Vices and Gainful Destruction are Conceived by the Selfish and Evil-Minded

VICES AND GAINFUL DESTRUCTION
ARE CONCEIVED BY THE SELFISH AND EVIL- MINDED
By Apolinario Villalobos

 

People travel to places after being told by friends that they are worth visiting, aside from reading about them in magazines, both printed and televised…so they spend for it. Their need to see places have been conceived by other people and various forms of media that practically, entice them to embark on an adventure. Without the encouragement, people will not even think of leaving their home because they have no idea that beautiful places exist somewhere.

 

It is in this manner that the evil-minded have conceived vices for their unsuspecting victims to enjoy, such that, they will attain a euphoric state of satisfaction when they indulge themselves in them. Later, these vices which could be alcohol, cigarette, gambling, and drugs would develop into some sort of necessities of their victims. At the end, the evil-minded have become successful in creating the needs for their victims.

 

There has been no need for bombs and guns until such need was created by people who thought of gainful destruction. Along with what have been made to attain a selfish motive, the manner, with which they could be used have been conceived, so there are wars and terrorism. Had the evil-minded not brought forth into the world such instrumentalities of destruction, people would have thought of just reaping the grains in the field as they get ripe, hunt for food needed for a day or two, enjoy the moon when it is in its fullest, and worship Nature as a manifestation of a powerful Force….in other words, just lead a simple life, until today.

 

The tendency of man to abuse has underlined his evil-mindedness. And, because of that, practically, everything that has got to do with life has been abused, such as, kindness, authority, trust, love, Nature, food, water, medicine, animals, plants, mental faculty, etc. His disdainful selfishness has eventually, led him to a gainful destruction that likewise, leads him along the path of self-destruction!

 

Advertisements

Panawagan sa Mga Naghahasik ng Pangamba

Panawagan sa Mga Naghahasik ng Pangamba…

Ni Apolinario Villalobos

 

Ang panawagan na ito isang simpleng tangka upang mabuksan ang inyong isip at maantig ang inyong damdamin tungkol sa mga ginagawa ninyong paghasik ng pangamba sa mga kababayang namumuhay ng mapayapa…silang mga nagtatrabaho ng marangal at mga kabataang nag-aaral upang balang araw ay makatulong sa bayan.

 

Sa ginagawa ninyong panghoholdap at pangri-rape, sana ay maisip din ninyo na kayo ay may mga mahal sa buhay na maaaring gawan din ng ginagawa ninyo…maliban na lang kung kayo ay nag-iisa sa buhay. Kawawa ang mga biktima ninyo na ang hangad lang ay kumayod nang maayos upang may maipakain sa pamilya. Ang mga kabataang nilalakasan ang loob sa pag-uwi mula sa eskwela kahit mahirap sumakay ay may mga pangarap sa buhay tulad ng pagtulong sa pamilya at bayan.

 

Masakit para sa mga mahal sa buhay ng mga biktima ninyo ang makita silang kalunus-lunos ang kalagayan pagkatapos pagnakawan at saksakin o di kaya ay gahasain pagkatapos pa ring pagnakawan. Hindi madaling tanggapin ng mga anak ang mawalan ng amang naging biktima ng panghoholdap, na maliban sa nawalan na ng perang pambili ng bigas, ay nasaksak pa!

 

Alam kong may mga pangangailangan kayo at ang iba sa inyo ay tinuturing na kapit sa patalim ang panghoholdap. Subalit may paraan para kayo ay kumita sa marangal na paraan…nang hindi nakakaperhuwisyo ng kapwa. May mga pilay o lumpo na nakakayang magtinda o di kaya ay mga kabataang nagtatrabaho bilang crew sa mga fast food chains upang kumita ng pang-tuition…. Ilan lang silang kumakayod ng marangal…bakit hindi ninyo gayahin ang kanilang pagsisikap?

 

Nang dahil sa ginagawa ninyong panghoholdap pagkatapos magkunwaring namamasada ng traysikel sa gabi, ang mga lehitimong mga traysikel drayber ay hindi na tuloy pinagkakatiwalaan…pati mga naghahabal-habal sa ibang barangay at bayan. Malaki ang epekto sa kabuuhan ng isang bayan ang ginagawa ninyong paghahasik ng pangamba. Paano pang uusad ng pasulong ang isang barangay, bayan o lunsod kung pinipigilan ninyo dahil sa inyong ginagawa? Kung kayo ay nakatira sa isang maliit lang namang bayan, dapat ay makipagtulugan na lang kayo sa lokal na pamahalaan para na rin sa kapakanan at kapakinabangan ng inyong pamilya ng .

