Dito Sa Aming Bansang Pilipinas

Dito sa Aming Bansang Pilipinas

Ni Apolinario Villalobos

 

Sa aming bansa, ang mga tao ay tuliro na, nalilito sa maya’t maya ay pagdating ng kung anu-anong problema. Naturingang may gobyerno na pinamumunuan ng inasahang tao na galing sa pamilya ng marurunong at makabayan. Subali’t ayon na rin sa mga sinasabi ng karamihan sa mga Pilipino, lalo na ang mga hilahod na sa hirap, wala palang binatbat.

 

Hayagan nang nakikita ang kahinaan ng mga itinalaga ng presidente sa mga ahensiya ng pamahalaan, pero ayaw pa rin niyang tanggalin. Nakakahiyang maitala sa mga pahina ng kasaysayan ng Pilipinas na ang presyo ng bawang at luya ay umabot sa libel na halos hindi na kayanin ng Pilipino…ang pinakamurang bigas na produkto mismo ng Pilipinong magsasaka ay hindi bababa sa 40pesos ang bawa’t kilo…inasahan ang inaangkat na bigas galing sa ibang bansa na kung itinda sa mga palengke ay hanggang dalawang kilo lang bawa’t mamimili…ang langis ay maya’t maya ang pagtaas ng presyo…ang halaga ng kuryente ay halos hindi kayanin ng mga Pilipino. At, sa lahat ng iyan, ang sinasabi ng tagapagsalita ng pangulo ay tiis-tiis na lang daw muna! Iyan ang maitatala sa mga pahina ng kasaysayan ng aming bansa.

 

Puro babala ang ginagawa ng gobyerno sa mga tiwali na pinagtatawanan lamang ng mga rice hoarders at cartel ng langis. Ang mga smugglers, binalaan din…hanggang doon rin lang. Kaya dahil nakita ang kahinaan ng gobyerno nagpipiyesta ang mga magnanakaw – mga negosyante na karamihan ay mga dayuhan at mismong mga opisyal ng pamahalaan, na parehong walang konsiyensiya. Idagdag pa rito ang pag-amin ng mga ahensiya na talagang wala silang kontrol sa mga nangyayari, kaya lalong napapangisi sa pagkagahaman ang mga tiwali.

 

Sinasabing may nakumpiskang libu-libong toneladang bawang ang sisirain daw dahil hindi dumaan sa proseso upang malaman kung kontamindado o hindi ng kung anong mikrobyo kaya “sisirain” daw. Sabi yan ng tapagsalita ng gobyerno…sabi ni Juan – neknek mo! Bakit hindi na lang i-proseso kaysa dakdak sila ng dakdak. Kamala-mala mo yong mga container “nawala”, hindi mahagilap tulad ng nangyari noon sa libong toneladang bigas na smuggled na tiningga rin sa Batangas port subali’t “nawala”, hindi rin mahagilap at ang mga taong nagpabaya, hindi man lang naparasuhan.

 

Bababa rin daw ang mga nagtaasang presyo, sabi ng tagapagsalita ng Malakanyang. Baka ang tinutukoy niya ay ibang bansa, dahil dito sa Pilipinas ang mga nagtataasang presyo ay hindi na ibinababa, nakatala yan sa mga records. Ang sinasabing nagtaasang presyo ng langis hindi na bumaba…pati iba pang basic commodities. Siguro nananaginip yong nagsalita. Dito nga lang sa ating bansa nangyari ang pagbigay ng control sa mga basic commodities sa mga pribadong negosyante. Kaya 24 oras man ang mga rally at maglupasay man sila sa kalsada sa karereklamo, hindi mangyayari ang hinihinging pagbaba ng mga presyo…dito lang yan sa Pilipinas!

