September 21…the day democracy died in the Philippines

September 21

…the day democracy died in the Philippines

By Apolinario Villalobos

 

Indeed, September 21 gained prominence in the history of the Philippines as the day democracy died because of the Martial Law declared by the late Ferdinand Marcos. Among the reasons cited for signing the declaration were insurgency, Communism, corruption in the government…all of which were deterrent to the advancement of the country’s economy. After the declaration, the Marcos government became a beehive of activities founded on “Bagong Lipunan” or New Society.

 

Slogans and songs were composed, projects were implemented, infrastructures to support various industries, particularly tourism, mushroomed. In addition to those, permits for logging and mining were issued to hasten the exploit of the natural resources, purportedly to give additional support to the quest of the dictator to put the country ahead of the rest of the Southeast Asian nations. Marcos succeeded as he gained prominence and looked up to with awe and admiration by the rest of ASEAN nations. He inspired Lee Kwan Yew to transform Singapore into what it is today.

 

Along with the so-called progress, military and police abuse also gained prominence resulting to the incessant rallies. The notoriety of “METROCOM” was the talk of the town, as well as, the disappearance of prominent student leaders. Political personages who belonged to the opposition were dragged out of session halls and their homes to be locked up, including Benigno S. Aquino.

 

What has the country gained? Obviously, Manila became the cultural center of Asia, what with the springing up of the Cultural Center Complex along Roxas Boulevard that included, The Cultural Center of the Philippines, Folk Arts Theater, Philippine International Convention Center, the former Philippine Plaza Hotel (today, Sofitel), the cluster of squat buildings for agro-industrial exhibit and shows. Marcos became the new “tiger of Asia”. The Philippines soared as the new leader of Southeast Asian nations. Thankfully, there was no suppression of religion. The illegal drug “industry” was somewhat controlled with the execution of a Chinese drug lord in Rizal Park.

 

On the other hand, the Marcos take-over and control of various corporations was overwhelming. The act was decently dubbed “sequestration” to give it a legal impression….nothing personal. But the book written by Jovito R. Salonga, “Presidential Plunder…The Quest for the Marcos Ill-Gotten Wealth”, tells all about the staggering number of sequestered corporations controlled by the family and their allies. The book also tells how money is transferred from Manila to the banks in America for spending during their trips, as well as, the acquired properties in the land of Uncle Sam. The author was the first Commissioner of the Philippine Commission on Good Government, a misnomer, as the agency was supposed to concentrate on the ill-gotten wealth and not the issues on good governance.

 

During the time of their prominence, Imelda was quoted, “WE PRACTICALLY OWN EVERYTHING IN THE PHILIPPINES, FROM ELECTRICITY, TELECOMMUNICATIONS, AIRLINE, BANKING, BEER AND TOBACCO, NEWSPAPER PUBLISHING, TELEVISION STATIONS, SHIPPING, OIL AND MINING, HOTELS AND BEACH RESORTS, DOWN TO COCONUT MILLING, SMALL FARMS, REAL ESTATE AND INSURANCE”. This is the caption in the photo showing Imelda and Ferdinand Marcos in the same aforementioned book written by Salonga.

 

But the big question now is…HAD IT NOT BEEN FOR THE MARCOSES, WOULD THERE BE CULTURAL CENTER COMPLEX, PHILIPPINE HEART CENTER, PHILIPPINE KIDNEY CENTER, THE BETTER LRT (COMPARED TO THE NEW ONE), EXPANSION OF THE PHILIPPINE GENERAL HOSPITAL, ETC, AT THE RATE PLUNDERING IN THE GOVERNMENT IS GOING?

 

TODAY, EVEN A FEW KILOMETERS OF HIGHWAYS ARE SHODDILY CONSTRUCTED, BRIDGES ARE BUILT OF INFERIOR MATERIALS, PROJECTS ARE LEFT UNFINISHED, EVEN THE SHELTERS FOR THE DISASTER VICTIMS ARE BUILT OF INFERIOR MATERIALS. AFTER MARCOS, ILLEGAL DRUGS HAD AND ARE STILL HAVING A HEYDAY…ALTHOUGH, DUTERTE IS DOING HIS BEST TO CONTROL IT.

