor when she became a single mom. During the early 70s, she did not need much capital as her supplier trusted her with the then, prevailing “alsada system” or consignment. That was how she was able to earn and save more money to expand her “business”. She would also carry on her head sacks of fruits, herself, to save on the porterage.  During the time, her three daughters were in high school and as they would transfer from one rented shack to another, one of her daughters tearfully told her that in school, she was taunted that they lived like chicken. She consoled her daughter not to mind her classmates who looked down on her. To save on food, Nene and her daughters subsisted on a “pastil” each (a one-dish meal of rice topped with a spoonful of shredded chicken and wrapped in banana leaf) as breakfast.

 

As a single hardworking mom, she almost spread herself too thinly…and there were times when she felt like giving up. But, seeing how her daughters diligently pursued their studies despite financial difficulties, she more than doubled her courage and effort. She confided that did not attend a single meeting in school because her time was devoted to earning their daily subsistence. All her daughters graduated from the Notre Dame of Tacurong Girls’ Department, today, Sienna College and it was only during such occasion that she really took time to show herself up in school.

 

She is consoled today by the thought that she did not buckle down despite various pressure in her life and instead, has been able to have two daughters finish Nursing course, with the third, that of BS Commerce. Still selling fruits at 53, Nene, does not mind as her weariness at the end of the day is vanished by the giggles of her four grandchildren. They have their own big house in barangay San Pablo. She ended our conversation with her parting words, “nobody should be ashamed to work hard in order to survive”.

 

 

Ang Utang

Ang Utang

Ni Apolinario Villalobos

 

Tatlong uri ang utang – ang may collateral, ang walang collateral, at ang utang na loob.  Ang may collateral ay talagang negosyo dahil may pirmahang nangyayari, subalit ang walang collateral ay maituturing na banal dahil nakasandal lang sa tiwala sa pagitan ng magkakaibigan. Ang pagkakaroon naman ng utang na loob ay nangyayari sa panahon ng pangangailangan ng inaabutan o nag-aabot.

 

Ang collateral ng SSS o GSIS loan ay ang naipong contribution ng umuutang na miyembro. Sa mga malakihang utang na ang pinapataw na interes ay kapareho na halos ng Bombay style na 5/6, and kalimitang collateral ay bahay at lupa o upa, o di kay ay kotse at alahas na mamahalin. Sa ganitong uri ng utangan, kadalasang panalo ay ang nagpautang makapag-remata man o hindi dahil sa laki ng interes. Marami pang ibang utang na tulad ng nabanggit.

 

Sa mga walang collateral na utangan sa pagitan ng magkakaibigan, ang batayan ay ang magandang samahan, at ang iba ay “pay when able” pa. Masaya ang ganitong uri ng utangan dahil sa nangyayaring “taguan” kapag nakahalata ang nagpautang na ang kaibigang umutang ay walang intensiyong magbayad. Ibig sabihin, inabuso ng umutang ang magandang samahan. May umuutang pa na nanunumbat kapag siningil na kung ang nagpautang naman ang nangailangan. Sasabihin ng balasubas na kaibigan sa kawawang inutangan na, “ang yaman-yaman mo na nga naniningil ka pa”. Ugaling hudas ang ganitong uri ng kaibigan na sana ay tamaan ng kidlat!

 

Ang “utang na loob” ang pinakamatinding uri ng utang at maraming bansa ang nasira dahil diyan. Sa panahon ng kampanyahan para sa eleksiyon, namimigay ng pera ang mga tusong kandidato. Ang makakatatanggap ay automatic na nagkaroon ng utang na loob kapag tinanggap niya ang pera na sa katotohanan ay halaga ng boto niya. Kapag nanalo ang namili ng boto, ang mga taong naging biktima niya ay nagkaroon ng utang na loob. Wala na silang magawa kapag nangurakot ang nanalong kandidato sa kaban ng bayan upang mabawi ang nagastos na pinambili ng mga boto!….ganyan sa Pilipinas!…kaya hindi nakapagtataka kung bakit lugmok na lugmok ang mga Pilipino sa mahirap i-describe na pagdurusa. Marami pang ibang uri ng utang na loob na kung ililista lahat ay aabutin ng maraming pages.