 

Dito sa aming bansang Pilipinas, mayroon din namang hindi nag-aalala sa gitna ng mga pangyayari. Sila yong mga Pilipino na ang pinagkitaan ay ang kahinaan ng kapwa nila Pilipino. Sila yong mga nakaupo sa gobyerno na naturingang mambabatas nguni’t puro naman pambubutas naman ang ginagawa. Sila yong malayo pa ang break ng mga session ay halos hindi na makita sa mga bulwagan ng senado at kongreso. Sila yong akala mo ay tumutulong sa mga kababayan sa pamamagitan ng sectoral projects…pinagkitaan lang pala, kaya hanggang papel lang ang inabot.

 

Dito sa aming bansa, may isang pang-Guinness Book of World Records na kuwento. Ito ay yong tungkol sa babae na hindi nakatapos ng kolehiyo pero nakakahawak sa leeg ng mga pulitiko, na nilagyan na yata niya ng tag price bawa’t isa. Magaling yata sa sales talk dahil bandang huli inamin niya na naguyo niya ang isang pulitiko upang turuan siya kung paanong masikwat ang pondo ng bayan. Magaling ding umarte…dahil pinipilit niyang palabasing wala na siyang pera kaya ang gastos sa pagtanggal ng matris at obaryo niya na wala pang 100thousand pesos ay hindi daw niya kaya! Napapaikutan ang mga imbistigador kaya yong iba pa niyang mga deposito at ari-arian ay hindi man lang nagalaw. Talagang matalino dahil nagawa pa niyang manuhol maski nasa ospital siya. Dito lang sa aming bansang Pilipinas nangyayari ang mga iyan…at marami pang ibang kabalbalan!

Philippine Politics…Deterrent of Progress

Philippine Politics… Deterrent of Progress

By Apolinario Villalobos

 

Politics are supposed to be righteous dogmas, philosophies, principles. But in the Philippines it is synonymous to dynasties in senate, congress, local governments. It also stands for corruption and exploitation. The real meaning of the republic is overshadowed by how politics is conceived in the Philippines. It has practically become a force that holds back progress…a deterrent.

 

From a simple stain that insignificantly smeared the Filipino culture in the past and was hoped to be expunged in time, it has metamorphosed into a monstrous virus that practically eats up the whole image of the proud brown race in this part of Asia. It has become a seed from which sprang different hideous exploits never known before, committed by those who are supposed to safeguard the rights and welfare of the Filipinos and the country as a whole.

 

Philippine politics has assumed an image of greed – a pot-bellied, grinning man, neck-deep in bills and coins, with both hands holding up bars of gold. It has become a sickening system glorified by those with a desire to get rich in so short a time. It has become the goal of those who want power that would enable them to get back at their family enemies. It has also become the arena where matches are held among the hardened fraudulent whose cravings for the ill-gotten wealth is boundless.

 

Philippine politics is faultfinder. Those in power passes back the blame for their failures.

Philippine politics is vengeful. Those in power erase from the consciousness of the constituents what the past administration has painfully laid down as accomplishments.

 

Simply put, Philippine politics is dirty.

 

 

Kuwento ng Mga Buwaya at Linta

Kuwento ng Mga Buwaya at Linta

Ni Apolinario Villalobos

 

Ang mga buwaya at linta ay kinatatakutan. Ang mga buwaya ay sa katihan madalas matatagpuan o hindi kaya ay sa mga sapa at ilog. Meron din nito sa mga tabing dagat na may mga bakhawan. Ang mga linta naman pati na ang pinsan nilang limatik kung tawagin ay sa ilalim ng mga tuyong dahon sa kagubatan matatagpuan, meron din sa mga tabing- ilog. Ang mga linta na madalas makita ay yong may kalaparan ang katawan, at ang limatik naman ay kulay itim na parang toothpick ang laki ng katawang maigsi, subalit limang doble ang nilalaki kapag nabundat na sa dugong masipsip. Pagdating sa kainan, sakmal ang ginagawa ng buwaya, at ang linta naman ay paninipsip.

