Lines for Valentine

Lines for  Valentine

By Apolinario Villalobos

 

Ah!, Valentine…

Yes, everyone can’t help but  feel and sniff  it –

For, not only does it give everyone excitement

But also makes the eyes see pink, red and gold –

A day of great love stories and legends of the old.

 

Ah!, Valentine…

Yes, everyone just gets buoyed by the great feeling

That on Cupid’s Day, the world shall burst with love

All hearts shall throb as one,  stun the dreaded hate

Fill lovers with sublime lust, a passion, just ultimate.

4531054-two-isolated-heart-on-a-white-background-3d-image

 

 

Ang Emotional Maturity o Kaganapan ng Damdamin ng Tao

Ang Emotional Maturity
O Kaganapan ng Damdamin ng Tao
Ni Apolinario Villalobos

Kung ang dunong at isip ay sa utak, ang damdamin naman ay sa puso. Ang damdamin mula sa puso ang nagpapalambot ng kung ano mang matigas na desisyon at pananaw ng isang tao. Ang nabanggit ang magsasabi kung anong klaseng pagkatao mayroon ang isang tao, na kalimitan ay sinasabing mabait, maunawain, mapagmahal, matulungin, atbp. – dahil puso ang pinairal. Subali’t kung ang desisyon ng utak ay pinagmatigasan ng isang tao, ibang pagkatao naman ang ipinapakita niya, subali’t damay pa rin ang puso, kaya may tinatawag kung minsan na “pusong bato” – walang damdamin, matigas. Hindi maaaring paghiwalayin ang tungkulin ng isip at damdamin dahil magkaagapay sila sa lahat ng pagkakataon.

Ang taong normal, na ibig sabihin ay walang diperensiya ang katawan, pag-iisip, at puso, ay may sinusunod na panahon upang marating ang kani-kanilang libel ng kaganapan o maturity. Inaasahang sa pagtuntong sa tamang panahon ng kaganapan, ang isang tao ay matatag na sa pagharap sa mga pagsubok ng buhay – hindi iyakin, malinaw ang mga desisyon, at malawak ang pang-unawa sa lahat ng bagay at kapwa-tao.

Subalit sa mga pagkakataon na sa murang gulang ay napasabak na sa pagharap sa mga pagsubok ang isang tao, mabilis ang pagkakaroon niya ng kaganapan ng damdamin. Dahil dito, may mga batang laki sa hirap na marunong nang gumawa ng mga malinaw na desisyon at ang damdamin ay umabot na sa libel ng kaganapan, kaya tinaguriang “isip- matanda”. May mga tao ring dahil lumaking spoiled sa magulang, kaya hindi nasanay sa pagharap sa mga pagsubok ay nagkaroon ng malamya o mahinang pagkakatao, kaya tinataguriang “isip-bata” at may “malambot na damdamin”.

Ang isa sa mga pagsubok ng buhay ay ang sitwasyon ng mga nagtatrabaho sa ibang bansa. Kahit ang isip nila ay umabot na sa kaganapan, subalit dahil sa hindi mapigilang bugso ng damdamin tuwing maalala ang pamilya, bumibigay ito at humahantong sa pag-iyak, pagkawala ng katinuan ng pag-iisip, at ang pinakamasaklap ay pagpapatiwakal. Ang isa pa ay ang sitwasyon ng isang “spoiled” na taong nag-asawa. Kahit may mga anak na ay nakasandal pa rin sa mga magulang na maya’t maya niyang hinihingan ng payo, dahil hindi siya nasanay na gumawa ng sariling desisyon kaya mahina ang damdamin. Ibig sabihin, kahit nasa hustong gulang na siya ay hindi pa rin siya emotionally- matured.

Kung sa relasyong magkapatid, ang isip ay “nakakatandang kapatid” ng damdamin o emosyon. Sa panahon ng “pagi-emote” ng isang tao, ang isip niya ang magsasabi kung siya ay tama o mali. Ito marahil ang dahilan kung bakit ang utak ng tao ay nasa ulo, bandang itaas ng katawan, at ang pusong nagpapadamdam ay nasa dibdib o kalagitnaan ng katawan…nangangahulugang mas mataas ang utak kaysa puso, kaya dapat lang na umiral kung kailangan. Sa kasamaang palad, may mga pagkakataon ding umiiral ang damdamin na nawawala sa ayos lalo na pagdating sa pag-ibig, na para bang sa magkapatiran, kung saan ang nakababata ay ayaw makinig sa nakatatanda, na umaabot sa “disgrasya” , kaya may tinatawag na mga batang babaeng “disgrasyada” – nabuntis ng wala sa panahon.