 

Ang pinakamadaling bayaran na utang ay ang utang sa Panginoon dahil sa pagbigay Niya sa atin ng buhay. ANG MGA SIMPLENG KABAYARAN LANG SANA AY: MAGPAKABAIT TAYO, MAKISAMA NG MAAYOS SA ATING KAPWA, HUWAG MANLAMANG….AT HIGIT SA LAHAT MAGMAHAL AT MAGRESPETO SA KANYA. BAGO TAYO MAMATAY MAGBAYAD TAYO NG MGA UTANG LALO NA SA ATING PANGINOON!

 

Ang Kuwento ng Buhay ni Mariam

Ang Kuwento ng Buhay ni Mariam

Ni Apolinario Villalobos

 

Una kong nakilala ang kapatid ni Mariam na si Den dahil traysikel niya ang ginamit ko nang bumili ako ng kahoy panggatong sa Datu Paglas. Silang dalawa ay lubusang naulila sa murang edad na parehong wala pang sampung taon. Palipat-lipat sila sa iba’t ibang kamag-anak na ang iba ay napilitang umampon sa kanila kahit sa maikling panahon. May narinig pa silang kuwentuhan ng matatanda nilang kamag-anak na huwag na silang pag-aralin, at sa halip ay gawing utusan na lamang. Habang si Den ay pinag-araro ng bukid kahit wala pang sampung taong gulang, ang kanyang ate na si Mariam ay bugbog naman sa gawaing bahay, at talagang bugbog literally kaya nagkaroon siya ng peklat sa mukha na hindi nawala hanggang ngayon dahil sa sobrang pagmamalupit ng tinirhang kamag-anak.

 

Dahil umabot sa puntong halos wala nang kamag-anak na mag-aampon sa kanila, nagkahiwalay silang dalawa. Naiwan si Mariam sa Buluan at si Den naman, sa murgang edad na halos tin-edyer pa lang ay nakipagsapalaran na sa iba’t ibang bayan. Nagkita lamang silang dalawa nang si Den ay may asawa na at umuwi sa sinilangang bayan kung saan siya ay nagtatraysikel at si Marian naman ay domestic help sa Qatar.

 

Naiwan sa pangangalaga ng kanyang pinsan ang 15 years old na panganay ni Mariam at nag-aaral sa isang pampublikong high school sa katabing bayan ng Buluan, ang President Quirino. Ayon kay Mariam na nakausap ko sa cellphone dahil nasa Qatar siya, matalino ang kanyang anak na lalaki, lalo na sa Mathematics kaya ang pangarap niya para dito ay maging engineer. Sa pag-uusap namin nabanggit niyang ang gross niyang kinikita sa Qatar ay hindi lumalampas sa Php16,000 kada buwan at binabawas niya ng budget para sa pagkain niya. Siya kasi ay empleyado ng isang agency na nangongontrata ng paglilinis ng bahay at per hour ang bayad.

 

Ang pinsang nag-aalaga sa kanyang panganay ay binibigyan niya ng Php1,000 kada buwan para sa pagkain nito. Nagpapadala din siya ng pera para sa kanyang anak na babae na nasa pangangalaga ng asawang hiniwalayan niya. Ang allowance ng kanyang anak na panganay ay Php2,000 kada buwan, at sa halagang iyan kinukuha ang pamasahe at tanghalian kung lunch break sa eskwela. Nagbabaon ang bata ng kanin upang makatipid at dahil maliit lang budget para sa pagkain, bumibili siya ng ginisang alamang na bagoong sa halagang Php5 na pang-ulam.

 

Parehong matalino ang dalawang anak ni Mariam. Kung ang panganay na lalaki ay magaling sa mathematics, ang pangalawa naman na babae ay magaling sa English at Science, at consistent honor student mula pa noong nagsimula itong mag-aral kaya ang pangarap niya para dito ay maging Nurse. Walang hilig makipagbarkada ang dalawa dahil pagkatapos ng klase, diretso daw sila sa bahay upang mag-aral. Nakakarating kay Mariam ang magandang feedback tungkol sa kanyang mga anak sa pamamagitan ng kanyang pinsan. Dahil sa kabaitan ng kanyang mga anak, nagsilbi silang inspirasyon sa kanya.

 

Binanggit ni Mariam na noong bata pa siya,  kahit once a week lang ang pag-aral niya ng Arabic sa Madrasa o Islamic school, at sa loob lang ng isang buwan, pinilit niya ang sariling matuto kaya panay ang self-study niya kapag nasa bahay na. Ang English naman ay sa regular na public school niya natutuhan. Ngayon, parehong magaling na siyang magbasa at magsulat ng English, ganoon din sa Arabic.