 

Finally, my advice as a mere “chirp in the wilderness” to President Duterte, is to tone down his praises to the Marcoses as the more praises he utter, the more supporters he losses. It is enough that he has let the whole world know that his family owes a lot to the Marcoses…with such pronouncement, he has already shown his gratitude more than enough.

 

 

 

 

 

Advertisements

Ang Baha at Kapalpakan ng Gobyerno

Ang Baha at Kapalpakan ng Gobyerno

Ni Apolinario Villalobos

 

Ang nararanasang baha tuwing tag-ulan ay nangyayari sa buong kapuluan ng Pilipinas. Ang isa sa mga dahilan nito ay ang kalumaan ng mga drainage – maliit at puno na ng latak o sediments….yan ang sitwasyon ng Manila at mga lumang lunsod tulad ng Bacoor City, Imus City, Cainta, Taytay, Makati, at marami pang iba. Subalit maraming mga bagong barangay, bayan at lunsod ang binabaha dahil sa KAWALAN NG DRAINAGE SYSTEM.

 

Sa mapa at blueprint na batayan ng mga proposal sa pag-approve ng status ng local units upang maging barangay, bayan o lunsod, walang naka-indicate na drainage system. Ang nakalagay lang ay mga “zones”.  Dapat ay kasama sa blueprint ng barangay, bayan at lunsod ang sketch ng  DRAINAGE SYSTEM NA GAWA NA, HINDI DROWING LANG. Kung wala nito, dapat ay hindi aprubahan ng Kongreso ang pino-propose na status. Dahil sa kapalpakan na yan, maraming lunsod na palaging lubog sa baha, at kung magpagawa man ay wala pang effective na direction kung saan dadalhin ang waste water. Ang kapalpakan na yan ay hindi dapat isisi sa kasalukuyang nakaupong mga namumuno dahil minana lang nila ang problema.

 

Dapat ay gayahin ang sistema ng mga subdivision developers batay sa requirement ng mga ahensiyang may kinalaman sa housing program.  Bago sila makapagbenta ng mga lote, ang subdivision ay dapat kumpleto sa mga facilities tulad ng drainage system, electric posts, plaza, multi-purpose hall, basketball court at ang iba ay mayroon pa ngang chapel.

 

Kung magpo-propose naman sana ng isang sitio na gagawing barangay, dapat ay kasama ang territorial blueprint na nagpapakita ng mga kanal, manhole, at direksiyon na patutunguhan ng tubig – kung sa ilog man o sa lawa.

 

Kapag ipinanukalang gawing lunsod ang isang bayan at inaasahan ang pagdagsa ng mga investors na magtatayo ng restaurants, malls, hotels, at condo buildings, dapat ay mahigpit na ipatupad ang pagkakaroon nila ng malaking septic tank na siyang magsasala (strain) muna ng maruming tubig bago ito padaluyin sa drainage system.

 

Sa simpleng salita…KAPABAYAAN ANG DAHILAN NG MGA BAHA, NA LALO PANG PINATINDI NG MGA NAKATIWANGWANG NA MGA PROYEKTO, NA KARAMIHAN AY BASTA NA LANG INIWAN NG MGA CONTRACTORS DAHIL SA KAKULANGAN NG BUDGET.

Ang Pulitika sa Pilipinas

Ang Pulitika sa Pilipinas

Ni Apolinario Villalobos

 

Walang permanenteng kaibigan sa larangan ng pulitika. Sa larangang ito ay umiiral ang tinatawag sa Ingles na, “survival of the toughest”, o sa Tagalog ay “matira ang matibay” dahil sa makapal na mukha at matibay na sikmura. Ibig kong sabihin sa “makapal na mukha” ay matapang humarap kanino man, hindi nahihiya o nangingimi kung may pinaglalaban. Ang may matibay namang sikmura ay hindi nasusuka sa nakakasulasok na amoy sa loob ng larangang ito. Kung mahina ang fighting spirit mo, huwag kang sumabak sa pulitika. Kung wala kang financial machinery, ibig sabihin ay wala kang “financier” o “investor”, huwag ka nang pumil-ap ng candidacy form sa COMELEC. Sa kabila ng mga nabanggit ko, mayroon pa rin namang mga pulitikong pagkatapos manalo ay nagpapairal ng prinsipyo, subalit, iilan lang sila.

