Huwag Magalit sa Nagmumura

Huwag Magalit sa Nagmumura

Ni Apolinario Villalobos

 

Huwag magalit sa taong nagmumura kung hindi ikaw ang minumura. Kung ayaw mong marinig ang pagmumura niya, lumayo ka. Mas mabuti na ang makarinig ng “putang ina”, “letse”, “belatibay”, “okinam”, “hindot”, “diputa”, “yuts”, “yudiputa”, “dupang”, “linti”, “shit”, “damnit”, “damn you”, “goddamnit”, “punyeta”, kunyo”,at iba pa kaysa magsambit ng “Oh, my God”, “Jesus Christ”, “God”, at iba pang mga salitang may kinalaman sa Diyos dahil yan ang pinagbabawal ayon sa Bibliya kung ikaw ay naniniwala sa librong yan. Hindi lang yan isang malinaw kundi matinding blasphemy. Lalong higit na mas mabuting nailalabas ang mga masamang salita kaysa iniistak sa utak dahil iniisip lang…yan ang pagtatanim ng masamang loob sa kapwa.

 

Ang mahalaga ay walang karugtong na “ka” ang pagmumura upang malinaw na hindi ikaw ang minumura. Kung boss mo ang nagmura sa yo kaya hindi ka makalayo upang makaiwas, ibang usapan na yan….sa Department of Labor at Employment o husgado.

 

Ang pagmumura ay paraan upang hindi manikip ang dibdib ng isang tao dahil sa sobrang galit. Mas mabuti na ang magmura kaysa manuntok ng o manira ng gamit kapag galit. May mga seminar kung saan ay natututunan ang pagtimpi at paraan upang mabawasan man lang ang galit tulad ng pagpunta sa kuwarto at doon sumigaw ng kung anong maisipang salita. Subalit kung sa kuwarto na yon ay magmumura ka pa rin ng pasigaw, hindi pa rin mawawala ang ugaling yan, yon nga lang, wala nang makakarinig na ibang tao. Pero, maski papaano ay may pagbabago. Ang problema lang ay kung walang kuwarto.

 

Sa Pilipinas ay may mga restaurant na naglalalaan ng isang bahagi o sulok kung saan ay pwedeng magbasag ng mga plato, baso, etc. Mas malaking mababasag, mas malaki ang babayaran. Sa Japan nagsimula ang “shout therapy” na naging popular tulad ng “zumba”. Ang shout therapy ay pagsisigaw sukdulan mang tumalsik ang tonsil mo. Sa therapy na yan pwede mong murahin nang pasigaw ang nakagalitang kaibigan o boss. Mahal ang presyo ng mga pagkain sa restaurant kung saan ay pwedeng magbasag. At lalong mahal ang “shout therapy” kung ito ay gagawin sa isang clinic sa Japan.

 

Sa isang banda, ang pinakamagandang gawin ay huwang galitin ang kapwa dahil hindi natin alam kung ang kaharap natin ay may ugaling  nagmumura. Kaya dapat na mag-ingat sa pakikiharap sa ibang tao. Huwag mag-presume na lahat ng tao ay kaya mo dahil sa estado mo sa buhay na mas nakakangat sa iba o dahil marami kang pera.

 

Ang ilan lang sa mga bagay na nakakapagpagalit at nakakapagpamura ay:

  • Katangahan
  • Kabobohan
  • Kabastusan
  • Kakulitan
  • Katigasan ng ulo
  • Katamaran
  • Panloloko

Payo lang…kung ikaw ay isang ina, huwag murahin ang anak ng “putang ina mo”.

 

Ang ilan pa ring bagay na nakakapagmura ng tao pero hindi dahil galit ay:

  • Masarap na pagkain
  • Kagandahan
  • Ecstasy

 

ANG NAKAKABILIB AY ANG MGA TAONG NAGSASABI NG “PRAISE THE LORD” KAPAG GALIT. SINASABI KO YAN DAHIL MAY NA-ENCOUNTER NA AKO….SA LOOB NG NATIONAL INSTITUTE FOR MENTAL HEALTH (DATING MENTAL HOSPITAL) SA MANDALUYONG.