 

Sa ating bansa hindi na kailangang pumunta sa katihan o ilog o gubat upang makakita ng mga ganitong uri ng nilalang ng Diyos. Sa mga malalaking bulwagan na aircon ay marami nito, naglilipana. Ang mga katawan ay nababalot ng kumikinang na mga alahas at mga damit na ang halaga ay kahalintulad sa dalawang taong budget ng isang mahirap na pamilyang Pilipino. Ang mga gahaman ay animo buwaya kung sumakmal ng pera sa kaban ng bayan. Ang iba naman ay may kahinhinang sumisipsip ng paunti-unti ng pera ng taong bayan sa hangaring hindi mabisto agad.

 

Magagaling din silang umarte na animo ay walang kasalanan, kaya tuloy ang pobreng babae na promotor daw ng pork barrel scam ay nakayuko lang at ang nasasambit ay, “I invoke my rights….”, hindi makatingin sa mga taong naglilitis sa kanya sa loob ng isang malaking bulwagan. Tingin kasi ng nalilitis sa mga taong lumililitis sa kanya ay mga buwaya na sa konting pagkakamali niya sa paglahad ng kanyang saloobin, pagtutulungan siyang lalapain ng mga ito. Kaya para feeling safe siya, naghanap muna ng mga kakampi. Nagpa-opera pa para makumpleto ang drama, at naglabas ng lista, na para bang sinabi niyang, “….ayaw nyo rin lang akong ituring na kauri ninyo… iyan…magdusa kayo…susunod na lang ako!” Kaya ang nangyari, nagkabulasawan sa lubluban ng mga buwaya, nagpisikan ang mga linta!

 

Ang taong “keeper” nila, siguro hindi na rin mapakali.

 

Ang Mandto “Daw” ng Mga Botante

Ang Mandato “Daw” ng Mga Botante at Pangulo

Ni Apolinario Villalobos

 

Palagi na lang sinasabi ng mga kandidatong ayaw bumaba sa pwesto pagkatapos silang kasuhan dahil sa katiwalian o di kaya ay pag-abuso nila sa paggastos nang nakaraang eleksiyon na ang mandato nila ay galing sa mga taong bumoto sa kanila. Ito ay pag-abuso sa dahilang sinabi na isang malinis lamang na naibotong opisyal ang may karapatang magsambit. Sa Pilipinas lamang ito nangyayari, dahil sa ibang bansa, lalo na nang Japan, ay agad-agad na bumababa ang tinutukoy na opisyal. Yong iba nga ay nagpapakamatay.

Hanggang ngayon ay kapit-tuko ang mga mambabatas at mga opisyal sa kanilang pwesto sa kabila ng mga akusasyon na sagad-buto. Wala man lang silang delikadesa. May mandato daw sila mula sa mga botante. Yong mga opisyal naman, may mandato naman daw galing sa Pangulo. Pakapalan ng mukha ang nangyayari, at maski ang Pangulo ay mistulang bingi na sa maiingay na kaliwa’t kanang pagbatikos ng taong bayan.

Hindi na mapapaniwalaan ang salitang “mandato” sa Pilipinas dahil ito ay may katumbas na halaga pagdating sa kampanyahan bago mag-eleksiyon. Ang perang pinambayad sa mandatong ito ay masakit isiping pera din ng mga tao na kinurakot mula sa dapat sana ay pinag-iingatang kaban ng bayan. At ang isang mandato ay nanggagaling sa isang tao na bingi sa mga suhestiyon upang matanggal ang katiwalian sa kanyang administrasyon kaya ang mga kilala nang tiwali ay namamayagpag pa rin, at ubod ng yabang na nagsasabing, “we serve at the pleasure of the President”.

Paano nating matatahak ang sinasabing “matuwid na daan” nang ligtas, kung ang namumuno ay bingi sa mga babalang walang tigil na sinasabi sa kanya? Paanong magkaroon ng kaayusan ang bansa kung mismong karamihan sa mga gumagawa ng batas ay may isip-kriminal?…mga kurakot?…mga makasarili?

Nang mapanood ko ang disgrasyang kinasangkutan ng dyip na pilit tumawid ng riles kahit may padating nang tren kaya ito nakaladkad na humantong sa kamatayan ng anim na pasahero nito at pagkasugat ng iba pa, pumasok sa isip ko ang kalagayan ng Pilipinas. Nang mainterbyu ang driver ng dyip na halos walang galos ay walang kagatol-gatol na nagsabing, “nakatulog ho kasi ako”. Ganoon lang?