 

Hindi lang sa Pilipinas umiiral ang bilihan ng boto tuwing panahon ng eleksiyon. Matindi nga lang sa Pilipinas dahil sa tagal ng panahon na pag-iral ng ganitong gawi, nagkaugat na ng napakalalim sa kultura ng mga Pilipino. Tanga lang ang mag-iisip na ang mga sumasama sa mga rally at bumabatikos sa corruption ay “malinis”. Hindi magbibilad sa init at magpakapaos ang mga raleyista sa panahon ngayon kung wala silang natatanggap na benepisyo sa ano mang paraan mula sa ma pulitiko. Huwag nilang sabihing ipinaglalaban nila ang idealism at kapakanan ng bansa at mga Pilipino dahil ang iwinawagayway nila ay BANDILANG PULA o KULAY NG KANILANG FINANCIERS! Kaya malinaw na ginagamit sila ng mg taong naghahangad na hindi magkaroon ng katahimikan ang bansa.

 

Hindi lang karunungan at yaman ang namamana ngayon kundi pati na rin puwesto sa gobyerno. Okey lang sana ito kung matitino ang mga nagmamana tulad ng ilang mga kilala ko. Subalit karamihan sa mga napaluklok sa puwesto ay gahaman. Negosyo ang turing sa pulitika sa Pilipinas dahil marami ang namumuhunan upang makapasok sa larangang ito. Kapag nanalo, gusto nilang makuha agad ang “return of investment” nila o ROI at ang pinakamadaling paraan ay mangurakot.

 

Ang 10% na pabiro kung banggitin sa mga usapan, na komisyon daw ng ILANG mga pulitikong nakaupo sa puwesto ay “standard” at “tolerable” kung totoo man. Ang ibang sumisipsip, sa halip na pera ang ibigay sa mga pulitiko ay idinadaan sa regalo….standard practice din yan, maski saang bansa. Subalit ang hindi maganda ay kapag lumampas na sa 10% na umaabot kung minsan sa 70%! Ang malalaking komisyon ay gumimbal sa buong bansa nang isiwalat ni Napoles noong siya ay imbestigahan sa senado. Nasa kulungan na siya ngayon at may mga pulitikong nakakulong din…at kung maaabsuwelto sila, panahon lang at kung sinong presidenteng nakaupo ang makakapagsabi.

 

Ang nakakabahala ngayon, sa kabila ng katapangan ni Duterte ay napapalusutan pa rin siya ng mga tiwaling opisyal ng gobyerno na naiimpluwensiyahan pa rin ng mga pulitiko….silang mga naghihintay sa pagbagsak o pagbaba niya, kung alin man ang mauna. Dahil may lahi yata ng hunyango ang mga karamihang ungas na pulitiko, papalit-palit sila ng kulay upang umangkop sa kung sinong presidente ang nakaupo sa Malakanyang.

Sa uulitin….ang pulitika sa Pilipinas ay para lamang sa may makapal na mukha at matibay na sikmura.

The World as a Watery World

The World as a Watery Grave

By Apolinario Villalobos

 

It seems that the world is going back to the time when everything was under water as told in a popular legend about Creation. Another legendary deluge was mentioned during the time of Noah…but such disaster was God-inflicted. Today, if ever similar calamity shall occur, there’s only the irresponsibility of man to blame.

 

It cannot be denied that water which is among the basic necessities for survival is causing catastrophe throughout the world. This is the result of man’s disruption of the natural cycle of nature. The oceans and waterways are being choked and polluted by the various forms of human waste. The forests that control the upward and the downward flow of water are practically felled without let up, eventually denuding the mountains. Smoke-belching factories are dotting the face of the Earth.

 

Many developed communities that grow into towns and cities are left without effective drainage system resulting to floods during rainy season. Many of them have no honest-to-goodness planners. What these pretenders have in mind is the zoning of the surface without giving due consideration to what should be laid down underneath – the systematic drainage that would provide an outlet for the various wastes from these communities that multiply by the year.

 

In the Philippines, floods caused by defective drainage system and unfinished projects of the government such as abandoned dug-up roads and uncovered canals can be blamed to corruption. But concerned government officials who have the habit of washing their hands have their own alibis – delay in the release of budget and non-cooperation of involved agencies. This traditional finger-pointing is among the reason why the country is having difficulty in moving on even at a snail’s pace. And, though idiotic it may seem, this finger-pointing habit has made many officials millionaires at the expense of the helpless grassroots.