The Need to Relocate the Task Force Talakudong (Tacurong City)

The Need to Relocate the Task Force Talakudong (Tacurong City)

By Apolinario Villalobos

 

The Task Force Talakudong is currently located at the former “resort” area where a swimming pool is located within the Magsaysay Park facing the Alunan highway which poses a danger for the city. Military outposts are among the primary targets of unfriendly elements that would like to sow destruction as part of their operation. In this regard, the location of the military outpost definitely poses a danger to the whole city even if only a couple of guided missiles are directed to it, especially, because the City Hall is just a few meters from it.

 

In the past, the former Philippine Constabulary (PC) had a headquarters in Isulan until the said AFP branch was converted into the Philippine National Police (PNP). The location was strategic, considering that it was located in the middle of the “danger zone” that today, still  include Esperanza, Bagumbayan, Tacurong, President Quirino, Lambayong and Tantangan. Esperanza and Bagumbayan are at the foot of Mt. Daguma; Lambayong and President Quirino are adjacent to Ligwasan Marsh; and Tantangan is located at the foothills near Columbio. On the other hand, Tacurong being at the center of all these, still serve as the evacuation center.

 

Another important reason why the Task Force Talakudong should be located is the need for a much bigger area that could accommodate an expanded contingent and additional equipment which is very necessary. The current location is obviously inadequate for such scheme. My suggestion is its relocation outside the heavily populated downtown area where the City Hall is also located, and not outside the city periphery or at the very least in a boundary area with another town where the AFP deems appropriate. It should be noted that both the Ligwasan Marsh and the Daguma mountain ranges though charted, are not completely protected from unfriendly elements. They have been known as lairs of rebels and bandits, if I have to be frank about it. Though the once considered as “rebels” , except the NPA, are now in good terms with the Duterte government, the rest are  viewed as bandits and terrorists. And, their infiltration of the friendly groups is very possible.

 

The unrest today is obviously political, not religious, as the latter is just being used by the ambitious groups for their selfish motives. There is a peaceful co-existence among Christians and Muslims in the area, and that cannot be doubted. Again, the problem could arise if the so-called infiltration which is a terroristic strategy would be employed. There is much to be learned from the Marawi tragedy in this regard. It is high time that the Armed Forces of the Philippines should give the issue on the Task Force Talakudong a serious attention. The current seemingly “peaceful” situation in southern Mindanao should not be taken for granted.

Ang Masisipag na Biyahera ng mga Gulay at ang Matiyagang Arkabalista ng Tacurong na si Melvin Duque

Ang Masisipag na Biyahera ng mga Gulay

At ang Matiyagang Arkabalista ng Tacurong na si Melvin Duque

Ni Apolinario Villalobos

 

Sa isang bahagi ng kalye na papasok sa Apilado subdivision ng Tacurong city, natagpuan ko ang isang maliit na bagsakan ng mga gulay mula sa Takub na bahagi na ng South Cotabato, isang bulubunduking barangay. Ang ibang biyahera ay mula sa Kulaman, Tantangan, Buluan, at President Quirino. Napansin ko rin sa bahaging yon ang isang taong may nakakuwentas na ID ng city government, at napag-alaman kong arkabalista pala…si Melvin Duque.

 

Maagap sa pagbigay ng tiket si Melvin pagkatapos niyang bilangin ang mga nakasakong gulay ng mga biyaherang lahat ay kilala na niya. May kasama pang ngiti kung siya ay magbigay ng tiket kaya kahit kararating lang ng mga binibigyan niya ay wala silang reklamo. Maaga pa lang ay nakaabang na si Melvin at kahit tirik na ang araw ay matiyaga pa rin siyang nag-aabang ng mga darating. Dahil walang sombrero, ang pananggalang niya sa init ng araw ay ang kanyang sweat shirt. Hindi siya umaalis sa kanyang “teritoryo” hangga’t may dumarating pang mga biyahera.

 

Maliit lang ang kinikita ng mga biyahera ayon sa isang nakausap ko. Ang ilan sa kanila ay mismong mga nagtanim ng kanilang paninda. Ang iba naman ay namamakyaw ng mga gulay mula sa mga magsasakang ayaw bumaba sa mga palengke upang magbenta. Karamihan din sa kanila ay mga babae dahil ang mga asawa daw nila ay naiiwan upang magtrabaho sa bukid.

