Footprints of a Friend…

Footprints of a Friend….

(Tribute to Ruel Lucentales)

By: Apolinario B Villalobos

 

When we were young

He said, “I will be great someday”

I said, “I have the same dream.”

He was diligent in his studies

And even excelled in other fields

Despite odds that limited our quest

That we hurdled to satisfy our needs.

 

After graduation in college

He said, “I want to raise a family”

I said, “Go ahead, get a wife oozing with beauty and sanity.”

He got a beauty and both raised two children

Who grew to be caring and responsible

Making them both happy and they did not ask for more.

 

When we met again

He said, “Somehow, I will try my best to help others”.

I said, “That, I hope to see”.

He was braving the danger along the way

As he visited settlements of evacuees.

With him was a jolly entourage clad in blue chalico –

Brave men and women, pride of then Region XI’s DSW.

 

When he was to be promoted

He said, “Friend, I will be transferred to Manila, what do you say?”

I said, “Go ahead, consider it as part of your destiny”.

Then I saw him on TV braving the thick ashfall of Mt. Pinatubo.

Skipping meals and being away from his family for days

Became just part of daily routine enjoyed by him –

And all these he did without a single complaint.

 

When told about our class reunion in August 21, 2010

He said to a classmate, “Ed, I will surely be part of our homecoming in Notre Dame.”

Ed said, “You must, as the rest are expecting you to be there.”

Others were told and were elated that at last, he could make it, come what may.

He was excited, of course, to meet classmates last seen more than twenty years ago.

 

But, a slight twist of his destiny changed all these

When on a fateful day he breathed his last

The day that bore his final footprint on the sands of life

That bore witness to his greatness –

As a struggling youth with a dream

As a patient brother to his siblings

As a loving husband to a beautiful wife

As a doting father to two caring children

As a worker who cares for his colleagues and those in need

As a man who did not fail to look back

To his footprints while on his way to greatness

To fulfill his destiny…

 

To you Ruel, our friend, our brod, we say:

YOU ARE, INDEED, GREAT!

A Chirp in the Wilderness

A Chirp in the Wilderness

By Apolinario Villalobos

 

As the sun rays break the stillness of dawn

And as the horizon slowly brightens the early morn

So do I open my eyes to a world beset with wants…

Another day.

 

Here I am

Just a dot in the universe of humanities

Trying to give warmth with a curled smile in my lips

Though I know that with my songs

I’m just like a chirp in the wilderness.

 

 

Ang Pulitika sa Pilipinas

Ang Pulitika sa Pilipinas

Ni Apolinario Villalobos

 

Walang permanenteng kaibigan sa larangan ng pulitika. Sa larangang ito ay umiiral ang tinatawag sa Ingles na, “survival of the toughest”, o sa Tagalog ay “matira ang matibay” dahil sa makapal na mukha at matibay na sikmura. Ibig kong sabihin sa “makapal na mukha” ay matapang humarap kanino man, hindi nahihiya o nangingimi kung may pinaglalaban. Ang may matibay namang sikmura ay hindi nasusuka sa nakakasulasok na amoy sa loob ng larangang ito. Kung mahina ang fighting spirit mo, huwag kang sumabak sa pulitika. Kung wala kang financial machinery, ibig sabihin ay wala kang “financier” o “investor”, huwag ka nang pumil-ap ng candidacy form sa COMELEC. Sa kabila ng mga nabanggit ko, mayroon pa rin namang mga pulitikong pagkatapos manalo ay nagpapairal ng prinsipyo, subalit, iilan lang sila.

 

Hindi lang sa Pilipinas umiiral ang bilihan ng boto tuwing panahon ng eleksiyon. Matindi nga lang sa Pilipinas dahil sa tagal ng panahon na pag-iral ng ganitong gawi, nagkaugat na ng napakalalim sa kultura ng mga Pilipino. Tanga lang ang mag-iisip na ang mga sumasama sa mga rally at bumabatikos sa corruption ay “malinis”. Hindi magbibilad sa init at magpakapaos ang mga raleyista sa panahon ngayon kung wala silang natatanggap na benepisyo sa ano mang paraan mula sa ma pulitiko. Huwag nilang sabihing ipinaglalaban nila ang idealism at kapakanan ng bansa at mga Pilipino dahil ang iwinawagayway nila ay BANDILANG PULA o KULAY NG KANILANG FINANCIERS! Kaya malinaw na ginagamit sila ng mg taong naghahangad na hindi magkaroon ng katahimikan ang bansa.

 

Hindi lang karunungan at yaman ang namamana ngayon kundi pati na rin puwesto sa gobyerno. Okey lang sana ito kung matitino ang mga nagmamana tulad ng ilang mga kilala ko. Subalit karamihan sa mga napaluklok sa puwesto ay gahaman. Negosyo ang turing sa pulitika sa Pilipinas dahil marami ang namumuhunan upang makapasok sa larangang ito. Kapag nanalo, gusto nilang makuha agad ang “return of investment” nila o ROI at ang pinakamadaling paraan ay mangurakot.

 

Ang 10% na pabiro kung banggitin sa mga usapan, na komisyon daw ng ILANG mga pulitikong nakaupo sa puwesto ay “standard” at “tolerable” kung totoo man. Ang ibang sumisipsip, sa halip na pera ang ibigay sa mga pulitiko ay idinadaan sa regalo….standard practice din yan, maski saang bansa. Subalit ang hindi maganda ay kapag lumampas na sa 10% na umaabot kung minsan sa 70%! Ang malalaking komisyon ay gumimbal sa buong bansa nang isiwalat ni Napoles noong siya ay imbestigahan sa senado. Nasa kulungan na siya ngayon at may mga pulitikong nakakulong din…at kung maaabsuwelto sila, panahon lang at kung sinong presidenteng nakaupo ang makakapagsabi.

 

Ang nakakabahala ngayon, sa kabila ng katapangan ni Duterte ay napapalusutan pa rin siya ng mga tiwaling opisyal ng gobyerno na naiimpluwensiyahan pa rin ng mga pulitiko….silang mga naghihintay sa pagbagsak o pagbaba niya, kung alin man ang mauna. Dahil may lahi yata ng hunyango ang mga karamihang ungas na pulitiko, papalit-palit sila ng kulay upang umangkop sa kung sinong presidente ang nakaupo sa Malakanyang.

Sa uulitin….ang pulitika sa Pilipinas ay para lamang sa may makapal na mukha at matibay na sikmura.