Sabotage as Part of the Demolition Scheme Against the Duterte Administration

Sabotage as Part of the Demolition Scheme

Against the Duterte Administration

By Apolinario Villalobos

 

I have consistently emphasized that despite the seemingly indestructible image of Duterte due to his machismo, his detractors are bent on doing possible ways to shake his administration. The best way to do this is make use of the untouchable civil service eligibles left in practically all agencies loyal to them. Newly-appointed chiefs of agencies cannot even bring along their trusted staff due to delicadeza, thereby, helplessly leaving them at the mercy of the holdover corrupts in the office.

 

Who would be expected to feed detractors with inside information about the weaknesses of the new appointees but the insiders? Who would be expected to discreetly muddle the decision of the new appointees but the insiders?  If this is not sabotage committed by the corrupt holdovers and who are protected by the Civil Service eligibility, I do not know what else to call it.

 

Sabotage is a universal destructive act of “mercenaries” in an organization, entity, and nation. These saboteurs are sometimes called “spies” to give them an exciting color. These devils of sort can throw into trash bins or burn documents, make equipment bog down, block the flow of information, feed wrong information to the media, etc., with the end view of destroying the credibility of the agency and the appointed chief.

 

The case of the Bureau of Customs is one classic example. Since time immemorial, the agency always alleges the lack of facilities, especially, x-ray machines for their inability to detect contraband items. How can such an agency whose main responsibility is to “check” items lack this basic equipment? Accordingly, the agency has x-ray machines but they have been purposely made to malfunction!

 

Sabotage will definitely pull Duterte down unless something drastic is done to the evils in the agencies – the incorrigible Civil Service eligibles!

Walang Perpektong Pamahalaan, Subali’t…

Walang Perpektong Pamahalaan, Subali’t…..

Ni Apolinario Villalobos

 

Saan mang panig ng mundo ay walang matatagpuang perpektong pamahalaan. Kahit ang mga kinabibilibang bansa ngayon tulad ng Japan at Singapore ay may mga tiwali o corrupt  rin na mga opisyal sa kani-kanilang gobyerno. Hindi lang sila napapansin dahil napakaliit ng mga nagagawa nila kung ihambing sa mga bansa kung saan ay talamak ang korapsyon. Sa Singapore ay wala pang nagpatiwakal na opisyal dahil inimbestigahan tungkol sa katiwalian. Subalit sa Japan ay meron nang ilan.

 

Sa puntong ito, kahit ang sinasabing pusod ng Kristiyanismo, ang Vatican at ang malawak nitong nasasakupan sa buong mundo ay tadtad din ng korapsyon at mismong ang bagong santo Papa na si Francis ay dismayado dahil dito. Paulit-ulit siyang nanawagan sa mga kasama niyang “pastol” na magbago, subalit tulad ni Duterte, kahit nagkandapaos na siya sa kanyang paulit-ulit na panawagan ay wala halos nakinig. Malayo kasi ang Vatican at walang ultra-powerful CCTV camera na aabot sa mga parishes sa iba’t ibang panig ng mundo kung saan ay may mga tiwaling kura paruko.

 

Sa Pilipinas, ang itinuturing na pundasyon ng pamahalaang nasyonal, ang Barangay ay hindi na rin maaasahan dahil karamihan sa kanila ay kinokontrol ng mga mayor na korap. At, dahil sa pangyayaring yan, walang nangyari sa pinangarap na sana ang mga matitinong opisyal ng pamahalaan ay matuto ng lahat nang dapat malaman ng mga susunod na ibobotong opisyal. Pati ang mga Kabataang Barangay ay nadamay dahil saksi sila sa mga ginagawang katiwalaan, kaya marami sa kanila ang natuto na ring “magpalusot”.

 

Inaasahan ang pangungurakot saan mang gobyerno. Ang pinakaswabeng katumbas ng “kurakot” ay “gift” at ang medyo mabigat ay “komisyon”. Kung magpakasimple lang sana ang mga opisyal ng gobyerno pagdating sa “komisyon” na ang standard ay 10%, wala sanang problema. Subalit marami ang hindi kuntento dahil ang gusto ay 40% at ang iba pa nga ay 70%! Ang ibang buwayang opisyal ay humihingi pa ng buong floor ng condo building na ang kapalit ay pirma niya upang maaprubahan ang pagpapagawa ng project. Ang iba namang garapal ay humihingi ng puwesto sa kumpanyang bubuksan sa lunsod na nasasakupan nila.

