The Unchecked Prevailing Labor Practices in the Philippines

The Unchecked Prevailing Labor Practices in the Philippines

By Apolinario Villalobos


Even without citing provisions in the Labor Code, there is a general knowledge about the abusive practices of many establishments and homes in the country some of which are the non-payment of overtime due to extended duty in the workplace, non-remittance of SSS, Philhealth, as well as, Pag-ibig contributions, verbal and physical abuse, and worse is the commission of rape!


A popular burger joint for instance, is squeezing its employees for more revenue despite the consistent monthly increase. Appointed Team Leaders or supervisory staff, are most often overzealous in carrying out their responsibilities to the point of verbally abusing their subordinates. The poor subordinates on the other hand, have no choice but to keep their cool instead of complaining as they might lose their job.


Those working in stalls owned by both the Filipino and Chinese employers are in no better situation. I have talked to many of the sales girls and has been told about the Php150 or Php100 per day wage that they are forced to accept, not even enough for two meals and fare every day of their duty. Some are lucky if they have kind employers who provide free lunch.


Worse is the plight of teachers in many schools that periodically file for tuition fee hike. The planned increase wage for teachers and the rest of the personnel are used as among the reasons, aside from improvement of facilities. Unfortunately, when their request is approved, the poor school personnel are left with the same low wage and the planned improvement of facilities is not implemented.


Unionism has become a thing of the past as the government seems to be discreetly tolerating the rampant occurrence of contractualization. There are complaints but the big question is how many of these have been properly handled by the Department of Labor and Employment? Even the provisions in the Labor Code are full of technicalities that favor investors more than the labor sector.


The Philippines is heavily dependent on her “labor export” and those left in the country due to lack of financial capability for document processing are at the mercy of greedy employers, due to lack of choice. If this dependence shall go on, the nation shall remain haplessly impoverished for decades to come.

The Ambivalent and Critical Political Situation in the Philippines

The Ambivalent and Critical Political Atmosphere

In the Philippines

By Apolinario Villalobos


Politics is universally ambivalent and being such, nobody inside the political arena is a permanent ally and friend. In the Philippines, ambivalent politics is not just prevalent but literally, dirty. Proofs of these characteristics are turncoatism, vote buying with the use of drug money during elections, and slaying of opponents. A few of politicians who staunchly remain clean and idealistic pitifully lag behind during the election, while the rest of them who fortunately get elected, do not last long, as they are either murdered or become victims of image demolition scheme There are clear indications that the general desire of the dirty traditional politicians (trapos) to maintain their clout in the government at all cost is to recoup their expenses during the election, or simply stated, to amass a vast “return of investment” at the earliest possible time. There is a popular adage that says, “the shortest way to get rich is via politics”.


Currently, Duterte is a victim of the ambivalent dirty political system in the country. He got elected because Filipinos perceive in his person a “hope” that they have been wishing for, after the long decadence and downslide of the political system.  In his effort to merge with even the unfriendly elements aside from his political enemies, Duterte extended his hand to them. His effort seemed to have reaped success as peace talks have been undertaken with MILF, MNLF and NPA. Unfortunately, the NPA reneged from its promise to cooperate, proof that the said group is so splintered that its leadership has become inutile due to its inability to control their rank.


On the other hand, the relationship of Duterte with the MILF and MNLF seems stable despite the debacle at Marawi city which involved the initially taken-for-granted terroristic Maute Group. The Marawi debacle is the most acidic test of the Duterte administration as it has greatly affected the long-coveted federalization of the country. It has also diverted the attention of the Armed Forces of the Philippines from other urgent concerns.  The historic city and cultural seat of the Maranaos has impressed an ugly scar in the map of Mindanao that even the Islamic religious groups and elders have come out in the open to denounce the ruthless act of the Maute Group and their Christian recruits.


Meanwhile, politicians in Manila, have all eyes towards Duterte who is from Mindanao, not because they appreciate his effort, but because they view him as evil in his effort to suppress the drug menace. Many of them have not been to Mindanao, yet, they compete with the ageing Catholic bishops in filling the air with condemnations of the guy. That’s how it is with politics in the Philippines, the ambitious and the unthinking make noise to be noticed.