Ang isang bansa ay tulad din ng isang sasakyan. Kung ang bansa ay may Presidente, ang sasakyan ay may driver.

Ang Ospital ng Makati na may Letrang “B” At Ang Pagdugo ni Janet Lim Napoles

Ang Ospital ng Makati na may Letrang “B”

At Ang Pagdugo ni Janet Lim Napoles

Ni Apolinario Villalobos

 

Marami ang nalungkot nang hindi ibinalik si Napoles sa kanyang bahay-bakasyunan sa Tanay, pagkatapos ng itinakdang panahon ng pamamahinga nang siya ay operahan sa Ospital ng Makati. Inasahan ko na ito – gagawa at gagawa ng paraan upang maantala ang paglabas niya sa ospital, at ang naisip ay ang pagdugo daw niya at diabetes.

 

May kaibigan ako na ang asawa ay sumailalim din sa operasyong katulad ng ginawa kay Napoles. Nakatira sila sa isang maliit na bahay, kinakapos pa ng pagkaing masustansiya, kung minsan pati gamot na nireseta, pero nakakaraos. Ang sabi ng doctor ni Napoles, sa Tanay daw ay hindi siya pwede dahil pati tubig na pampaligo at pambuhos sa kubeta ay sinasalok niya sa poso, at ang balde ay siya daw mismo ang nagbibitbit.

 

Kung diabetes ang problema, may mga gamot naman at ang mga sosyal niyang doctor na taga-St. Lukes ay pwedeng regular na pasyalan siya. Pansamantala, pwede sigurong bigyan siya ng female warden o police woman na aalalay sa kanya. Marami ring tauhan doon na maaaring maghakot ng tubig para sa kanya. Kung gusto niyang madagdagan ang lamig ng bahay, dagdagan ang bentilador.

 

Sa pagka-wise ng mga abogado at mga doktor ni Napoles, baka pinag-iisipan na nilang papedikyuran ito at sadyang pasugatan ang mga daliri sa paa upang hindi gumaling, dahil diabetic nga. Ang nagagawa nga naman ng pera! Maraming nababayarang taong kayang lunukin ang prinsipyo.

 

Nagustuhan yata ni Napoles ang ospital ng Makati. Ang sabi ng isa kong kaibigan paborito siguro niya ang letrang “B” na nakikita sa mga sulok nito. Pati daw sa kisame meron ding ganitong letra…yan ang sabi naman ng isang kilala ko na-confine na doon. Sabi ko sa kanya, hindi lang sa Makati merong letra na animo ay tatak ng pag-aari. Meron din sa ibang lunsod, subali’t upang hindi mahalata ay dinadaan sa kunwari ay mga slogan subali’t hina-highlight ang tatlong letra, mga initial ng pangalan ng nakaupong mayor.

 

Ang payo ko sa mga naghihimutok, magdasal na lang, nasanay na rin lang sila sa mga epekto ng mga kabalbalang pagnanakaw ng mga corrupt na mamababatas at iba pang opisyal ng pamahalaan. Pati ako sanay na rin, kaya nauunawaan ko na ang mga letra ay nagpapahiwatig na saang sulok man ng ating kawawang bansa tayo tumingin, nakikita natin ang mga nakakasukang tatak ng corruption.

 

My Words…or Your Words (the battle of credibilities)

“My words ….or your words”

…the battle of credibilities

 

By Apolinario Villalobos

 

The Senate, Congress and even the Palace are in a quandary. With the Lacson list out in the open, funny remarks are heard from those named in the list. One stands out…the lawmaker whose name is included in the Lacson list, looks forward to the “authenticity” of the Luy list. But when rumor spread that even the said lawmaker’s name is also included in the Luy list, a loud disavowal from the said lawmaker was heard, even condemning the poor whistle blower!

