On Extra-Terrestials, Man’s Evolution, His Toxic Food and Self-Destructive Habits

On Extra-Terrestials, Man’s Evolution,

His Toxic Food and Self-Destructive Habits

By Apolinario Villalobos

I believe that man went through evolution to become what he is now, but via genetic manipulation by the ET’s who came to earth thousands of years ago, and not through the “natural” process as Charles Darwin alleged. When before, scientists were skeptical and avoided discussion about the issue, today, they are more than open and willing, even going to the extent of bringing out to light long-kept dissertations and clippings. Even the Vatican has dipped her finger into the issue, as there are sketches and paintings with religious themes, and with landscapes that include controversial spherical objects hovering in the background. Some painted Nativity scenes are depicted with UFOs as the source of the light illuminating the manger, instead of a star. Even the “angels” whose ability to fly is symbolized by feathered wings are now presumed as ET spacemen equipped with flying gear.

Images from the past in the form of sculptures, paintings, and embossed renditions used “symbols” to indicate different qualities of leaders and gods, represented by animals, such as lion, leopard, cat, dog, eagle, bull, etc. These representations were made by early earthlings, who were artistically skilled but limited in scientific knowledge. The symbols, then, literally manifested the physical characteristics of gods being presented without the need for text in any form.  Along this line, the bull horns and lion have been, since the early time, used to represent power and strength, that is why, most gods are shown wearing headgear with horns, or whose head is that of a lion. These images purportedly represent visiting ETs.

Different ET’s that may have landed on different regions of the earth, could have “developed” their “own people” out of the upright walking creatures that they found, particularly the apes. This process could have involved the use of their (ET) own genes to modify or improve the earthlings’ characteristics. For doing this, the ETs may have selfish motives. It should be noted that apes are not just of a single kind, and their characteristics depend on the region where they thrive. The gene modification could have resulted then, to early earthlings with different characteristics depending on their region, and which have manifested in the color of their skin, height, shape of the face, kind of hair, etc. In the Old Testament of the Bible, there are mentions about races or tribes that suddenly appear from nowhere.  I thought of this because different races in the Bible kept on insisting about the power of “their own” god ….a recognition that they give to the power of their “creator”.

Each race even had a name of its own god. This is how I reconciled the differences of races that are populating different regions of the earth, such as the blacks in Africa, the white-skinned and blond-haired in the western and northern hemispheres, the chinky-eyed with white skin in the east, and the slightly to dark brown, short people in the south, and southeast. Obviously, they did not evolve from fish, lizards, etc that Charles Darwin had insisted in his theory of “natural” evolution, more so from apes, otherwise, today there should already be hairless, pretty and handsome apes with curly or straight hair, black or blond hair,  broad or aquiline nose, or walking fish and lizards. On the contrary, the apes of the thousand years ago are still the same apes that we find today.

In laboratories today, gene modification, cloning, and organ transplant are being done, as if scientists are dissecting frogs…meaning, the three mentioned processes are being done with ease because of modern medical technology. Where did such knowledge and ability come from? Of course, not from the early earthlings!  It is a big question that the religious and the overly skeptics still hate to hear. But for sure, they did not come from apes!

The health-conscious of today are against the scientific process of gene modification when applied to vegetables, grains, and fruits. They forgot however, that the modern fruits and grains are the result of this process to make them juicier, seedless, soft, sweeter, etc. The corn that we know today did not come in cobs, thousands of years ago. The corn of long ago had grains, instead of the big and chewable kernel. Corn is among those mentioned as food in the Bible, but they did not come in cobs, that is why nothing can be found in the Bible about “roasting of corn cobs”, but “baking of corn grits”, when what they meant actually were “corn grains”.

Other grains that were supposed to have originated in a region, somewhere in Turkey, were developed to improve their size, and even rice originally grew in swamps not on land. It should be noted that Turkey is among the regions purportedly used by the ETs as their landing ports, according to myths in the Bible.  In some regions of America, wild rice is still being harvested from swamps. Today, there is an effort to make rice resistant to floods, short of saying that it is being returned it to its former watery habitat.