 

Kung wala kayong hinahasik na pangamba sa inyong kapwa, ang ating bansang nakalugmok na sa kahirapan, kahit paano ay makakaraos kahit bahagya. Lahat tayo ay Pilipino kaya walang ibang dapat na nagtutulungan sa isa’t  isa kundi tayo….para sa katiwasayan ng kasalukuyan at kaginhawahan ng ating hinaharap.  Sana ay magbago na kayo….

 

 

Ang Pagkatamasa o Pagkamaaksaya ng Maraming Pilipino

Ang Pagkatamasa o Pagkamaaksaya ng Maraming Pilipino

Ni Apolinario Villalobos

 

Hindi ko maunawaan kung bakit may mga Pilipinong napakayabang sa pagtira ng pagkain…mga tamasa na isang buwisit na ugali. Kapag kumain sa mga restaurant o maski sa maliit na karinderya, buong yabang silang nagtitira ng iisang kutsarang kanin na pang-isang subo at ulam na pang-dalawang subo na lang.

 

Tulad na lang ng isang estudyanteng kumain sa katabing mesa ko sa isang kainan ng pastil, na inayos pa ang iniwang pagkain na para bang ipinapakita sa ibang kostumer ang kanyang kayabangan.  Hindi pwedeng idahilan ang hindi pagiging masarap ng itinirang piniritong itlog na ang halaga ay Php10 dahil kung nagawa niyang kainin ang kalahati ay bakit hindi niya pinagtiyagaang isubo ang kapiranggot na natira? Ang isang balot naman ng pastil ay Php10 at kakaunti lang kung tutuusin subalit nagawa pa ng tamasang estudyante ang magtira. Sa isang mall naman, halos kalahati pa ng chiffon cake naman at kalahating bote ng Coke ang itinira ng isa pang estudyante. Mas may konsiyensiya ang lady guard na nagtabi sa natirang cake para ibigay sa kaibigang Badjao na nanghihingi ng natirang pagkain sa mga kainan. Nakakalungkot ang nasaksihan ko dahil  mga estudyante pa ang nag-aksaya ng pagkain….mga umaasa sa perang pinaghirapang kitain ng kanilang mga magulang. Sa porma ng mga estudyanteng nag-aksaya, hindi masasabing sila ay mayaman.

 

Sa mga bahay, may mga magulang na sa halip na maging huwaran sa pagtitipid upang hindi makapag-aksaya ng pagkain, ay sila mismo ang nagpapakita ng magaspang na ugali. Sa halip na mag-recycle ng mga natirang pagkain, diretso sa basurahan o sa butas ng lababo ang mga natirang pagkain. Ang iba naman ay nagtatabi nga ng mga tirang pagkain sa ref pero kinakalimutan naman hanggang tuluyang masira. Ang mga gulay na bahagya lang ang pagkalanta ay itinatapon na. Kahit nakikita nilang nag-aaksaya ang mga anak ng pagkain ay hinahayaan nila.

 

Maraming kababayan ang halos hindi makakain kahit isang beses isang araw at ang iba naman, kung hindi mangalkal sa basurahan ay walang naipapanlaman sa sikmura…pinapagpag ang langgam o dumi sa natirang sandwich o tinapay o di kaya ay nilulutong batsoy ang mga buto ng fried chicken na may nakadikit pang laman.

 

Dahil sa dami ng naaaksayang pagkain, nagkakaroon ng chain reaction na ang resulta ay pagsirit ng kanilang mga presyo. Napapag-aralan ang katotohanang ito sa mga silid-aralan…KUNG ITINUTURO NG MGA GURO.

On What People Should Be By Doing Things Expected of Them

On What People Should Be

By Doing Things Expected Of Them

By Apolinario Villalobos

 

 

One cannot be a Christian, Muslim, Catholic, Protestant unless what he or she learns from the Bible or Koran are not given substance by acting them out, otherwise, he or she is just a hollow breathing creature who speaks, and thinks but without a heart.