Si Cacai…masugid na pupil ng Maria Z. Bayya Elementary School

Si Cacai…masugid na pupil

ng Maria Z Bayya Elementary School

Ni Apolinario Villalobos


Si Caca, 6 na taong gulang ay anak ni Eke. Grade 1 siya sa Maria Z. Bayya Elementary School sa Carmen, Tacurong City. Nakita ko ang sarili k okay Cacai dahil sa kanyang sigasig sa pag-aaral. Ayaw niyang mapahiwalay sa kanya ang kanyang mga gamit pang-eskwela kahit pa sumasama sa kanyang nanay na si Eke na nag-oovernight sa bahay kung saan siya ay naglalaba at naglilinis. Hapon pa lang pagkatapos ng kanyang klase ay pumupunta na silang mag-ina sa bahay na kanyang pagtatrabahuhan. Si Eke ay civilian volunteer din sa Barangay Hall ng Carmen kaya pagkatapos ng duty pa lamang siya nakakapagdiskate ng “sideline” na paglilinis ng bahay at paglalaba. Magaling sa paglinis si Eke ng bahay kaya siya palagi ang tinatawagan ng kanyang kamag-anak na si Neneng upang magkaroon din ng extra income. Napag-alaman ko rin na bilang volunteer ay nagbabantay din siya ng Barangay Hall sa gabi.


Ayaw ni Cacai na iwanan ang kanyang mga gamit sa school dahil nag-aaral din siya sa gabi. Kahit pa ilang beses siyang sinabihan ng kanyang tatay na si Roy na mag-aabang ito sa gate ng school kinabukasan upang iabot ang kanyang bag, ayaw pa rin niyang pumayag. Isang beses ay sinagot daw niya ang kanyang tatay ng, “paano akong makakapag-aral kung iwanan ko ang bag ko?”. Dahil, sa sinabi ng niya ay hinayaan na lang siya na bitbitin ang kanyang bag kapag sumama kay Eke.


Sumasabay siya sa paggising ng kanyang nanay, 4:00AM ng umaga upang mag-ayos. Wala siyang reklamo kahit walang ulam sa almusal at tuyo ang baon sa eskwela. Kapag nagtrabaho si Eke sa bahay ng kanyang kamag-anak, kinabukasan ay nagmamagandang-loob naman ang kapatid nito na si Toto na ihatid si Cacai sa school 6:30AM pa lang. Nanggagaling pa sila sa President Quirino na mahigit sampung kilometro ang layo sa school. Ang bahay naman nina Cacai ay pwedeng lakarin mula sa school kaya pag-uwi niya sa hapon ay kasama na niya sa pag-uwi ang kanyang nakakatandang kapatid at sa bahay na sila nagkikita uli ni Eke na nakauwi na rin mula sa pinagtrabahuhan.


Nang ako ay sa kaparehong edad ni Cacai, nagkaroon ng sunog sa bayan namin. Nang magkatarantahan sa paglabas ng mga gamit sa bahay upang mailipat sa katapat na plaza, ang binitibit ko ay ang plastic bag na ang laman ay mga gamit ko sa eskwela. Ang mga binitbit naman ng mga kapatid ko ay mga damit nila. Dahil sa ginawa ko ay piningot ako ng aking ate. Minsan naman, may nagbirong classmate ko na nagtago ng mga gamit ko. Nang malaman ko kung sino ang nagtago na ang pangalan ay “Anselmo”,  hinabol ko siya ng panudsod ng damo na palaging kong dala bilang requirement upang makapaglinis kami sa assigned area naming sa bakuran ng eskwelahan. Noong nasa elementary ako, walang pwedeng makialam sa mga gamit ko sa eskwela kahit mga kapatid ko.


Pareho rin kami ni Cacai dahil kaya naming kumain ng kanin kahit walang ulam. Sana sa paglaki niya ay matuto rin siyang kumain ng tutong na sinabawan ng tubig at binudburan ng asin.