Cross-breeding is one way of altering the genes of plants and animals, and this process still fall under the process of gene modification. There are many other genetically modified organisms (GMO) that are discreetly introduced. Lately, however, just because scientists would like to make vegetables last long and resistant to pest, health-conscious groups, are overreacting by  declaring them dangerous as they could alter the “characteristics” of man, and worse, even as unhealthy. When did man start living healthily, anyway, when all these claims for healthy living are full of deception?

These western groups are the ones that flood the social media with the contra-indications of natural substances and drugs. They feed the internet with information about fruits that should not be eaten together with certain meat or fish. They even come out with “findings” about certain fish not fit for consumption, such as tilapia because of the level of toxic substance in its meat, when practically all fish that thrive in the oceans have high toxin level, especially those in the European waters that have become dumping ground of toxic materials.  Why single out tilapia? Because of their allegations, all fishes should better be banned as they are poisonous!

These groups promote “organic food” – vegetables, fruits and meat that are not supposedly fertilized and fed with the harmful synthetic chemicals, but they forgot that the air is replete with toxin. In other words, the “organic food” that these groups allege to be safe are still contaminated due to the toxin from the atmosphere that they absorb since the first day of their growth.

Ironically, man continues to fill the air, the oceans, lakes and streams with the sediments of modern technology that he invented to be used for his survival….an unconscious(?) self-destruction. No food in its “pure” state can be found anywhere on earth. The quantity of toxin, though, that is taken in by man, depends on the region where he lives, thus, determines the length of his stay on earth….of course, with special consideration to available modern medical technology. In this regard, the third-world countries that have become the “catch basins” of these toxins, but without modern medical facilities are at the mercy of the highly progressive nations due to their factories that spew toxins in various forms …while their people enjoy the protection of their modern medical facilities.

This blog is not meant to destroy the faith in God. I believe that the universality of God is such that whatever faith we have in Him, could have just been passed on to us by the “better kind” of visiting ETs thousands of years ago. And, as regards the issue on creation, the ETs could also be the creations of God and who just delved in science to modify other creatures to suit their needs, hence, the evolution of the earthlings from the modified ape. This is what the highly intelligent earthlings are doing today…modifying creations to improve their “quality” and maximize their usability. So, why make the issues on UFOs, ETs, God, Creation, and Man very complicated that just result to unnecessary confusion? Are the religious and scientific authorities hiding information from the rest of the earthlings….though, may be divulged at the most appropriate time?

Ang Eat Bulaga Magpapatayo ng Mga Aldub Library sa Buong Bansa…pero ang Gobyerno ay Hindi, Hinayaan pang “Mababoy” ang mga Textbook

Ang Eat Bulaga Magpapatayo ng Mga Aldub Library sa Buong Bansa

…pero ang Gobyerno ay Hindi,  Hinayaan pang  “Mababoy” ang mga Textbook

Ni Apolinario Villalobos

Nagsimula ang adbokasiya ng Eat Bulaga sa pagtulong sa mga estudyante at mga paaralan nang magsagawa sila ng “basura para sa silya”, isang proyekto na tungkol sa pag-ipon nila ng mga plastic na bote mula sa mga komunidad na sumasali sa mga pakontes. Ang napagbentahan naman ay ibinibili nila ng mga armchair para sa mga estudyante. Sinundan ang proyektong ito ng isang nakakagulat na kalye seryeng “Aldub”, dahil makalipas lamang ang ilang linggo ay nanguna na sa viewership at bilang ng twits na umaabot ng milyones – sa buong mundo.

At marami uli ang nagulat nang ang climax series ng kalye seryeng tinagurian “Sa Tamang Panahon” ay ginawa sa Philippine Arena, Oktubre 24, 2015, at ang nalikom na pera ay ipagpapatayo ng mga library para sa maliliit na paaralan lalo na sa mga liblib na lugar, subalit babahaginan din ang mga nasalanta ng hagupit ng bagyong Lando. Mula sa puso ng mga fans ang bawat sentimong ibinahagi nila para sa proyekto, sila na tinaguriang “Aldub Nation”.