 

Tulad ni Den, sinabi sa akin ni Mariam na ayaw niyang matulad sa kanya ang kanyang mga anak kaya hangga’t maaari ay ayaw niyang magkasakit o umabsent sa trabaho dahil ang patakaran ng agency nila “no work, no pay”. Nang huli silang mag-usap ng kanyang panganay, humihingi ito ng dagdag na pera para magamit sa project sa eskwela dahil ang natitirang perang hawak niya ay Php400 na lang. Masakit man sa kalooban niya ay napakiusapan ni Mariam ang anak na pagkasyahin ang pera hanggang sa second week ng July kung kaylan siya makakakuha pa lang ng sahod. Habang sinusulat ko itong blog, hindi ko alam kung nakagawa ng paraan ang anak niya.

 

Naisip ko na ang halagang Php400 pesos ay pinapang-Jollibee lang ng iba, pero para sa anak ni Mariam, kayamanan na itong maituturing na kailangang pagkasyahin sa loob ng dalawang linggo.

Hindi Dapat Ikahiya ang mga Trabahong Housekeeper, Domestic Helper at Caregiver sa Abroad

Hindi Dapat Ikahiya Ang Mga

Trabahong Housekeeper, Domestic Helper at Caregiver sa Abroad

Ni Apolinario Villalobos

 

Hindi dapat mahiya ang mga titulado o professional o mga galing sa mayamang pamilya sa Pilipinas na naging housekeeper sa ibang bansa dahil ang kaalaman nila sa pagsalita ng Ingles at pag-asikaso ng bahay upang maging maayos, pati pagluto ng iba’t ibang pagkain ang tama at angkop na kaalaman sa trabahong nabanggit. Bago naging sikat ang mga Pilipino sa pag-asikaso ng mga elders at pag-manage ng mga bahay at gardens sa Amerika, ang palaging hinahanap ng mga kliyente ay mga Britons o British. Sila ang mga kinukuha bilang “mayordomo”, “butler” at “nanny” dahil mga edukado sila.

 

Sa Amerika, ang mga anak ng mayayamanng business moguls ay nagtatrabaho bilang receptionists, food attendants, dishwashers, hotel staff, at iba pa, pagtuntong nila sa edad na 18 taon. Ang mga nabanggit din ang ginagawa ng mga artista sa Amerika na nagsisimula pa lang, kung wala silang available na assignment.

 

Ang pamilya ng mag-asawang artistang Pilipino na sina Eddie Guttierez at Annabel Rama ay nagtinda ng mga kaldero sa Amerika, mamahaling klase nga lang. Nagtiyaga silang kumatok sa mga bahay upang mag-alok ng kanilang mga paninda….at hindi nila ikinahiya ito dahi palagi nilang binabanggit ito sa mga interbyu nila nang magbalik-pelikula sila sa Pilipinas.

 

Ang mga pinagmamalupitang mga domestic helper sa Middle East ay mga Pilipinong kulang ang kaalaman sa pagluto at paglinis ng mga bahay dahil hindi sila familiar sa mga kasangkapan ng kanilang amo. Yan ang dahilan kung bakit pumasok sa eksena ang TESDA na nagti-train at nagsi-certify ng mga domestic helpers na pupunta sa Middle East at ibang bansa. Samantala, noon pa man ay marami nang mga Filipino professionals na nagtatrabaho sa Amerika at Europe bilang caregiver, nagmama-mange ng bahay at gardens at personal secretary at cook ng mga kilalang tao.

 

DAPAT TANDAANG HINDI NAKAKAHIYA ANG ANUMANG TRABAHO BASTA HINDI NAKAKALAMANG SA KAPWA, LALO NA ANG PAGNANAKAW AT PAGBEBENTA NG DROGA! HANGAL AT UNGAS ANG MGA PILIPINONG IKINAHIHIYA ANG MGA KAANAK NA NAGTATRABAHO SA ABROAD BILANG DOMESTIC HELPER, WAITER, CAREGIVER, DRIVER, ETC! ANG HINDI NARARAMDAMAN NG MGA UGOK NA ITO AY ANG SAKRIPISYO NG MGA NANDOON NA NAGTITIIS SA LUNGKOT DAHIL NAPALAYO SILA SA MGA MAHAL NILA SA BUHAY! MAKAPAL ANG MUKHA NG MGA HANGAL, UGOK AT UNGAS NA ITO DAHIL UMAASA DIN NAMAN SILA AT NAKIKINABANG SA PINAGPAGURAN NG MGA IKINAHIHIYA NILA!!!!!!