 

Ang nangyayari sa gobyerno ng Pilipinas ay isa na yata sa pinakagarapal na kurakutan sa buong mundo. Hantaran ang garapalan at kung umasta ang mga kurakot, animo ay sarili nila ang kaban ng yaman ng Pilipinas! Sa Pilipinas lang makakakita ng talamak na ghost projects!

 

WALANG PERPEKTONG PAMAHALAAN, SUBALI’T HINDI ITO DAPAT GAMITING DAHILAN NG MGA OPISYAL O EMPLEYADO NG GOBYERNO UPANG GAYAHIN ANG GINAGAWA NG MGA KASAMA NILANG HANTARAN KUNG MANGURAKOT DAHIL SA KAPAL NG APOG SA MUKHA!

 

Ang Utang

Ang Utang

Ni Apolinario Villalobos

 

Tatlong uri ang utang – ang may collateral, ang walang collateral, at ang utang na loob.  Ang may collateral ay talagang negosyo dahil may pirmahang nangyayari, subalit ang walang collateral ay maituturing na banal dahil nakasandal lang sa tiwala sa pagitan ng magkakaibigan. Ang pagkakaroon naman ng utang na loob ay nangyayari sa panahon ng pangangailangan ng inaabutan o nag-aabot.

 

Ang collateral ng SSS o GSIS loan ay ang naipong contribution ng umuutang na miyembro. Sa mga malakihang utang na ang pinapataw na interes ay kapareho na halos ng Bombay style na 5/6, and kalimitang collateral ay bahay at lupa o upa, o di kay ay kotse at alahas na mamahalin. Sa ganitong uri ng utangan, kadalasang panalo ay ang nagpautang makapag-remata man o hindi dahil sa laki ng interes. Marami pang ibang utang na tulad ng nabanggit.

 

Sa mga walang collateral na utangan sa pagitan ng magkakaibigan, ang batayan ay ang magandang samahan, at ang iba ay “pay when able” pa. Masaya ang ganitong uri ng utangan dahil sa nangyayaring “taguan” kapag nakahalata ang nagpautang na ang kaibigang umutang ay walang intensiyong magbayad. Ibig sabihin, inabuso ng umutang ang magandang samahan. May umuutang pa na nanunumbat kapag siningil na kung ang nagpautang naman ang nangailangan. Sasabihin ng balasubas na kaibigan sa kawawang inutangan na, “ang yaman-yaman mo na nga naniningil ka pa”. Ugaling hudas ang ganitong uri ng kaibigan na sana ay tamaan ng kidlat!

 

Ang “utang na loob” ang pinakamatinding uri ng utang at maraming bansa ang nasira dahil diyan. Sa panahon ng kampanyahan para sa eleksiyon, namimigay ng pera ang mga tusong kandidato. Ang makakatatanggap ay automatic na nagkaroon ng utang na loob kapag tinanggap niya ang pera na sa katotohanan ay halaga ng boto niya. Kapag nanalo ang namili ng boto, ang mga taong naging biktima niya ay nagkaroon ng utang na loob. Wala na silang magawa kapag nangurakot ang nanalong kandidato sa kaban ng bayan upang mabawi ang nagastos na pinambili ng mga boto!….ganyan sa Pilipinas!…kaya hindi nakapagtataka kung bakit lugmok na lugmok ang mga Pilipino sa mahirap i-describe na pagdurusa. Marami pang ibang uri ng utang na loob na kung ililista lahat ay aabutin ng maraming pages.

 

Ang pinakamadaling bayaran na utang ay ang utang sa Panginoon dahil sa pagbigay Niya sa atin ng buhay. ANG MGA SIMPLENG KABAYARAN LANG SANA AY: MAGPAKABAIT TAYO, MAKISAMA NG MAAYOS SA ATING KAPWA, HUWAG MANLAMANG….AT HIGIT SA LAHAT MAGMAHAL AT MAGRESPETO SA KANYA. BAGO TAYO MAMATAY MAGBAYAD TAYO NG MGA UTANG LALO NA SA ATING PANGINOON!