 

All creations on Earth have a purpose…not only humans, just because they are supposed to be the image of the Creator. Lifeless objects have their own purpose, too…to give support to the live ones. Sands, rocks, stones are components of a sturdy home. The air has oxygen which is among the basic element of life. How much more for the trees, rivers, wildlife and the rest of living lesser creatures that are being misused and abused?

 

The intelligence of man made him invent things that eventually become tools for his self-annihilation. He invented insecticides, guns, drugs, synthetic foods and drinks, gadgets, etc….abused and misused. The factories belch out fumes that contaminate the air and their poisonous residues flow into streams, rivers and finally into the sea and further on towards the bigger bodies of oceans. Fertilizers that boost agricultural yields practically destroy the natural elements in the soil….all misuse abuse of intelligence!

 

Mountains and hills are bulldozed, flattened, to give way to housing projects. Canals are filled and coastal areas are “reclaimed” to give way to skyscrapers, business and commercial establishments. Oftentimes ill-planned, the projects result to floods….all misuse and abuse of nature!

 

The idiotic acts of man are killing him, instead of sustaining his life. He misused and abused the blessings with good purposes. His selfish discontent has made him blind to what are supposed to be emulated and acted out. The houses of worships have become useless as they seem to have become like cages of parrots! MANY listen to the Words read from the Books of Life but they do the contrary as they step out of the structures where they congregate. They kill fellowmen using religious belief as an excuse. They exploit the vulnerability of the poor to enrich themselves.

 

THE FACT IS, CORRUPT GOVERNMENT OFFICIALS AND DRUG LORDS ATTEND THEIR RESPECTIVE SPIRITUAL SERVICES AND EVEN GIVE DONATIONS TO COVER UP THEIR ACTS. MANY SPIRITUAL LEADERS HAVE DEVIATED FROM WHAT THEY ARE SUPPOSED TO DO, AND INSTEAD, MEDDLE IN POLITICS!

An Encounte with a Quote Enthusiast

An Encounter with a Quote Enthusiast

By Apolinario Villalobos

 

I really do not know what to call the guy I met through another friend. He loves to quote other people and I admire his memory for he can even quote historical personages, with their sayings that I must admit are strange to me. We exchanged notes on blog subjects as he is also a blogger in his own right, though constrained by his busy schedule in their company as Operations Director. Practically, our styles do not have even a single similarity. While his blogs are full of “according to”, “as…..says”, or quotation marks, mine are simply stated and based on my own experience. However, we found out that two of our blogs tackled similar subjects.

 

We are both fond of history and biography. While I take note and absorb the essence of what I have read and tend to forget about the books later because of my short memory, he patiently takes note of statements of personages. While I am my own self in the course of our banter, his obsession shows no end about the personalities as he interjected quoted statements in our conversation which impressed me a lot. His memory is admirable.

 

He proudly told me about the “Tadhana…the story of the Filipino People”, supposedly written by Ferdinand Marcos. He also told me about the ancient books written by Greek philosophers, reprinted copies of which he found in a famous library in the United States. He even mentioned about Kahlil Gibran, and many more. I was humbled because although, I have read many books, I honestly could not recall their titles and authors, not even the history books that I was required to read as a high school and college student. I practically forgot about them. But, although, I hate Marcos, I have collected 7 books about him, especially, on his exploits as dictator, aside from those about his wife, Imelda. As regards Kahlil, I have two of his books.

 

I was dazed by the quotations that he impressed on me. All I could contribute was the “Golden Rule”, the author of which I do not even know. In the course of one of our conversations during a party hosted by a common friend, while I meekly told him about my AB course, earned from a then, struggling parochial school “sa isang liblib na bayan (noon, ngayon lunsod na) sa malayong lalawigan ng Cotabato sa Mindanado, at halos nasa paanan na ng Mt. Dagoma”, he bragged about his Master’s Degree earned from a university in the United States.

 

He slipped when he confirmed the fact that some students really copy/paste paragraphs from research materials in the internet. He admitted that he committed the same when he was finishing his Political Science course in a state university in Manila. His revelation was followed by a hearty guffaw to show that he enjoyed his act of plagiarizing materials from the books which made me shudder. In response to what he told me, I told him that I blogged about plagiarism a year ago, under the title “Plagiarism” a subject which also included plagiarized photographs and paintings. My revelation made him quiet suddenly and left me alone with my mug of coffee.

