Ang Isyu ng Pederalismo

Ang Isyu ng Pederalismo

Ni Apolinario Villalobos

 

 

Una, sana (lang naman) ang isyu sa Pederalismo ay matuldukan na sa loob ng kapanahunan ni Presidente Duterte bilang presidente ng Pilipinas. Ibig sabihin ng matuldukan ay sana matapos na – matupad man o hindi. Taliwas sa paniniwala ng karamihan, si Duterte ay naniniwala sa due process kaya kung ano man ang resulta ng due process tungkol sa pamimili ng taong bayan sa isyung ito ay siguradong susundin niya. Kung sakaling matuloy sa pederalismo ang Pilipinas, inaasahang ito ay magkakaroon ng bisa pagkalipas ng administrasyon ni Duterte upang maiwasan ang pagdududa na interesado siyang manatili sa puwesto kaya pinaglalaban niya ang nasabing sistema. At sa tingin ko ay angkop ang “political will” ni Duterte sa pagpapatupad ng resulta ng plebisito para dito.

 

Sana ang babalangkas sa Saligang Batas, sakaling magkaroon ng linaw sa isyu ay mga taong pipiliin ng mga Pilipino sa pamamagitan ng eleksiyon upang maging miyembro ng “Constitutional Convention” (Con-Con). Hindi nararapat ang mga nakaupong inihalal na mga kongresista dahil ang iba sa kanila ay nakakaduda ang pagkapanalo. Kaya kung sila pa rin ang babalangkas ng Saligang Batas bilang miyembro ng “Constitutional Assembly” (Con-Ass), asahan ang hindi patas na mga probisyon dahil siguradong mananaig ang pansarili nilang layunin na sa simpleng katawagan ay “kasuwapangan”.

 

Huwag din sanang mangopya ng sistema ng ibang bansang pederal dahil iba ang ating kultura na yumaman dahil sa iba’t ibang “sub-cultures”. Ang isang dahilan pa ay ang nakakaibang kalagayan ng ating bansa na binubuo ng mga kalat-kalat na isla.

 

Ang isa pang isyu ay tungkol sa pananalig o relihiyon. Ang Pilipinas ay hindi naman talagang buong Katoliko, kundi karamihan lang ng mga Pilipino ay Kristiyano, yon nga lang ay watak-watak pa rin dahil sa pagsulputan ng iba’t iba namang sekta. Hindi dapat balewalain ang dami ng mga Pilipinong Muslim na hindi lang sa Cental at Southern Mindanao matatagpuan kundi pati na rin sa iba pang probinsiya sa Visayas at Luzon dahil sa kanilang pagnenegosyo. At lalong hindi dapat kalimutan ang mga Lumad na sapul pa noong umalis ang mga Kastila at pinalitan ng mga Amerikano ay hindi nabigyan ng pagkakataong marinig. Magaganda ang mga “Commission” at mga “batas” para sa kanila sa kasalukuyan, subalit hanggang doon lang, dahil ampaw pa rin ang pagkilos ng mga ahensiya at pagpapatupad ng mga batas para sa kanila. Kung sa salitang kanto, hanggang drowing lang ang nangyayari na sa kabuuhan ay siyang imahe ng sistema ng gobyerno…may magagandang batas nga pero inaamag lang sa mga filing cabinet. Hindi kuno nai-implement dahil kuno sa kakulangan ng pondo at tao.

 

Sa ilalim ng sistemang pederalismo, maraming “kanto” (corners) ang mawawala sa mga proseso na may kinalaman ang gobyerno. Dahil sa liit ng mga rehiyon o estadong magiging miyembro ng sistemang pederal, mapapabilis ang aksiyon para sa mga pangangailangan ng mga Pilipino. Ito ay dahil ang mga sentro ng operasyon ay malilipat mismo sa kalagitnaan ng mga miyembrong estado. Ang mga iyan ang pangkalahatang personal kong pananaw sa ilalim ng sistemang pederalismo.