Simple lang naman ang gagawin ng Eat Bulaga – magpapatayo ng mga library at lalagyan ng mga ido-donate na mga libro. Kung hahatiin ang mahigit ng konti sa sampung milyon na nasabi nang naipon,  marami na ring library ang maipapagawa kung tatantiyahen ang isang gusaling magkakahalaga ng hindi bababa sa Php300,000 – labor at materyales. Sa liit ng halagang kailangan, bakit hindi ito magawa ng gobyerno? Samantala, naglalaan pa ito ng milyones para sa mga proyektong drowing lang pala, dahil ang inilaang badyet ay hinayaan lang na manakaw.

Nakita ng Eat Bulaga ang kahalagahan ng edukasyon kaya gumawa ito ng proyektong makakatulong ng malaki sa mga estudyante, lalo na ang mga nasa liblib na lugar – mga library na paglalagakan ng mga librong napakahalaga upang makalinang ng dunong ang isang bata. Ang nakita naman ng mga tiwali sa gobyerno ay oportunidad na makapagnakaw sa mga proyekto kahit na ito’y sobrang pangangailangan ng mamamayan.  Hinayaan pa ng gobyernong mababoy ang mga textbook na ginawang negosyo ng mga nagsabwatang publishers at mga opisyal ng pamahalaan na may kinalaman sa edukasyon. Kung ano-anong mga libro ang mga pilit na pinapagamit sa mga bata, kaya kung pumasok ang mga ito ay animo magbabakasyon sa malayong lugar dahil halos malita na ang hila-hila sa pagpasok.

At ang masakit, pagkalipas ng isang school term, lipas na rin ang kahalagahan ng mga librong ginawang “workbooks” dahil ang mga tanong sa mga bandang hulihan ng mga tsapter ay pinagsasagot ng mga gumamit na esudyante, kaya hindi na maaaring gamitin ng nakakabatang kapatid o ibang walang kayang bumili ng mga libro.

Talagang bantad o walang hiya na ang mga opisyal ng gobyerno dahil sa kabila ng nakikitang mga kaganapan na maaari nitong tularan tulad ng mga proyekto ng Eat Bulaga ay dedma lang sila… na para bang nagsasabi pa ng “pakialam namin sa inyo”. Kungsabagay, bakit pa ba sila mamumrublema kung namumutok na sa pera ang kanilang bulsa?

We Can Minimize, Delay, or Prevent the Devastating Effect of Diseases…discipline and patience are the keys

We Can Minimize, Delay, or Prevent the Devastating Effect of Diseases

…discipline and patience are the keys

By Apolinario Villalobos

Caring for our physical make up is our responsibility in the first place, and not somebody else’s. We can prevent diseases from pestering our body by espousing discipline and patience. We must be disciplined as regards our diet and vices. And, we must be disciplined in being consistent with the preparation of remedies not prescribed by doctors. We must not wait until a disease has set in before we toe the line in clinics for a costly diagnosis. Unfortunately for others, before they know that what they “feel” is a disease, and not just a fatigue or temporary pain, it is already beyond cure, so that the last resort for the doctor is to prescribe pain killing drugs, and loads of antibiotics and other strange sounding-named tablets and capsules.

Drugs are basically sourced from plants and enhanced with chemicals to preserve them as capsules, tables, suspensions, and injectibles. Curative properties of plants are “cloned” in laboratories to come up with their synthetic equivalent. But not all curative properties of plants can be cloned as in the case of guyabano (soursop), the information about which has been suppressed by drug laboratories for so many years. Due to their failure in cloning its curative properties, they finally let go of the information to confirm what have already been circulating anyway, about its anti-cancer substance.

Man since birth is already doomed with diseases that can manifest at certain points of his life. Fortunately, there is now a medical technique of predetermining the diseases that may befall infants by “reading” their genes at the time of birth with the use of their blood. At certain points of their life, diseases are already detected, thus, medications are already prescribed to prevent the onset. This is possible for those who will be born in hospitals and clinics, but for those in villages, this medical effort is not heard of, as in third-world countries like the Philippines. These children then grow without knowing that at a certain point of their life, they are bound to develop diabetes, rheumatism, heart failure, cancer, etc.

There’s again the problem with poor parents in urban areas who are told about the diseases that may befall their newly-born infants, because they cannot afford the prescribed drugs. Consequently, their children, though born in hospitals, grow just like those in the villages, without taking the preventive drugs for the detected diseases that may manifest at a certain age. Prescriptions are just set aside to be thrown later on.