Lessons from Marawi Tragedy and the Ongoing NPA Operations

Lessons from Marawi Tragedy

And the Ongoing NPA Operations

By Apolinario Villalobos


Infiltration as a terroristic act has definitely succeeded with the Marawi City devastation as the latest manifestation. The ISIS-professing Maute Group recruited insiders and used them in waging terror in the city in their effort to overthrow the government and replace it with the traditionalist Islamic faction. The group enticed many young Maranaos to join them with tempting huge monetary reward equivalent to the Filipino executive wage. The New People’s Army (NPA) has used this tactic, albeit with threat, instead of financial persuasion. This bandit group has infiltrated remote villages and employed threat in their recruitment campaign and extortion.


The Philippines is helpless against terrorism despite the declaration of the government that everything is in order as far as security is concerned. Such assurance is ridiculous because the country’s coastal fronts are pathetically protected by the inadequate facilities of the Philippine Navy and Philippine Coast Guard. Many forested areas and remote villages have become lairs of bandits and rebels. Military outposts in remote areas are inadequately and inconsistently manned….beefed up only when there are reported attacks by the unfriendly elements. And, most especially, the military equipments are outdated. Add to that the dwindling number of combatants. The aforementioned are reasons why the Philippine military is very far from being successful in their drive against the Abu Sayyaf based in Basilan and the splintered NPA that turned bandits….and now, the Maute Group. There is a clear indication that the military need for manpower and equipment must be given attention soonest as possible.




Not taking things for granted is what I mean by the “lesson” that the Armed Forces of the Philippines should learn from the Marawi tragedy and the NPA operations. The AFP brags about its accomplishments based on the number of dead police and soldier, and promises to fulfill commitments on certain dates. Unfortunately, the promises remain as unfulfilled promises.


To help Duterte maintain a reputable image, the AFP should stop making promises and act more appropriately…period.

Sabotage as Part of the Demolition Scheme Against the Duterte Administration

Sabotage as Part of the Demolition Scheme

Against the Duterte Administration

By Apolinario Villalobos


I have consistently emphasized that despite the seemingly indestructible image of Duterte due to his machismo, his detractors are bent on doing possible ways to shake his administration. The best way to do this is make use of the untouchable civil service eligibles left in practically all agencies loyal to them. Newly-appointed chiefs of agencies cannot even bring along their trusted staff due to delicadeza, thereby, helplessly leaving them at the mercy of the holdover corrupts in the office.


Who would be expected to feed detractors with inside information about the weaknesses of the new appointees but the insiders? Who would be expected to discreetly muddle the decision of the new appointees but the insiders?  If this is not sabotage committed by the corrupt holdovers and who are protected by the Civil Service eligibility, I do not know what else to call it.


Sabotage is a universal destructive act of “mercenaries” in an organization, entity, and nation. These saboteurs are sometimes called “spies” to give them an exciting color. These devils of sort can throw into trash bins or burn documents, make equipment bog down, block the flow of information, feed wrong information to the media, etc., with the end view of destroying the credibility of the agency and the appointed chief.


The case of the Bureau of Customs is one classic example. Since time immemorial, the agency always alleges the lack of facilities, especially, x-ray machines for their inability to detect contraband items. How can such an agency whose main responsibility is to “check” items lack this basic equipment? Accordingly, the agency has x-ray machines but they have been purposely made to malfunction!


Sabotage will definitely pull Duterte down unless something drastic is done to the evils in the agencies – the incorrigible Civil Service eligibles!

Ang Tao

Ang Tao

Ni Apolinario    Villalobos


Sa dami ng pagsubok na sa buhay nati’y dumaan

Halos naging bantad na tayo sa anumang kapalaran

Ang pagkatao natin, para na ring goma sa kalambutan

Tila ba ‘di na iniinda ang mga dilubyong nagdadatingan.


Sabi ng matatanda, dapat tayo’y may mahabang pisi –

Pisi ng buhay na siyang batayan ng masidhing pagtimpi

Subali’t hanggang saan ito aabot na may kabuluhan at silbi?

Kung kaguluha’y matindi na?…marami nang  gutom at nasawi?


