Mga Kayamanang sa Iba ay Basura…tulong sa Inang Kalikasan kung pakikinabangan pa

Mga Kayamanang sa Iba ay Basura

…tulong sa Inang Kalikasan kung pakinabangan pa

Ni Apolinario Villalobos

Nang minsang papunta ako sa Tondo, may nadaanan akong tambakan ng mga basura at napansin ko ang malaking tumpok ng mga tarpaulin na pinagtabasan. Nang busisiin ko ay malalaki pala ang mga sukat at maaaring pagtagpi-tagpiin. Pumasok agad sa isip ko ang mga nakatira sa bangketa na wala man lang banig at ang mga nagkakariton na ang tanging pananggalang sa init at ulan ay mga punit na plastik. Mabuti na lang at may dumaang traysikad at nagpatulong ako sa drayber nito upang matupi nang maayos ang mga tarpaulin. Tinanong ko ang bata kung may alam siyang mananahi, tiyempo rin na may alam din siya pero tatawid kami ng Recto dahil malapit ang mananahi sa Bambang market kung saan ay matatagpuan din ang original na “ukay-ukay” sa Maynila. Pagkalipas ng halos dalawang oras ay nakayari kami ng 14 na tarpaulin na ang sukat ng bawat isa ay 4 feet by 6 feet, pagkatapos na pagtagpi-tagpiin ang mga retaso!

Minsan naman, may nadaanan akong namamasura na nag-aayos ng kanyang mga kalakal sa isang tabi. Napansin kong maraming mga notebook. Pumasok agad sa isip ko na malamang maraming pahinang wala pang sulat, na tama nga. Nakiusap ako sa nangangalakal na tulungan akong ipunin ang mga pahinang malilinis pa at babayaran ko siya ng doble sa inaasahan niyang halaga kung ipapatimbang niya sa junkshop ang mga notebook. Nang makatapos kami sa pagpilas ng mga malilinis na pahina, nakaipon kami ng mahigit dalawang dangkal na malilinis na mga pahina! Walang problema sa paghati-hati at pag-staple dahil may malaki akong stapler sa bahay. Para ang mga ito sa mga batang halos hindi makabili ng gamit sa eskwela na nakita ko sa bangketa ng Divisoria. Tamang-tama rin dahil may ipinadalang mga lapis naman ang isang kaibigan ko na nasa Amerika.

Sa tambakan naman ng basura sa tabi ng isang bodega, may nakita akong mga gomang tsinelas. Maayos pa ang karamihan ngunit nangitim lang dahil sa pagkakaimbak. May mga sapatos din na goma, maayos pa rin subalit bakbak na ang mga disenyo at marka. Naalala ko ang mga batang nakita ko na nakapaa habang namumulot ng mga lantang gulay sa Divisoria at kung pumasok sa eskwela ay nakatsinelas lang. Mabuti na lang at may isang tindahan sa hindi kalayuan na nagtitinda ng bigas, kaya may nabili akong dalawang basyong sako na pinaglagyan ng mga naipon kong tsinelas at sapatos.

Kung panahon ng baha, maraming matitiyempuhang itinapong binahang mga damit. Hindi rin ako nahihiyang ipunin ang mga maaayos at pinalalabhan ko sa asawa ng nakaibigan kong nakatira sa tabi ng Ilog Pasig, upang maipamigay naman. Yong mga kaibigan nila na gustong magkaroon, hinahayaan kong pumili, basta sila na ang maglaba. Ang mga natuyo na natira pagkatapos nilang pagpilian ay binibigay ko sa iba kong kaibigan.

Ang mga ikinuwento ko ay maaari ring gawin ng iba basta ang itanim lang sa isip ay, maliban sa makakatulong sa iba… nakakabawas pa ng matatambak sa basura. Isa sa mga paalala ng mga grupong maka-kalikasan sa Pilipinas ay “may yaman sa basura”, na para sa iba ay tumutukoy sa mga piraso ng bakal, tanso, at plastik. Subalit hindi dapat limitahan sa mga nabanggit ang pagtukoy sa yaman, kundi pati na rin sa iba pang bagay na direktang mapapakinabangan tulad ng mga napulot ko.

Isa sa dahilan kung bakit nasisira ang normal na sikulo ng panahon ng mundo ay ang walang patumanggang pagtapon ng basura, kaya ang iba’t ibang mga bansa ay nagkanya-kanya sa pagpanukala ng “recycling program”. Obligasyon ng bawa’t mamamayan ang makiisa sa ganitong uri ng panawagan na ang makikinabang ay buong sangkatauhan at malaking tulong din kay Inang Kalikasan.

Charity from A Distance

Charity from A Distance

(…story of Perla Buhay-Howard)

By Apolinario Villalobos

Charity knows no distance. That is how I understood it, and did more so, when I met Perla Buhay-Howard via the internet. She lives in California, USA, and a follower of my blogs.

The initial link between us was her comment about my blogs in one of my sites about the random sharing that my group was doing in Baseco Compound, a depressed area n Tondo. I considered her comment as just one of those that are posted to tell bloggers that they are being viewed. Until, one of her comments said about books for the kids and perhaps, a school. The intention was appreciated but it gave me a problem because my group does not “record” our deeds by taking photos while extending help to others, so there would be no way to tell her about our using her donations. We do not even give our real names to the recipients. It took some time before I frankly told her about the way we are doing our own kind of sharing. As a compromise, I suggested that small reading materials would be for the kids, aside from other things, but the “bigger” reading materials- encyclopedia, dictionary, and others should go to the National Library of the Philippines which could officially acknowledge receipt of everything she would be sending. I was glad that she readily appreciated the idea.

The first batch came – a big box that contained encyclopedia, dictionaries, reading materials for children, and other items. While the rest of the items were shared among the “friends” at Baseco and those who live in pushcarts along Recto near Divisoria, the books went to the National Library of the Philippines.

I thought that the box I received was the first and the last. I was surprised when her subsequent messages mentioned about more boxes for shipment. She also expressed how she enjoyed picking up books from friends and an outlet which she herself, packs. One time as she was driving to her friend’s place to pick up books, she figured in an accident that smashed her car, while she suffered contusions. I was further touched when she told me that she sets aside money for materials that needed to be purchased.

As she began to develop trust in me, she confided that her advocacy to reach out to others, especially, on the aspect of education, resulted from her own experience as a young girl who could barely afford an education. She hails from Nueva Ecija. She practically had to toil her way up to the last year of a college education. When she made it to America, she strived to help her siblings and relatives left in the Philippines. She did not waver in her effort even until she found herself a lifetime partner who showed her not only love, but gave her full support and understanding of her advocacy. In California, she is also a member of a group that extends help to the needy.

She sends me photos of her potted cherry tomatoes, kulitis or amaranth, even sweet potatoes, young leaves of which she regularly cook. She has not forgotten that she is a Filipina, from a country where live many countrymen who need help, to which she looks back always, and share in a way she could best afford. She personifies charity…extended from a distance.