The Philippines and the rest of countries in Asia and South America are profuse in herbal “medicines”.  Long before the western colonizers came, the natives were already thriving on these. The folk medicine men who are unfairly called “quack doctors” have been prescribing leaves, barks and roots of trees, vines and shrubs to dispel diseases. For instance, guyabano or soursop was first used by the South American Indians, particularly, those living in the jungles of the Amazon, while the use of tanglad or lemon grass was first used in Asia. In every country of these regions, there are always nooks and corners occupied by herbal vendors. In Manila, these can be found in Quiapo, while in the provinces, one can find them in public markets. But most of all, these curative plants are found in neighborhoods, or if not, can be planted just anywhere, even in pots.

Discipline is needed if one is really interested in preventing the onset of a disease. A ritual is involved, because every morning, all the necessary leaves, seeds or barks have to be boiled in a kettle dedicated for this purpose, followed by the preparation of the concoction to be drunk with coffee or as is. Most often, this simple effort is abhorred by most, as they would rather take synthetic drugs in capsule or tablet form which is a very convenient way. But then, the danger with such “convenience” is the latest finding that not all components of these drugs are dissolved, thus, turning into sediments that get deposited in the liver and kidney, eventually resulting to a disease that destroy the said organs.

Those without discipline in their diet are also easy victims of diseases. They are not satisfied with having tasted certain unhealthy foods and should have told themselves “enough”. Unfortunately, they want these to be part of their daily fare on the dining table. Parents who have this kind of attitude pass it on to their children, who will later on pass it on to their own, and so forth. And, when members of the family develop and die of diseases, they blame their ancestor!

Ang Pagmamalasakit ay Hindi Lang Dapat Para sa Tao

Ang Pagmamalasakit

ay Hindi Lang Dapat Para sa Tao

Ni Apolinario Villalobos

Ang sabi ni Francis, ang santo papa ng mga Katoliko, dapat magmalasakit ang tao sa kanyang kapwa….maging compassionate. Sa opinion ko naman, hindi lang sa kanyang kapwa dapat magmalasakit ang isang tao. Lahat ng nilalang ng Diyos na may buhay, kahit nga ang mga walang buhay tulad ng kalupaan, kabundukan, karagatan, at mga ilog ay dapat pagmalasikatan. Kung ang may buhay ang pag-uusapan, dapat kasama ang mga halaman at mga hayop na malaking bahagi na ng buhay ng tao. Samantala, ang mga hayop na sinasabing nananakit o mababangis ay hindi papalag kung hindi sila pinapakialaman ng tao.

May mga taong mahilig mag-alaga ng mga “laruang” hayop o pet, lalo na yong may lahi,  hindi lang upang makaaliw sa kanila kundi upang maging palamuti din sa bahay. At, dahil mamahalin, ginagamit din silang palatandaan ng karangyaan ng isang tao. Nagagamit na rin sila ngayon bilang therapies o pampagaling ng sakit, lalo na ang mga psychological. Sa mga taong talagang taos sa puso ang pag-alaga, okey ito. Ang hindi tama ay ang ginagawa ng mga taong nanggagaya lamang dahil sa inggit sa ibang meron ng mga ito. Bibili sila ng mga nabanggit, subalit dahil likas na walang hilig talaga, ay napapabayaan kaya nagkakasakit hanggang mamatay.

Ang kapalaran ng mga halamang pampalamuti ay hindi nalalayo sa nabanggit na mga hayop na binili ng mga naiinggit sa kapitbahay, kaya napabayaan hanggang mamatay. May mga tao kasing dahil naiinggit sa malagong halamanan ng kapitbahay ay nagtatanim din ng mga ito sa bakuran upang mapantayan o malampasan pa ang nakikita sa kapitbahay. Subalit dahil wala rin talagang hilig sa tanim kundi naiinggit lang, ni hindi nila pinapansin ang mga halamang nagkakandalanta dahil hindi nila nadidiligan.

Ang mga kahayupan sa gubat at kalawakan ay ginagamit na target ng mga mangangaso, pampalipas ng oras lang nila, kaya maraming endangered species ang nawala na talaga. Bandang huli ay nagtuturuan ang mga NGO at pamahalaan kung saan nagkaroon ng diperensiya sa pagpapatupad ng alituntunin.