 

All named lawmakers are one in saying that for as long as they are not proven guilty, they are innocent, that is how their nasty mind can be – filled to the brim with disgusting allegations . As expected, a battle of credibility has ensued…a case of “my words against your words”. Lawmakers against a high school graduate but “wise businesswoman” who did not know that giving commission to lawmakers was illegal…and lawmakers against whistle blowers who are not yet totally free from guilt. Poor Lacson is caught in the middle. What he thought as a rewarding effort by announcing to the world that he has a list, boomeranged and did him more damage than good…even his personality is dragged into the picture, so he fought back, calling the accuser names. What is sad is that the embarrassing fracas will be written down on the pages of our history, highlighted by the ruined personas.

 

Credibility is at the forefront of the hodgepodge case, the resolution of which most Filipinos doubt can be resolved just before Aquino steps down from his post. The case is pityingly jumbled that the poor Secretary of Justice, de Lima seems at a lost whether to start again or go on at the expense of the result’s credibility. There is also the question on the credibility of the lists, one given personally to de Lima and duly signed, one from Lacson which is unsigned, one from Luy’s laptop backup, and still one, to be submitted yet by Sandra Cam, president of the whistle blowers’ association. And, then, there’s the credibility of the sources – Napoles and Luy. Yet, again, there is the credibility of the named lawmakers who are denying the allegations.

 

The political arena of the Philippines is full of hasslers. And the country is literally going to them, and being shredded into pieces by their greed. The year 2016 is fast approaching. Will the current President stay put, as he is seemingly sure of being voted again as President, so that he can make sure that Filipinos can take the straight path towards progress? Are we seeing another Providential Act that will thwart the early decision of Pnoy not to run again? Will he follow the footsteps of Gloria Arroyo who made a strong promise not to run again, but was purportedly given a Providential sign that she had to fulfill, hence, the need for her to run for another term, an effort which eventually pushed her towards the brink of her career?

 

The problem with our culture is that we always swear to high heavens to prove our innocence, one senator even raising two hands for the lightning’s strike, another swearing sudden death if he is proven lying. Most Filipinos have abused God’s goodness…and, in the process, become “catlics” instead of Catholics, and “greasetians”, instead of Christians.

Ang Napo-list at si Ping Lacson

Ang Napo-list at Si Ping Lacson

Ni Apolinario Villalobos

 

Maraming senador ang natataranta dahil sa sinasabing Napo-list. Sinabi ni Ping Lacson na may kopya din siya, at dahil sa pagbunyag niya na ang dami ng mga senador sa listahan ay katumbas ng quorum, lalong nabulabog ang Senado. May mga nagpapa-interview na at nagpapauna na hindi sila kasangkot, yong isa nagsabi pa na isabay ang mga ebidensiya, na mangangahulugan ng pagkaantala ng pagbunyag dahil kailangang kumalap pa ng mga ebidensiya para sa lahat ng nasa listahan na kinapapalooban din ng mga pangalan ng maraming kongresista. Yong isa, dating maingay na nagtatalak sa mga interview, as usual, at kailangang ibunyag daw sa publiko ang listahan subali’t nakahiging yata na kasama siya, kaya, biglang nagbago ang mga salita…siguradong ang mga nasa listahan ay pakana daw ng mga kalaban niya.

 

Ang matindi ay si Ping Lacson na sa unang interview, ang dating ay may katapangan kaya pinalakpakan. Subali’t nang interbyuhin sa radio, biglang lumamya. Kailangan pa daw imbestigahang mabuti at baka naman hindi lahat ng nakalista ay talagang sangkot, at kung magsisiwalat siya, gusto niya ay sa executive session –closed door, bawal ang media. Ang inaalala daw niya ay baka masira ang Senado kung ibubulgar sa publiko ang listahan. Hindi yata niya alam na matagal nang walang tiwala ang mga tao sa Senado. Sa isyu naman ng security, matagal nang wala nito ang Pilipinas. Harap-harapan nga kung bastusin ng mga banyaga ang mga batas natin, lalo na ng  Tsina na kung ituring ang Pilipinas ay isa nitong probinsiya. Kung baga, nakatiwangwang na ang kabuuhan ng Pilipinas, lalo na sa mga banyaga na hayagan kung magnakaw ng natural resources natin tulad ng black sands at iba pa.