Dahil sa magandang dulot ng pag-iral ng isip sa damdamin, ang ginagawa ng mga nagtatrabaho sa ibang bansa halimbawa, ay iniisip na lang ang kapakanan ng kanilang mga anak na naiwan sa Pilipinas, na siyang dahilan kung bakit sila nagtitiis na mapalayo sa kanila. Sa ganitong paraan, ang anumang panghihina ng damdamin ay natatalo ng isip…isang uri ng ipinilit na maturity ng damdamin.

Sa pangkalahatan, ang mga nakakaapekto sa damdamin ng isang tao upang umabot ito sa kaganapan o maturity ay ang angkin niyang likas na talino, paraan ng magulang sa paghubog sa kanya, nilakhang pamilya, mga kasama sa tahanan, at ang kapaligiran ng nilakhang tahanan o ang komunidad. Ang mga nabanggit na salik o sanhing nabanggit ang makakapagdetermina sa aabuting libel o taas ng kaganapan ng isang tao.

Loving lines for a dear one…

Loving lines for a dear one…
By Celso Dapo

There’s that familiar song on the radio
With lines that used to make us merry
Along the tune that I could carry
Lovingly, come every February.
And now, will heaven let it be,
That you may listen to this plea?
With melody, my heart aching to say
Words you want to hear every February.
The lines are now a prayer
The song, a hymn
The flowers’ petals browning
The candle still burning
Though in anguish, the mind persists
Preserving what the heart resists.
To step forward with much to bear
Because it is February, my dear.

Sadyang Hind Ako (Indi Gali Ako)

Sadyang hindi ako

By Louie John M Salda

(Indi Gali Ako)

Translation by ABV

Ang aking lubos na kaligayahan,

ay napalitan ng mapait na karanasan.

Mula ng ako’y iyong iwan at saktan,

ng iyong pusong sadyang salawahan.

(Ang kalipay ko tani nga matuod

Sa mapait nga kalisod ini nalunod

Halin sadtong nagbiya ka sa akon

Daw nadunot na akon tagipusuon!)

Sa tuwing ika’y namamasdan,

bumabalik ang hapdi ng nakaraan.

Pagkat ako’y lubusang iniwan,

sa ere ng walang kaalam-alam.

(Kon kis-a nga indi gid malikawan

Nga makita ka, nagabalik ang tanan

Kay daw sa ano bala ikaw nagbiya

Sa akon nga maskin wala sang sala!)

Tila sadyang mapagbiro ang tadhan,

tayo ay sadyang pinagkikita.

Ngunit puso mo’y walang kasing tigas.

Ni kahit pangalan ko ay di mo mabigkas.

(Masakit kay daw ginahampangan

Ang ginabatyag, sang kapalaran

Kay maskin pirmi pa magkit-anay

Indi ka man lang makasiling “hi!”.)

Hanggang saan susukatin?

Hanggang kailan bubuhayin?

Ang puso kong ikaw lng ang hiling,

Sana pag-ibig ko ay iyong dinggin.

(Ang pagsukat, asta diin makadayon?

Mabuhi pa ayhan ining tagipusuon?

Tagipusuon nga ikaw ang ginapangita –

Tani pamatian mo, akon nga palangga!)

Sadyang hindi ako!

Ang laman ng puso mo!

Ikaw nga ay lubusang ngbago.

Sana’y malama’t maisip mo,

Na ikaw ay minahal ko ng husto.

(Indi gali ako….!

Unod sang kasingkasing mo!

Indi na ikaw ang akon nakilala

Pero itanom gid sa imo hunahuna

Sadto pa, ikaw gid…akon palangga!)

 

Gitarang Basag

Gitarang Basag

ni Apolinario Villalobos

Hindi aakalaing ang mataginting na tunog

mula sa tinipang kwerdas ay galing sa isang gitara

na maliban sa kupas ang pintura, basag pa ang mukha.

Sa pagtipa ng matandang bulag pala at pilay

pumapainlalang ang himig ng awit na mapang-akit

sinasabayan kung minsan ng silindro, o di kaya’y paswit.

Mga biyak sa mukha ng gitara ay pinagdikit

halos binalot naman ang tangkay ng tape na plastik

subali’t sa pagtipa ng matanda, animo siya’y nagmamadyik!

Lata na nasa harap niya ay iniitsahan ng barya

may lima, sampu, pero ang papel ay inaabot sa bata-

habang tinatanggap ang pera, mukha niya’y nababalot ng tuwa!

Sa bawa’t tipa ng gitara, mga tao’y napapalingon

napapangiti sa kasiyahan, mayroon din halos maiyak

kaligayaha’y idinaan na lang sa malugod at taos-pusong palakpak!

Kamangha-mangha na ang gitarang halos ay sira na

Nakakagawa ng musika na talaga namang nakakaaliw

Parang tao rin na gusgusin man at sa tingin ay walang pag-asa

Kakikitaan din ng magandang ugali, basta bigyan lang ng tiwala!