Ang ibang mga nature lovers kuno, tulad ng mga scuba divers, snorkelers, trekkers at mountaineers ay nagmamalaking mahal nila ang kalikasan. Subalit kung umakyat ng bundok ay nag-iiwan ng basura nila sa camping sites. Hindi man lang nila naisip na magbaon ng trash bags upang lagyan ng basura upang mahakot pagbaba nila, kaya maraming kabundukan sa Pilipinas, na ang mga trails ay maraming candy at biscuit wrappers, aluminum cans ng softdrinks, upos ng sigarilyo, satchet ng instant noodle, sanitary napkin at toilet paper. Ilang taon na ang nakalipas, ang Mt. Everest ay isinara ng kung ilang linggo upang malinisan ang mga trails at camping sites sa kapatagan hanggang sa tuktok na tinambakan ng mga empty oxygen canisters, mga bote, at iba pang klase ng basura.

Ang mga dalampasigan o beaches, tulad ng mga kabundukan ay nasasalaula din ng mga burarang nature lovers kuno at mga negosyante. Ang isang halimbawa ay isla ng Boracay na puno ng mga naglalakihang resorts at hotels na ang septic tanks ay tumatagas sa dagat kaya tinutubuan na ng mga lumot ang ilang dalampasigan, tanda ng pagkakaroon ng mikrobyo sa tubig-dagat. Hindi sapat ang sinasabing paghakot ng basura at sinipsip na dumi mula sa septic tanks at dinadala sa Caticlan, na ginagawa ng gobyernong lokal, dahil hindi naman perpektong nakakalinis ang mga ganitong mga paraan.

Ang mga bundok ay kinakalbo ng mga illegal loggers na ang iba ay mga gahamang opisyal ng gobyerno at ang iba naman ay dummy ng mga foreign financiers. Animo ay minamasaker nila ang mga kabundukan. Kaya tuwing tag-ulan, ang rumaragasang tubig mula sa kabundukan na nagdudulot ng baha sa kapatagan ay kulay brown o pula, na ibig sabihin, mga lupa silang hindi na napoproteksiyunan ng mga ugat ng mga kahoy o mga damo man lang. May mga yumamang iilan, subalit ang nagdusa ay libo-libong mahirap na mamamayan, at ang masakit pa, ay mga dayo ang yumaman!

Ang mga bigtime na mangingisda ay gumagamit ng makabagong mga instrumento na kumakayod sa sahig ng karagatan, kaya lahat ng madaanan ay tangay – mga korales na kung ilang milyong taon na ang gulang, mga maliliit na isda, at mga inahing isda na dapat ay mangingitlog pa lang.  Ang ilan pa ay gumagamit ng lason at dinamita, at itong mga tao ang may gana pang magtaka kung bakit nauubos ang mga isda malapit sa dalampisagan kaya wala na silang mahuli!

Ang tao pa rin, sa kagustuhang umasenso agad ay gumagamit ng makabagong teknolohiya para sa mga pagawaan. Gagamit ng langis upang magpaandar ng mga makina, at ang latak ay tinatapon sa ilog na dumadaloy hanggang sa dagat o lawa. Ganoon din ang mga nagmimina na ang latak ng kemikal na ginagamit sa paglinis ng namimina ay iniimbak sa mga reservoir subalit ang katatagan ay hindi mapagkatiwalaan, kaya pagdating ng panahon ay tumatagas rin kaya sinisipsip ng lupa na ang resulta ay pagkalason ng mga nakapaligid na bukal. Kung ipampaligo ang tubig mula sa mga ito, sakit sa balat ang dulot, lalo na kung gamitin sa pagluto na ang dulot ay tiyak namang kamatayan. Sa isang banda, ang usok mula sa mga pagawaan ay pumupunit sa kalawakan na dapat ay humahadlang sa tindi ng init ng araw na tumatama sa mundo.