 

Ibibigay daw ni Ping Lacson ang listahan sa Senado. Sana linawin niya na magbibigay lang siya ng kopya. Dahil kung bibitawan niya ito at sasabihin niyang wala na siyang kopya ay para niyang sinabi na hindi na siya makikialam sa isyu. Hindi yata niya naisip na kaya siya nilapitan ng pamilya Napoles upang bigyan ng listahan ay dahil siya lang ang sa tingin nila ay natitirang pwedeng pagkatiwalaan sa gobyerno. Sa gagawin niya, sisirain niya ang tiwalang ito. Gusto yata niyang maghugas-kamay. Tahasang sinabi niya na kung isasapubliko niya ang listahan, ayaw niya na malagay on-the-spot. At gusto niya na ang magsisiwalat ay si Napoles mismo sa Senate hearing. Mga imposibleng kahilingan na parang sinabi niyang ayaw niyang sumawsaw sa isyu.

 

Kung ang kinatatakutan ni Lacson ay makitaan ang Pilipinas ng ibang bansa ng kahinaan dahil sa pagbagsak ng Senado sa pagkawala ng tiwala ng mga tao dito, huwag na siyang mangamba dahil matagal nang nakikita ng ibang bansa ang kahinaan ng Pilipinas dahil sa talamak na corruption, at kung saan, kaliwa’t kanan ang bilihan ng boto tuwing eleksiyon. Sana isinama niya ang pangamba niya sa pagbagsak ng Kongreso, na ang sitwasyon ay kapareho lang ng Senado – tadtad din ng corruption at hindi na pinagkakatiwalaan ng taong bayan. At bakit  Senado lang ang tinitira nila? Dahil ba ang matunog na mga pangalan ng mga taong tatakbo sa pagka-Presidente at Bise nito, pati na ang mabigat na fiancier ay manggagaling sa Senado?

 

Hindi maintindihan si Ping Lacson kung ano talaga ang kanyang punto. Noon bigla siyang nagpa-interview para sabihing napasukan ng corruption ang mga programa para sa rehabilitation ng mga biktima ng bagyong Yolanda. Sinabi niyang may overpricing, under-delivery at kung anu-ano pa. Ipinakita sa TV ang mga inferior na materials na ginamit, totoo nga yata, dahil sa halip na softwood man lang ay mga coco lumber ang ginamit, ilang pulgada lang ang angat sa lupa ng mga sahig na plywood, manipis ang yero at dahil tag-ulan nang ipakita sa TV, napansin pa ang marka ng daloy ng tagas ng tubig-ulan mula sa bubong, ang sukat ay maliit at imposibleng tirhan ng komportable ng isang pamilya na ang average na dami ng miyembro ay apat. Sa kabuuhan, halata ngang pinagkitaan ang proyekto.

 

Subali’t makaraan ang ilang araw, nagpa-interview uli si Lacson at kumambyo na…wala daw overpricing na involved, kundi under-delivery lang. Ang tinutukoy niya ay ang mahinang klase ng materyales na taliwas sa specifications, at marami pang ibang paliwanag. Para sa mga nakakaintindi, wala namang kaibahan ang bagong sinabi niya sa talagang corruption na una niyang binanggit. Kaya tuloy nawala ang tiwala at pagka-bilib sa kanya ng mga Pilipino. Kaya siya inilagay sa pwesto niya ay dahil nakitaan siya ng katapangan sa pagsawata ng katiwalian, subali’t sa katamaran lang ng dalawang ahensiyang sinabi niyang ayaw makipagtulungan ay wala siyang nagawa. Wala daw siyang power upang manita. Bakit hindi siya humingi nito bago niya tinanggap ang trabaho? Ano pa ang gagawin niya kung wala siya nito? Para ano pang tawagin siyang “czar” ng rehabilitation program? Nawalan ng saysay ang kanyang pwesto. Nagpa-interview pa uli para sabihin ang sama ng loob bago nagsumbong sa Pangulo. Talaga din naman….