 

Subalit, ang pinakamahalagang gawin ay ang pagtuon sa isyu ng political dynasty, dahil kung hindi ito matitigil, ay para lang inilipat sa mga rehiyong lokal mula sa kongreso at senado ang mga opisyal na magkakapareho ang apelyido. Ibig sabihin, wa epek pa rin ang pederalismo dahil hindi pa rin matitigil ang pamamayagpag ng iilang pamilyang gustong komontrol sa Pilipinas at magpayaman sa pinaghirapan ng mga Pilipino, at silang mga nag-aakala na sila lang ang may talino at galing, at ang ibang Pilipino ay bobo!

 

Advertisements

Shabu…the poor man’s cocaine

SHABU…the poor man’s cocaine

By Apolinario Villalobos

 

 

The popularity of shabu as the “poor man’s cocaine” is deeply entrenched in the Philippines.  Cocaine is from a certain plant called “coca” (erythroxylum coca) that for thousands of years has been used by the natives of South America due its substance that could stimulate pleasure, aside from its use as medicine. The insurmountable extent of its influence today is such that it has created millionaires, aside from wrecking the future of the youth and brought havoc to many homes. It was banned in the United States as early as 1914.

 

The initial “extract” or cocaine base is crudely coaxed from the freshly harvested leaves that are mixed with lime, gasoline, and ammonia, and trod on for about four days in a vat. The “base” is then refined by a larger “laboratory” using acetone, ether, and hydrochloric acid to form crystalline powder or cocaine hydrochloride. In this form, the drug is smuggled throughout the world, including the Philippines via transit points.

 

Medically, cocaine is used as a local anesthesia due to its ability to block the conduction of feelings by the nerve, aside from constricting blood vessels during an operation. The leaves are still chewed by the natives of the Andes using age-old contraption for the lime powder that lessens the bitterness of the juice. Archaeological digs also showed the use of coca by the natives of Andes mountain range, as an important offering to the gods, especially, to “Mother Earth”.

 

Many countries fell into to the “coca power” that gave birth to the so-called “narco-politics”. In many countries, not only did it transform obscure personalities into influential millionaires by penetrating the mainstream of the society. In the Philippines, findings lead to the involvement of law-enforcement agents themselves, as well as, lawmakers in this illicit trade. The craving to earn more by trading recycled confiscated drugs out in the streets using “runners” drove some policemen into its trap. It is alleged too, that the election of some politicians into coveted position in the government has been financed by drug lords. But the worst consequence is its invasion of reputable offices, school campuses, and even impoverished homes in slums!

 

The new president, Rodrigo Duterte has mentioned that unless something is done to put a check on this “epidemic”, the Philippines shall be well within its strangling, deathly grip in about seven years. And, by all means, he is doing his best with the able support of the new Philippine National Police chief, Ronald de la Rosa.

 

Personally, I see the duo’s effort as some kind of a political will….that, Filipinos have been expecting from the past leaders.

 

 

Ang mga Matulunging Sekyu ng Philippine Statistics Office (PSO) na sina Ronald Caldito at Rodolfo Gauiran

Ang Mga Matulunging Sekyu ng Philippine Statistics Office (PSO)

Na sina Ronald Caldito at Rodolfo Gauiran

Ni Apolinario Villalobos

 

Hindi sa lahat ng pagkakataon ay makakatagpo tayo ng mga taong matulungin, at hindi lang matulungin kundi nagkukusa o nagboboluntaryo ng kanilang tulong. Sa ganyang sitwasyon ko nakilala si Ronald Caldito ng Commander Security Agency ng PSO sa Quezon City at Rodolfo Gauiran ng Gold Cross Security Agency, na nakatalaga naman sa Roxas Boulevard “Serbilis Center”.