Pagkagahaman at kawalan ng pagmamalasakit ang dahilan ng lahat ng mga nabanggit, at kakambal na yata ng tao. Walang mangyayari sa panandaliang pagsasantu-santohan upang makapagpakita ng pagmamalasakit dahil sinabi ng santo papa. Kailangan nating maging consistent o tuluy-tuloy sa pagpapakita ng malasakit. Paanong maisasakatuparan ito kung ang maayos na pagtapon nga lang ng basura mula sa bahay ay hindi nagagawa kaya naaanod sa mga ilog, dagat, at estero? Kaylan tayo magbabago?

Sa Panahon ng APEC Summit Daan-daang Flights ang Kakanselahin!

Sa Panahon ng APEC Summit

Daan-daang Flights ang Kakanselahin!

Ni Apolinario Villalobos

Ang APEC Summit, November 16-20, na tinanggihang i-host ng isa pang southeast Asian country na mas hindi hamak na may kakayahan, at sinalo naman ng Pilipinas ay magdudulot ng trahedya sa industriya ng biyaheng panghimpapawid dahil sa daan-daang kanseladong flight. Ang dahilan ng MIAA ay upang bigyan ng kaluwagan ang airport para sa mga darating at aalis na mga eroplanong gagamitin ng mga pinuno ng mga bansang dadalo sa nasabing pagtitipon. Sa panahong yon ay magigigng katawa-tawa ang Pilipinas sa paningin ng ibang bansa, dahil nagpauto at nagyabang na naman. Ang mangyayari sa Pilipinas ay parang isang probinsiyanong gumastos ng malaki upang makapaghanda ng todo pagdating ng kapistahan sa lugar nila, ganoong inutang lang ang pera. Ang kayabangan nga naman, kung umiral!

Maliban sa pagkansela ng mga flight, ang gobyerno ni Pnoy ay maglilinis ng mga bangketa at kalsada sa metro Manila upang walang makitang pagala-galang mga gusgusing nagtitinda ng mineral water at mani, lalo na ang mga nakatira sa bangketa na ang tinatawag na “tahanan” ay ang tinutulak na kariton. Siguradong mamumutok sa dami ang mga pampublikong gym, at covered courts ng mga barangay na pagdadalhan sa kanila. Subalit masuwerte ang madadala sa mga mamahaling resort tulad ng nangyari noong dumating si pope Francis, ang pinuno ng Vatican. Samantala, ang mga pamilya naman ng kawawang mga Pilipinong umaasa ng kabuhayan sa paglalako ngunit walang puwesto sa palengke ay isang linggo ring magugutom.

Gustong ipakita ni Pnoy sa mga bisitang akala niya ay hindi nagbabasa ng mga balita sa internet, na “totoo” nga ang sinasabi ng mga survey na umuunlad ang bansa. Ganoong sa totoo lang, ay pekeng pag-unlad pala! Bilang respeto, aayunan siya ng mga bisita, pero sa loob-loob ng mga ito, alam nila ang tunay na kalagayan ng bansa, dahil hindi naman sila mga bobo at tanga.

Ilang bilyong piso ang hindi inalintana ni Pnoy na mawawala sa mga negosyong apektado ng walang kuwentang pagtitipon. Pero, sa isang banda, hindi naman kaya sila pinangakuan ng “kapalit”, halimbawa ay “kaluwagan” o “write off” sa buwis? Wala namang cash na pang-refund ang gobyerno sa mga kalugian, eh di, idaan na lang sa collectible na tax!

Wala namang kabutihang idinudulot ang APEC at kung anu-ano pang kaek-ekang mga organisasyon ngayon ng mga bansa dahil kinokontrol lahat ng China, lalo na ang ekonomiya ng mga ito. Dahil dito, ano pa ang pag-uusapan ng mga pinuno, ganoong mas marami silang mga domestic problems na dapat asikasuhin sa bayan nila, tulad ng nalulugi nilang ekonomiya, krimen, droga at marami pang iba? Anong pagtutulungan ang pag-uusapan kung ang mga kalakal at paggalaw ng mga ito ay kontrolado ng China? Gumastos lang sila para sa junket na pagtitipon, samantalang lalo namang pinagdusa pa ni Pnoy ang mga kawawa nang mga Pilipino dahil sa abala at gastos na walang silbi!