 

Noong pumutok ang isyu ng Napoles case, nagpa-interview din si Ping Lacson at sinabi niyang may lumalapit nga daw sa kanya at nag-alok para sa kanyang pork barrel pero hindi niya pinansin, at kaya daw ayaw niyang gumamit nito ay dahil magulo. Bakit hindi niya ibinulgar na may nangyayari palang ganoon? Bakit kailangan pang hintaying magsalita ang grupo ni Luy upang mabulgar ang katiwalian bago siya nagsalita? At, hindi nangangahulugan na corrupt na siya kung gagamit siya ng pork barrel, dahil ang issue dito ang ang tamang paggamit ng pondo, kaya tuloy pati yong para sa kanya ay naibulsa na rin ng iba. So ganoon pa rin ang nangyari, nadagdag sa ninakaw ang pondo na dapat ay ginamit niya sa tamang paraan.

 

Hindi na lang sana nagpapa-interview si Ping Lacson. Sa isyu ng Tacloban rehabilitation, dapat dumiretso siya sa Presidente dahil, presidential assistant/consultant naman siya. At sa listahan naman galing kay Napoles, dapat, nakipag-usap siya sa Senate President. Lahat ng pakikipag-usap dapat ay ginawa niya ng pasikreto. Pero, ayaw yata niyang makalimutan siya ng mga Pilipino dahil sa balitang may balak siyang tumakbo uli bilang senador. Kaya pala panay ang pa-interview niya, na siya namang naglalagay sa kanya sa alanganing sitwasyon.

 

Maraming sumuporta kay Lacson sa isyu ng Kuratong-Baleleng dahil nakitaan siya ng tapang sa pagpigil ng mga malakihang holdapan at nakawan noon. Iniisip pa nga ng iba na baka lumusot siya sa pagka-Presidente dahil ang tingin sa kanya ay malinis. Subali’t  para sa isang namumuno, bukod sa  busilak at kalinisan ng pagkatao, dapat mayroon ding matatag na prinsipyo at may isang salita, mga tanda ng pantay at makatarungang desisyon na gagawin niya ng buong tapang.

On the Philippine Leadership’s Integrity

On the Philippine Leadership’s Integrity                           

By Apolinario Villalobos

 

The world is ruled in pockets by different kinds of government. They differ in ideology, as while some espouse democracy, others adhere to communism. Some are found to be effective, but some are beset with unrest, indication of their constituents’ mistrust. The people’s trust is hinged on the integrity of leadership. These are shown by giant nations such as Russia, the People’s Republic of China, and North Korea, all of which have leaders who had a steadfast hold on to their mandate because of their people’s trust. On the democratic side, worth mentioning are the United States of America and Japan. Command responsibility as the kernel of leadership makes the leader feel that his being at the helm of his nation could cost his life and honor.

 

Lately, the leader of Korea vacated his post due to the sensational mishap that involved the sinking of a ferry carrying students on their way to an island. Japan is no stranger to this honorable observance of “command responsibility”, even the Chinese and the Americans. But in the Philippines, although, the evidences of crimes committed by government officials would cram the pages of dailies, as well as, testimonies straight from the lips of their cohorts, they still hold on shamelessly to their posts. Even the conditional leave of absence while investigations are going on, is far from their mind. This attitude that smacks of egocentricity puts the whole nation in a dubious situation in the eyes of the whole world.

 

In the Philippines, the justice system is shamelessly abused by personalities with doubtful integrity – they, who are supposed to be models of righteousness, well-educated, progenies of some respectable families whose names even grace the pages of the country’s history. Unfortunately, they have become the stains of the Filipino race. 