Ang kapaligiran ay umaapaw na ng mga kasalaluan natin

Basurang itinatapon sa kung saan-saan, sa ati’y bumabalik din

Sayang ang talinong sa atin ay ibinigay ng Diyos, hindi pinapansin

Dahil ang nais nating pairalin ay ang  makasarili nating damdamin!!


Pagkagahaman sa salapi ay hindi na nawala sa puso ng tao

Sa mga babalang maka-Diyos, ang kasakiman niya’y ‘di pagupo

Sukdulan mang makatapak ng kapwa, kumita lamang ng todo-todo

Ano pa nga ba’t ga-bundok man ang salaping ninakaw, ‘di pa kuntento!


Anong landas ang dapat tahakin nang walang duda’t pasubali?

Upang maski papaano, maski kapiraso, sa katiwaliang nagawa ay makabawi?

Ang landas bang baku-bako, puno ng  pagsubok na sa kasalana’y makapawi?

O, landas na walang hadlang, malinis, subali’t sa mga kasalana’y magpapasidhi!




masidhi – too much

kasalaluan – misdoing

pasubali – alibi


Mga Iba’t ibang Uri ng Kaibigan

(Mahalagang basahin upang mabisto kung anong uring kaibigan meron ka….mahaba nga lang.)


Mga Iba’t ibang Uri Ng Kaibigan

Ni Apolinario Villalobos


Sa pagkauso ng “BFF” o “best friend forever” na turingan, hindi maiwasang bigyan ng matamang pansin ang ganitong relasyon. Napakaswerte ng mga magkakaibigan na habang buhay na raw nga, ang halos ay pagkit na pagkakadikit sa isa’t isa sa lahat ng panahon. May mga magkakabarkada na hanggang tumanda na ay regular pa ring nagre-reunion. Ang ganitong samahan ay hindi dapat maging dahilan ng pagselos ng mag-asawa, dahil iba ang uri ng samahan ng magkakaibigan sa uri ng samahan ng mag-asawa.


Ang magkakaibigan lalo na yong mga magkakabata ay halos magkadugtong na ang mga pusod kung sila ay magturingan. Nangyayari ito kadalasan sa mga anak ng magkukumare at magkukumpare. Kung minsan naman ay sa magkakapitbahay. Mas malalim wika nga ang samahan dahil kung baga sa puno ay matatag na ang pagkakaugat.


Ang samahan ng mag-asawa ay nagsisimula kadalasan sa panahong ang babae at lalaki ay pareho nang nasa tamang gulang, at nagsisimula sa pagkikita sa paaralan, lalo na sa kolehiyo,  o di kaya ay sa trabaho. Sa bihirang pagkakataon kung minsan naman, nauuwi sa pag-aasawahan ang nagsimula sa puppy love na na-develop nang high school pa lang.


Sa barkadahan, wala halos itinatago sa isa’t isa ang magkakaibigan, hindi tulad ng mag-asawa na may mga nirereserba pang sekreto sa isa’t isa, lalo na yong biglang nagsama makaraan lamang ng ilang araw, linggo o buwang ligawan. Paano nga namang magtitiwala sa isa’t isa ang nagkadebelupan lang dahil sa eyeball to eyeball na nagsimula sa facebook?…na nauwi lang minsan sa isang short time sa mumurahin at masurot na motel…. naging mag-asawa na?


Sa magbabarkada, walang sinumpaang obligasyon ang isa’t isa, kaya walang sumbatang nangyayari. Hindi tulad sa mag-asawa na parehong pumirma sa kontrata upang magsama sa hirap at ginhawa, at ang kontratang ito ay tumitiim pagdating ng panahon na may mga anak na sila. At ang matindi pa, ang hindi tutupad sa kontrata ay makakasuhan, lalo na kung umabot sa puntong nagkasawaan at naghanap ng mga bagong kandungan ang bawa’t isa.


Sa magbabakarda, kung may tampo ang isa sa isa pang kabarkada, pwede siyang tumakbo sa iba pang kabarkada upang maglabas ng hinaing. May mga payong ibibigay – take them or leave them pa, may choice. Sa mag-asawa namang nagkatampuhan lalo na ang may matataas na pride, kung minsan, ang tampuhang nagresulta sa simpleng kalmutan at sampalan ay umaabante sa batuhan ng plato, baso, ispinan ng kutsilyo, at lasunan!