Sa buong isang linggong pagtitipon ng APEC, luluwag ang kalsada dahil halos walang bibiyaheng mga bus at jeep. Gutom ang mga driver. Ang mga may kotse ay pupunta na lang sa probinsiya kung meron silang mapapasyalang kamag-anak upang makaiwas sa isang linggong gastusan kung sa resort sila titigil. Ang masaya ay mga may-ari ng malls at internet café dahil siguradong iistambayan ng mga magsasawa sa kapapanood ng Aldub kalye serye. Malamang, bukod tanging LRT at MRT ang mamamayagpag sa pagbiyahe, ang problema nga lang ay palagi namang naaaberya. At ang nakakatakot, ay baka lahat ng mga mamamasyal sa Luneta ay kakapkapan for security reason! Kaya itong gawin dahil may mga gate na ang Luneta na isinasara pa nga kung hatinggabi at binubuksan sa umaga, na para na ring mall. Yan ang Pilipinas sa ilalim ni Pnoy!

Marami tuloy ang nagsasabi na bumunot nga ng barahang panghuling hirit si Pnoy, bulilyaso pa. Kaya madadagdagan na naman ang malalagay sa pahina ng libro ng kasaysayan ng Pilipinas tungkol sa kanya, bilang presidenteng puro palpak daw ang ginawa, hanggang sa huling sandali ng panunungkulan. Baka gusto rin niyang magkaroon ng pelikula na tulad ng kay Heneral Luna, yon nga lang iba ang tema….siguradong hindi aayon sa kanya.

The Entry of Great Britain in the “China Scene” Shows that Everything is Alright with the Dragon Power

The Entry of Great Britain in the “China Scene”

Shows that Everything is Alright with the Dragon Power

By Apolinario Villalobos

President Xi of China was accorded a very warm reception recently when he visited London. The Prime Minister of the host country admitted that such warmth was equivalent to investments that could be equated to thousands of job.

The Security Council of the United Nations is permanently occupied by the world’s four powers – the United States, Russia, Great Britain, China and France. Of the four, only France has not yet shown an obvious affinity to China. However, with what happened in London, will the nation of great chefs, follow suit, by coming up with an alibi to invite China to their romantic country and entice the touted richest country today, to invest, too? But the biggest question is: what will happen to the United Nations, now that the “check and balance” is lost?

Clearly, the lesser nations shall be at the mercy of the four nations’ charades. It will not be long when the four will finally talk among themselves on how to fairly divide the sickly sphere among them. The United States and China have been patting each other’s back indiscreetly, as while the former has been releasing “threats” of incursion in the latter’s artificial boundaries in the West Philippine Sea… China likewise releases “threats” of appropriate actions as needed – all press release. But in the eyes of those in the know, such are just charades. China’s relation with Russia has no problem at all, as there is a silent understanding about the difference in their respective interest – that of Russia in Europe and that of China in Southeast Asia and even the whole of Asia and the Pacific area, thus, her claim of the West Philippine Sea.

Initially, when China released a statement about her reclamation of islets in the West Philippine Sea, only the United States was specially mentioned that can use the facilities to be installed. Later, general statements were made about the use of facilities for maritime rescue, but still no mention about the claimant countries’ involvement. Very obvious is the ultimate objective of China for a one sided compromise, in her favor, of course. China will definitely not allow the dismantling of her installed facilities if the United Nations will decide on the illegality of reclamations. And, in this case, China has found a new and almost equally powerful supporter – Great Britain, a fellow member of the UN Security Council.

Great Britain has been known for condoning piratical activities of her adventurous seafaring people, notorious among them was Drake. Although, the piratical activity was draped with political intents on the issue of maritime boundaries in conflict with Spain, still the selfish and illegally notorious motive was there – piracy.  In her effort to rid her main territory of criminals, she dumped convicts in the far away island of Australia, to make sure that criminals would not be able to swim their way back home. Finally, her colonial effort resulted to the peopling of the New World – America, that later became the “cradle” of world democracy. By the way, Great Britain supports Malaysia against the Philippines on the issue of Sabah.

Today, the wisdom of China seems to have tamed the world powers. The dragon is, indeed, wise when it has awaken again after thousands of years of slumber.