 

Every time the current president speaks about accomplishment or difficulty to move on, he always mentions the supposed corruptions of the previous administration. But unconsciously, as he points one accusing finger at the previous administration, three fingers of the same hand are pointing at him…his own administration which is cowering due to simultaneous investigations of his people on the same issue – corruption. And, yet, he has the courage to ask the Filipinos to choose the right person who will replace him, a person who would continue what he started. Those who read in dailies his rhetoric just raise their eyebrows, as they have yet to know what he did worthy of what he is asking for.

 

 

Nang Araw na Marami ang Napatulala… (isyu pa rin ng pork barrel)

Nang Araw na Marami

Ang Napatulala…

(Isyu pa rin ng Pork Barrel)

Ni Apolinario Villalobos

 

Hindi yata matutuldukan ang pork barrel –

Isyu na sa maraming kaso ay nagpadiskarel

Sa tagal ng panahon lagi itong bumalandra

Sa anumang klase at porma ng mass media.

 

Subali’t wala na yatang isyu na mas hihigit pa

Sa isang araw nang magpa-presscon si de Lima

Iyan ay noong bago operahan si Janet Napoles

Di makalimutang araw – isang araw ng Martes.

 

Ang sabi ni de Lima, ilang oras din silang nag-usap

At  sa loob nito ay marami din daw siyang nakalap

Mga impormasyon na talagang sobrang  kailangan

Upang kaso ng pork barrel ay tuluyang matuldukan.

 

Napakaraming namangha, marami ding napatulala

Nang si de Lima ay nagbroadcast ng maiinit na balita

Sabihin ba naman niyang mahaba ang lista ng sangkot –

Kaya asahan… isyung pork barrel ay lalong sasalimuot.

 

Si Panfilo Lacson, may listahan din daw na hinahawakan

Bigay ng Napoles group ilang araw pa lang ang nakaraan

Subali’t sabi ni Miriam Santiago, bahagi ito ng istratehiya

Upang malito sa isyu ng pork barrel ang Pilipinong madla.

 

Mga original whistle blowers naman, lahat sila’y nag-alala

Na sa mga sinabi nila, pagsipot ni Napoles ay makakapinsala

May punto nga naman, dahil isang pagsalungat na masasabi –

Hihina, kasong matagal pinaghirapan upang  mabuo’t mahabi.

 

Ano pa nga ba at sa harap ng magugulong pangyayari’t drama

Buong bayan nga ang nalilito at nasasadlak sa kahirapa’t dusa

Dahil hilahod sa kahirapan ang mga Pilipino… ang buong bayan

Kakayanin pa kaya  ang pagtahak sa sinasabing tuwid na daan?

 

 

 

Orchestrated Corruption

Orchestrated Corruption

By Apolinario Villalobos

 

 

If there is one evil act that is difficult to suppress, it is the orchestrated corruption in a government. In this scheme, the acts are done with smooth coordination to ensure a harmonious execution. This happens when cohorts are well placed in strategic positions in the government. Third world countries are the most susceptible to this kind of malevolence. Highly-developed countries seldom, if ever, suffer from it.

 

While in some countries, the highest official is involved, in others, the official, is seemingly ignorant, and just keep on wondering how shenanigans are committed under his administration. Still in other countries, the highest official who attempts to execute reform programs unknowingly appoints misfits in key positions of the government. And, worse, when the incompetence of his appointees surface, he boldly defends their acts, complete with an innocent smile.

 

For the highest official to fulfill his dream of completing his task within the period for which he has been elected, he indiscriminately and desperately appoints hobby buddies, classmates, and election supporters to key positions, thinking that they could provide him with the necessary support in all his efforts. No amount of counsel about observed bad performance could bend his stubbornness to recognize their loyalty. It is at this point where orchestrated corruption come in. Since the subordinates perceive the persistent appreciation of their patron to their apathetic performance, they go on with their orchestrated execution to the detriment of the whole system.

 

In the Philippines, the result of this betrayal of the people’s trust is the perpetual investigations of corruption-related cases in the government with not even a single resolution in sight, absence of attempt to correct detected flaws in isolated operation of agencies or overall system, and lukewarm concern on matters that deal with international relations. And, for how long this orchestrated and corrupt political symphony will go on….only God knows!