 

Si Melvin at ang mga biyahera ay mga nakalimutan nating mga haligi ng ating ekonomiya….mga bayani. Kung walang mga biyaherang nagtitiyagang maghakot ng mga gulay sa pamilihan kahit kaunti lang ang kikitain, wala tayong mabibiling natitingi o retailed sa mga palengke. At, kung walang matiyagang arkabalista tulad ni Melvin, walang malilikon na direktang buwis ang lokal na pamahalaan upang maipatupad nito ang mga programa at may maipangsahod sa mga empleyado at opisyal ng bayan. Karapat-dapat sila sa ating paghanga at paggalang, na ang tiyaga at kasipagan ay dapat tularan.

Ang Pagtanaw ng Utang na Loob

Ang Pagtanaw ng Utang na Loob

Ni Apolinario Villalobos

 

Likas na sa tao ang tumanaw ng utang na loob sa kapwang nakapag-abot ng tulong sa kanya. Ito ay naipapakita sa pamamagitan ng tulong din, salita, o sa kilos man lamang.  May mga tao namang nakatulong na ayaw tumanggap ng utang na loob kahi’t na sa anong paraan, at nagsasabi na lang na ipasa sa iba ang tulong na natanggap. May iba namang tumatanggap ng utang na loob lalo na’t  nakita nila kung paanong paghirapan ng mga natulungan nila ang makapagtanaw ng utang na loob sa abot ng kanilang makakaya. May iba namang natulungan na nga ay nagawa pang pintasan ang tulong na naibigay.

 

Sa kagustuhan ko minsan na makatulong  sa isang nanay na mag-isang bumubuhay ng kanyang mga anak, at madalas na maglabas ng sama ng loob dahil sa kahirapan ng buhay, naipamili ko sila ng pang-ulam na isda at gulay, pati bigas. Nang dalhin ko sa kanila ang mga napamili at nakita niya, sabi ng nanay, “ay, kuya, hindi kumakain ang mga bata ng isda dahil nalalansahan sila”. Kaya pala sila hirap, kahi’t kapos sa pera, pinipilit ng nanay na pagbigyan ang luho nila sa pagkain, kaya ang binibili niyang pang-ulam palagi ay karne ng manok at baboy, at ang gulay ay bihirang-bihira lamang, kung magkaroon man ay repolyo– yan ang sabi niya sa akin. Mabuti na lang at hindi tinanong ng nanay kung magkano ang bigas at baka mabisto na mumurahin lamang.

 

Hindi na ako nagtagal sa kanila, bitbit ang dalawang plastic bag, dumiretso ako sa bahay ng isang kaibigan na medyo nakakaangat sa buhay. Nang iabot ko ang mga plastic bag ng mga pinamili ko, abot-abot ang kanyang pasalamat. Ang kaibigan kong ito ay volunteer sa isang parokya at kadalasang nagmamaneho ng sasakyan ng pari kung may mga lakad ito. Kung sira ang kotse ng pari, kotse niya ang kanyang ginagamit.  Minsan na akong nakasama sa kanila nang puntahan namin ang isang naghihingalong matanda sa  kanyang barung-barong, sa tabi ng isang malaking ilog sa Pasay. Yong naunang nabanggit kong pamilya naman na ang mga anak ay nalalansahan sa isda ay umaasa lamang sa paabot-abot na tulong ng kanyang kapatid na nagtatrabaho sa Japan bilang singer sa isang bar.

 

May isa namang pamilya na nagawan ko ng paraan upang may mahanap na malilipatan agad dahil pinapaalis na sila sa kanilang tirahan na pagmamay-ari ng isang masungit na landlord daw. Subali’t inamin naman ng mag-asawa na kaya sila pinaapaalis ay dahil delayed sila ng dalawang buwan sa pagbayad ng upa. Nakiusap ako sa isang kaibigan na may kaya ang pamilya at nagpapaupa ng mga apartment din, na  baka pwedeng ipagamit ang bago pa lang nabakanteng unit. Dahil kaibigan ko, hindi na ako nagdalawang salita dahil kinabukasan din ay nakalipat ang pamilyang pinaalis sa dating apartment. Para walang masabi ang kaibigan ko, ako na rin ang nagbigay ng dalawang buwang deposito. Makaraan ang mahigit isang taon, naringgan ko na ng reklamo ang kaibigan kong nalipatan ng pamilyang natulungan – madalas delayed ang upa. Nang pasyalan ko minsan ang nasabing pamilya, may nakita akong van na nakaparada sa tapat ng apartment, kanila pala. Pinatuloy nga ako subali’t naramdaman ko ang malamig na pakita sa akin- pinahalatang ayaw nila akong tumagal dahil hindi man lang nag-alok ng tubig o kape, ni hindi man lang ako pinaupo. Umalis na lang ako at nang magkita kami ng kaibigan kong may-ari ng apartment, sinabihan ko na lang na ayaw ko nang makialam sa kanyang desisyon.