 

My encounter with the guy, made me ask questions such as, why some people have to quote others, even on simple subjects such as love, kindness loyalty, life, corruption, etc. when all they need to do is bring out their own experience or look around them for the needed input that can be shared. Why must they go to the extent, for instance, of quoting Mother Theresa or the new pope about compassion, love and charity when they can write about it based on the relationships that prevail among the members of their family or community? I cannot understand why they have to quote famous names when they write about corruption when all they need to do is open their eyes to what are happening around them. And, I cannot understand, too, why they must quote philanthropists when they write about poverty and other deprivations in life, when all they need to do is throw a glance at families living on sidewalks, and whose sustenance come from garbage dumps which is what poverty is all about-plain and simple.

 

On the other hand, if these “quoters” cannot help it, they should also try to absorb what they quote and put them into practice. I presume that the reason why the quotes caught their attention is that they are relevant, hence, worth remembering. But if they persist on just mumbling them to impress others, they become hollow “amplifier” of others or they are just acting like parrots. They cease to act as intelligent creatures who are supposed to use to the fullest what God gave them, by bringing out what are in their own mind, or better, act them out.

 

Finally, I am not saying that quoting others is wrong. What I am trying to imply is that, it should be done only when necessary, especially, when one is trying his best to emphasize his point, as quotes, especially, of reputable historical personages can help in the confirmation of ideas being presented.

Ang Mga Pagkakaiba ng Mga “Private” at Public School Teachers

Ang Mga Pagkakaiba ng Mga “Private” at “Public”  School Teachers

Ni Apolinario Villalobos

 

Iisa ang pagkakatulad ng trabaho ng mga guro, ma-private o ma-public man, at yan ay ang “layunin” ng kanilang ginagawa na magturo. Ang mga pagkakaiba ay nasa uri naman ng kanilang “employer”.

 

Ang employer ng public school teachers ay taong bayan dahil ang suweldo nila ay galing sa buwis. Ang employer naman ng private school teachers ay mga negosyante.

 

Maraming pinagdadaanang “butas” ang pera na kailangan ng mga public school teachers at marami ring sagabal na hindi kontrolado. Ang mga sagabal na ito ay nadadanasan ng mga public school teachers na nakatalaga sa malalayong barangay na ang iba ay nasa paanan o sa gilid ng bundok, at bago marating ay kailangang tumawid pa sa mga ilog. Samantala, ang mga private schools ay karaniwang matatagpuan sa mga barangay ng bayan at lunsod.

 

Kung may mga bagay na kailangan ang mga public school teachers, pupunta sila sa principal na sasangguni naman sa district office, na makikipag-coordinate naman sa mas nakakataas na opisina. KUNG NASAGAD NA PALA ANG BUDGET, NO CHOICE ANG PUBLIC SCHOOL TEACHER KUNDI DUMUKOT SA SARILING BULSA! Samantala, kung may kailangan ang private school teacher para sa pagtuturo, lalapit lang siya sa kanyang employer na negosyante na obligado namang gumastos…dahil negosyo niya ang eskwelahan. Yong isang dating schoolmate ko na may isang eskwelahan na ngayon, siya mismo ang namimili ng mga gamit sa eskwela dahil ayaw daw niyang masira ang quality ng pagtuturo ng kanyang mga teachers.

 

Pagdating sa suweldo, nakakaungos na ang mga public school teachers kahit kaunti dahil nagkaroon sila ng adjustment, pero kulang pa rin kung tutuusin, batay sa kanilang ginagawa. Samantala,  masuwerte ang mga teachers ng mga high-end o “class” na mga private schools na naniningil ng lampas-ulong tuition fees dahil malaki ang suweldo nila.