 

Kailangan ko pang magbiyahe mula Cavite upang marating ang PSO sa Quezon City at lalong kailangan kong gumising sa madaling araw upang makaiwas sa trapik. Mali ang akala kong napaaga ako ng dating bandang alas siyete, dahil nakita kong halos puno na ang mainit na “waiting area”. Napansin ko rin na ang ibang kliyente ay may dalang malalaking bag kaya halatang galing pa sa probinsiya. Sa oras na yon ay wala akong nakitang taga-PSO na nasa bukana man lang upang gumabay sa mga kliyente, kundi mga guwardiya ng Commander Security Agency. May natanong akong isa sa kanila kung saan ako dapat pumuwesto batay sa kailangan ko, subalit mali naman ang ibinigay na direksyon. Sa halip na ituro ang tamang daan patungo sa bahaging nasa “likuran”  ay basta na lang ako itinuro sa isang direksiyon na nang tumbukin ko ay comfort room pala. Mabuti na lang at sumilip pa ako sa bandang likuran at doon ay may nakita akong isang maliit na parang waiting area. Dahil may mga nakaupo na, nakiupo na rin ako.

 

Nang magsimulang magdatingan ang mga empleyado, lahat sila ay may “straight face” o yong seryoso, pero kung kapwa empleyado ang masalubong ay nagtatawanan pa….walang nakangiti kung tumingin sa mga naghihintay na palatandaan sanang pwede silang matanong man lang. Kung hindi pa dumating ang isang security guard na si Ronald Caldito ay hindi ko pa nalamang ang natagpuan kong waiting area ay siyang pakay ko pala. Siya rin ang gumabay para sa tamang pagpila dahil first-come-first served ang patakaran. Maraming mga padaan-daang mga empleyado pero wala man lang ni isang nagkusa na magtanong o maski ngumiti sa mga kliyente upang mapawi ang agam-agam tungkol sa kahirapan sa pagkuha ng kailangang certificate.

 

Nang lumapit ako sa Public Assistance and Complaints Desk, ang simpleng pakiusap ko na baka pwedeng i-check sa computer ang impormasyong kailangan ko upang makapag-file ng angkop na form ay hindi pinakinggan ganoong may computer naman akong natatanaw sa loob. Ang paulit-ulit na sinabi sa akin ay mag-file daw talaga ng form itinuro ako sa lugar na dinagsaan ng mga taong nagpi-fill upa ng forms. Ang inisip ko, ay bakit kailangang gawin ko yon kung sa ilang minuto lang naman ay masasagot na ang katanungan ko upang tamang form ang mai-file ko? Nagtimpi na lang ako kahit alam kong may mali sa sistema nila na pasikut-sikot.

 

Ang sistema pala nila ay dapat may isang form na pipil-apan muna ng mga impormasyon at isa-submit sa isang pinipilahang counter upang ma-check sa computer kung may record sila batay sa mga ibinigay na impormasyon. Babalikan mo pa ang resulta sa susunod na araw para malaman ang resulta. Kung negative, pipil-ap na naman ng isang form para sa ii-isyung certificate of no record. Kung positive, pipil-ap pa rin ng isang form para sa ii-isyung certificate na may record. Kung alin man sa mga certificate ang maisyu, magbabayad ang humihingi na inabala ng “madugo” nilang sistema. Umalis na lang ako.

 

Dahil sa naging problema ko sa central office ng PSO sa Quezon City, sinubukan ko ang maliit na branch sa Roxas Boulevard na ang Public Assistance Desk employee ay nakangiti pang tumulong sa akin gamit ang computer niya kaya nai-file ko agad ang tamang form. Ito ang ni-request kong assistance sa head office (Quezon City) na hindi pinagbigyan.  Ang napansin ko pang malaking kaibahan ng serbisyo nila, sa Roxas Boulevard, bago pa lang mag-alas otso, ang mga tao ay pinapapasok na sa aircon na waiting area upang papilang makaupo at binibigyan pa ng instruction ng mga matulunging security guards, bagay na hindi ginagawa sa mismong central office sa Quezon City. Doon ay pinapahintay pa ang mga kliyente ng alas otso bago sabihang pumunta sa isang hindi aircon na bahagi pa rin kung saan matatagpuan ang mga forms, kaya nagmumukha silang kawawa sa pakikipag-agawan habang tinitingnan ng mga security guards. Ito ay sa kabila ng matagal na nilang paghintay sa mainit na waiting area bago pa man mag-alas otso. Tipak-tipak tuloy ang mga nagtitinda ng kape at sandwich sa labas lang ng gate.