 

Ang isang klasikong halimbawa ng hindi paniningil sa mga natulungan ay nang sabihin ni Hesukristo na ang pagmahal natin sa ating kapwa ay pagpapakita na rin ng ating pagmamahal sa Kanya. Hindi niya tahasang sinabi na may dapat tayong tanawing utang na loob sa kanya dahil ibinuwis niya ang kanyang buhay para sa atin. Ang isang pagmamahal na tinutukoy niya ay ang pagtulong natin sa ating kapwa.

 

Kung ang mga pipi ay nakakagawa  ng paraan para maipakita ang kanilang pasasalamat, tulad ng pagyuko man lamang, pagpapalipad ng halik patungo sa nakatulong, pagdampi ng mga daliri sa bibig, pagturo sa dibdib kung nasaan ang puso, at ang pagporma ng mga daliri upang maghugis puso, sabay turo sa tao na gusto nilang pasalamatan, tayo pa kaya na may kakayahang magsalita?

 

Bilang mga panghuling paalala:  hindi dahilan ang pagkalimot ng iba na magpaabot ng pasasalamat o magpakita nito sa anumang paraan, upang mawalan tayo ng ganang patuloy na tumulong sa ating kapwa sa abot ng ating makakaya, dahil hindi dapat magkaroon ng puwang ang pagtanaw ng utang na loob sa ganitong pagkukusa. Isantabi ang sama ng loob at ituloy lang ang pagtulong sa kapwa.

 

Ang Kalasingan

Ang Kalasingan

Ni   Apolinario   Villalobos

 

Hindi lamang sa alkohol ng alak, ang tao’y nalalasing

Kundi sa mga bagay na sa hinagap ma’y di natin akalain

Nariyan ang kalasingan sa biglang yaman na naangkin

At  kalasingan sa karangalang, sa katagala’y nakamit din.

 

Hindi masama ang uminom ng alak kung ilagay sa wasto

Lalo na’t sa Misa, ito ay  simbolo rin ng dugo ni Hesukristo

Subali’t sadya yatang may mga taong sa katakawan nito

Sa labis na natunggang alak, ang alkohol ay napunta sa ulo.

 

Kung minsan ‘di natin masisisi, taong sinwerte ang kapalaran

Na dati ay lagi na lang kumakalam ang sikmurang walang laman

Subali’t sa pag-angat ng isinusumpa-sumpa niyang kinalalagyan

Kayamanang nakamit,  halos hindi niya alam kung paano dapaan.

 

Yong iba naman, lahat ng paraan, walang humpay nilang ginawa

Mangiyak-ngiyak na kung minsan dahil sa kawalan nila ng pag-asa

Makamit lang ang inaasam na karangalang sa kanila’y napakahalaga  –

Subali’t nang makamit , mga paang umangat,   hindi na maibaba sa lupa!

 

Ang Mabuhay in this World

Fusion Poetry….

(here’s one sa mga mahilig mag-slang kung mag-Tagalog)

 

Ang Mabuhay in this World

By Apolinario Villalobos

 

Ang mundo is not really full of roses

Not every moment is with happiness

Makulimlim din minsan ang paligid

Nagbabadya ng lungkot nitong bahid.

 

Maganda na sana noong unang time

When paradise was there yet…sublime

But, mahina si Adan, bumigay kay Eve –

Pinalayas tuloy, napatira sa mga yungib!

 

“Maghirap upang mabuhay” was the sumpa

Nakatatak sa dugo, one painful na pamana

Kasalanang tinubos naman by  Christ Jesus

When on Mt. Calvary, he died on the cross!

 

As we live in this slowly dying world, tiis lang

Not only humans suffer, marami ding nilalang

Nandiyan also ang mga trees, fishes, at hayop

Lahat tayong mga nilalang, hirap, nagdarahop.

 

Walang magandang gawin but to say, “salamat”-

Salitang ulit-ulitin mang ilang beses ay ‘di sapat

Hintayin lang our last moment sa planetang ito

And, where we’ll go, depends sa ating pagkatao!