Ang tunay na pagkakaibigan ay tapat at walang kundisyon na sinusunod. Wala mang kundisyon ay mayroong nangyayaring “pakiramdaman”  batay sa prinsipyo ng kamutan ng likod, sa Ingles, “scratch my back and I’ll scratch yours. Yan ang pinakamagandang uri ng pagkakaibigan – bukal sa kalooban at nagbibigayan.


Sa panahon ngayon, may mga taong nakikipagkaibigan sa iba na sa tingin nila ay may pakinabang. Ito yong mga social climber na nakikipagkaibigan sa mga mayayaman o di kaya ay maimpluwensiyang tao upang mahatak din sila paitaas tungo sa mundong ginagalawan ng taong kinaibigan. Nangyayari din ito sa mundo ng pulitika kung saan, ang mga baguhang pulitiko ay pilit na dumidikit sa mga may pangalan na upang maamutan sila ng katanyagan nang sa ganoon ay umusad ang kanilang karera sa pulitika. Pagdating ng panahong tanyag na rin sila, ang mga dating dinikitan nila ay balewala na, lalo na kung nasira ang pangalan dahil sa mga kaso ng katiwalian.  Kapag tinanong ng reporter, sasabihin ng dating social climber at ambisyosong politician na ang nakakasuhan ay “minsan” na niyang nakausap, yong lang.


Ang nangyayari sa mundo ng pulitika ay nangyayari din sa mundo ng show business. May nakausap akong direktor sa pelikula na umaming dumikit siya kay Lino Brocka upang mawisikan man lang ng grasya ng katanyagan. Nagtagumpay siya. Dumating din ang panahon na siya naman ang dinikitan, subalit sa pagkakataong iyon, ang tinulungan niya upang magtagumpay ay hindi na kumilala sa kanya nang dumalang na ang mga offer upang magdirek ng pelikula. Yong walang utang na loob naman ay nakarma dahil nagkaroon ng kanser at naubos sa pagpapagamot ang perang naipon sa pagdidirek. Sana ang nangyari sa walang utang na loob na nagkaroon ng kanser ay mangyari rin sa mga pulitiko, para yong mga nagkakainan ng dumi ay pare-pareho nang mamatay sa kanser. Magiging sikat ang Pilipinas dahil lahat ng mga namatay na pulitiko ay kanser ang dahilan – only in the Philippines!…at maitatala pa sa Guinness Book of World Records!


May mga kaibigan din na doble-kara. Ito yong mga taong ayaw nilang mahigitan sila ng mga kaibigan sa lahat ng bagay. Sila yong mga nagdadaos ng party na ang pakay pala ay ipakitang mas nakakahigit sila sa karangyaan kung ihambing sa ibang kaibigan nila. Kadalasan nahuhuli ang mga taong ito sa mga salita nila mismo, tulad ng pabirong “o…meron kayo nito?” Hindi nawawala ang ganitong klaseng kaibigan sa isang grupo na kadalasan ay nauuto upang gumastos dahil sinasakyan na lang siya ng iba, lalo na sa isyu ng yaman. Siya nga naman ang may pera, kaya, sige pagastusin na lang kung gusto niyang magyabang…yan ang kadalasang sinasabi ng mga pinakikitaan ng kayabangan.


May mga kaibigang traidor. Ang pinakamagandang halimbawa ay ang samahan ni Hesus at ni Hudas na disipulo niya. Ipinagkanulo ni Hudas si Hesus sa ilang pirasong pilak. Sa Pilipinas, itinanggi si Janet Lim Napoles ng mga taong itinuring niyang kaibigan at inambunan ng mga ninakaw niyang pera mula sa kaban ng bayan. Ito yong mga taong ka-kodakan niya (Napoles) sa mga party niya sa mausoleo ng kanyang ama sa Pasig, may pa-toast toast pa ng alak ang mga hiyu….ta. Bandang huli pare-pareho silang “pinag-iingatan to death” ng mga guwardiya, dahil nakakulong na…friends together….anywhere…talaga lang!