 

Sa Roxas Boulevard PSO ay napansin ko rin ang pagiging matulungin ng mga security guards na pinangangasiwaan ni Rodolfo Gauiran. Talo pa nila ang mismong mga empleyado ng PSO dahil pati natutuklap sa pagkakadikit na mga posters ay inaayos nila. Ang mga assigned sa releasing section ay may kusa rin dahil nang humingi ako ng tulong sa isang security guard upang ipa-check ang nai-file ko makalipas ang mahigit dalawang oras na siyang takda ng release, ay dali-daling lumapit ito sa counter upang magtanong. Kasama pala ako sa isang batch na natawag na pero ang ginamit sa pagtawag ay pangalan ng namatay na hinihingan ko ng record pero wala sila, kaya certificate of no record ang binayaran ko. Hindi pangalan ko na siyang nag-request at buhay na buhay ang tinawag.  Inakala ko tuloy na ka-apelyido ko lang ang tinawag! Kung hindi dahil sa matulunging security guard na nakalimutan ko ang pangalan ay malamang na na-bagoong ako sa releasing section!

 

Iyan ang Philippine Statistics Office na nangangailangan ng MALAKING PAGBABAGO!

 

Liham ni Andres Bonifacio kay Oryang

aysabaw.com

Liham ni Andres Bonifacio kay Oryang
1897 Mayo 1

Mahal kong Oryang,

Mali ka. Hindi kita nakasalubong upang sa dulo ng kalsada, ako ay liliko sa kanan at ikaw sa kaliwa. Sapagkat saan man tayo dalhin ng ating pakikibaka, ikaw lang ang aking itatangi at makailang ulit na ihaharap sa pulang bandila. Hindi tayo nagpalitan ng mga kwento upang sa pinakahuling tuldok ng pangungusap, ang karugtong ay alingawngaw ng katahimikan. Walang pagod kitang aawitan ng imnong pambayan, Oryang. Hindi kailanman ako mauubusan ng salita upang maialay sa iyo bilang mga tula. Maging ang bulong at buntung-hininga’y magpapahayag ng pagsinta sa tulad mong umiibig din sa bansa.

Hindi tayo sabay na tumawa, nagkatinginan, at tumawa pa nang mas malakas, upang sa paghupa ng halakhak ay may butil ng luha na mamimintana sa ating mga mata. Loobin man ng Maykapal na pansamantala tayong magkawalay, tandaan mong ang halakhak at sigaw ng ating…

View original post 242 more words

Mantigue Island Nature Park

hellodewww

tumblr_nppsgsqAtM1s0lwqeo1_1280tumblr_nppsgsqAtM1s0lwqeo2_1280tumblr_nppsgsqAtM1s0lwqeo4_1280tumblr_nppsgsqAtM1s0lwqeo5_1280

One of the favorite destination of many tourists (whether local or foreign travelers) nowadays is Camiguin. This beautiful island features a wide array of amazing spots to visit and to explore.

But Mantigue Island is one of my favorite places in Camiguin. A panoramic view of the island of Camiguin from this sandbar is simply the most photogenic scenery that you could imagine. This small island is best visited during early in the morning.

If you’re ever tired of frolicking in the water, you can roam around the island bare-footed and you’d surely notice the fine white sand of the island. It shimmers in sunlight and feels soft to the skin. There are wooden tables and benches built under the shade of pandan trees ideal for picnics and cooling off from the heat of the sun.

When you’re in the province of Camiguin, don’t miss your chance to experience the…

View original post 16 more words