 

Dahil sa mga nabanggit, dapat ay tumahimik na lang ang mga pumupuna ng negatibo sa ginagawang diskarte ng mga public school teachers upang kahit walang nakukuhang suportang financial mula sa nakatataas sa kanila ay tuloy pa rin sila sa kanilang ginagawa, kaya kalimitan ay gumagastos sila ng sariling pera.  Hindi rin madaling lumapit sa PTA dahil marami nang pinagbawal lalo na pagdating sa contribution. Malabo rin ang pagboluntaryo ng mga magulang na todo-todo ang kayod kaya kulang pa nga kung tutuusin ang buong araw upang kumita para sa kanilang pangangailangan

 

ANG HIRAP KASI SA ILANG PILIPINO NA EWAN KUNG TANGA O NAGTATANGAHAN LANG, MALIMIT NA GINAGAWA AGAD KAPAG MAY PROBLEMA SA ESKWELA AY MAGTANONG NG, “BAKIT HINDI HUMINGI NG BUDGET?”, O DI KAYA AY, “BAKIT HINDI I-INVOLVE ANG PTA?”. THE BEST AY TUMAHIMIK NA LANG SILA!

Mga Napansin Kong Ugali ng Ilang Kababayang Nakatira sa Ibang Bansa

Mga Napansin Kong Ugali ng Ilang Kababayang Nakatira sa Ibang Bansa

Ni Apolinario Villalobos

 

Unang-una, bilib ako sa perception ng mga Pilipinong gumawa agad ng desisyon na lisanin ang Pilipinas at manirahan sa ibang bansa dahil napansin nilang hindi maganda ang pamamalakad sa gobyerno. Totoo naman, dahil sa pag-usad ng panahon ay lalong dumadami ang problema lalo na sa korapsyon. Sa kabila ng kanilang kinalalagyan ngayon, ang ilan sa kanila ay nakakapagpadala pa ng mga impormasyon tungkol sa ginagawa ng mga kababayang NASA AMERIKA AT IBANG BANSA na pilit na nagdidiskaril sa gobyerno ng Pilipinas.

 

Ang hindi maganda ay ang ginagawa ng ilan na naghahambing ng kinalalagyan nila ngayon sa kalagayan ng mga nasa Pilipinas. Mababasa ang takbo ng kanilang isip sa mga comments nila tulad ng, “ano ba kayo diyan….!”, “mabuti pa kami dito….”, “ano ba yang presidente NINYO….”etc.  Ang mga sinasabi nila ay parang asin na ibinudbod sa sugat na nagpapahirap na sa mga Pilipino dito sa Pilipinas.

 

Kung magbalikbayan naman ang ilan, unang napapansin agad ay ang trapik na para bang ikinabigla nila, ganoong maski saang lupalop ng mundo ay nakabalandra sa screen ng TV ang mala-impiyernong kalagayan ng trapik sa Manila, Cebu, Davao at unti-unti na ring nangyayari sa iba pang panig ng bansa. Para bang gusto nilang ipaalam na sila ay balikbayan, bagong dating, galing abroad, etc….sosyal nga naman! Kapag nilapitan ng namamalimos, kunwari ay mabibigla at magsasabi ng , “ano ba yan….bakit ayaw asikasuhin ng DSW?!”….NAKU NAMAN, PARA BANG HINDI NILA ALAM ANG KORAPSYON SA PILIPINAS!

 

Noong sila ay hindi pa nakarating sa ibang bansa kaya lumalanghap DIN ng maruming hangin ng Maynila at iba pang mauunlad kuno na mga lunsod ng Pilipinas, alam na ng mga stateside Pinoy na ito kung anong uri ng bansa meron tayo. Ang nadagdag lang sa landscape ay mga nagtatayugang commercial at condo buildings at pagdami ng mga Intsik na namumuhunan saan mang panig ng bansa…at, pagdagsa ng mga kababayang Badjao sa ilang lunsod. Dahil diyan, huwag na lang sana sila magtaka pa dahil nababalitaan naman sila ng mga kaanak na nasa Pilipinas.

 

Sa isang banda, bilib ako sa mga Pinoy sa abroad na ang layunin ay kumita lang upang makatulong sa mga mahal sa buhay na naiwan sa Pilipinas. Ang payo ko naman na unsolicited o hindi hiningi, yong mga nakalutang sa ere (air) ng bansang tinitirhan nila, huwag nang magdagdag ng pasakit sa mga naiwan sa Pilipinas sa pamamagitan ng mga binibitiwang unsolicited o hindi hininging arrogant comments, sa halip ay mag-imbita na lang sila ng mga kababayan to join them…join the fun in their new heavenly “home”!