Ang Pinaniniwalaan ay Dapat Gawin

Ang Pinaniniwalaan ay Dapat Gawin

Ni Apolinario Villalobos

Marami ang may gustong maging “in” sa lahat ng bagay, kasama na diyan ang tungkol sa mga bagay na ispirituwal. Yong iba ay dumadalo sa mga weekend preaching ng mga sikat na evangelists, dahil alam nila na may mga dumadalo ding celebrities. At lalung-lalo kung may slot ito sa TV, kaya sikat, magandang pag-usapan sa mga party. Para bang sinabi nila na dahil okey sa mga celebrities ang preacher at may TV slot, okey ito sigurado. Ito yong mga excited sa pagkuwento na ang preacher ay magaling dahil mga de-kotse pa nga ang dumadalo, mga sikat na tao, mga artista.

Ang mga sini-share ng mga preachers na ito ay ganoon lang din naman, mula pa noong magsimula ang Kristiyanismo hanggang ngayong may mga pari at mga pastor na, na ang iba ay nasobrahan yata ng “paniniwala” kaya naging makasalanan na rin. Lahat ay tungkol sa pagmamahal sa Diyos at kapwa. Bakit kailangan pang makarinig ng salita ng ibang tao upang gawin ito, ganoong marami na tayong nakikita sa ating paligid na dapat ay gamitan nito? Ilang libong taon na mula nang sabihin ito ni Hesus, nababasa sa Bibliya, naririnig sa mga simbahan….hindi pa rin ba natin naiintindihan?

Marami sa mga ganitong mga spiritual kuno ay ni wala ngang concern sa mga miyembro ng kanilang pamilya, lalo na mga anak. Marami diyan na hindi na natakot sa pagsabi na pagod na sila sa pagiging tatay at nanay nila, ganoong may mga anak pa silang maliliit. Nirereklamo ang masamang ugali ng anak…kaya yong isang nag-open sa akin ay binara ko ng, “bakit hindi mo tinuruan ng magandang ugali ang mga bata noong maliit pa lang sila?”.  Dinagdagan ko pa ng pasaring na alangan namang kapitbahay pa ang magtuturo sa mga anak niya. Mayroon diyang nag-aalaga ng mga hayop at halaman, hindi naman inaasikaso na mabuti, dahil ang gusto lang pala ay ayaw patalo sa mga kapitbahay na may mga ganito ring alaga. Ang inggit ay isang napakasamang ugali, hindi man ituro ni Hesus….common sense lang ang kailangan.

Nakakapanindig-balahibo ang ugali ng iba na ang pakay lang pala sa pag-attend ng mga religious activities, tulad ng Misa at weekend preaching sa mga kilalang venues ay upang magdispley ng bagong damit, ang iba backless at plunging neckline pa, pati mukha ay may makapal na make-up! Ang iba, ginagawang dahilan ang pagdalo sa ganitong mga pagtitipon, para sa susunod pa nilang “family bonding” kuno….isang biyahe na nga lang naman. Pero masama pa rin ang dating ng dahilan, dahil sa halip na magkaroon ng sincerity sa pakay ng pagdalo sa religious na pagtitipon, ang isip ay nakatuon na sa kung saang restaurant kakain pagkatapos. Para ring “paggunita” sa pasko na nakalimutan nang ito ay tungkol sa questionable na birthday ito ni Hesus….dahil ang sa isip nila tuwing pasko ay mesang puno ng pagkain, gifts, kumukutitap na bumbilya, Christmas tree, etc.

Simple lang naman ang dapat paniwalaan ng tao pagdating sa spirituality….na may Diyos, mahalin Siya, mahalin ang kapwa-tao at ibang nilalang na may buhay, respetuhin ang kalikasan at mundong tinitirhan natin…at ipakita ito sa mga kilos, hindi lang sa salita upang masabi lang ng iba na may alam ang isang tao…at nang hindi isiping nagkukunwari lang pala siya.

My dear, little ones…

My dear, little ones…

by Apolinario Villalobos

It pains me to see how the world

Crumbles under the weight of greed

How life buckles with the pain of despair

I am so sad that what will be left for all of you

Will be a world shrouded with the bleak sorrow.

Gone will all the birds be, that fly

Grass and flowers in the meadows

Fish in the oceans, rivers, and creeks

The butterflies and bees that seek nectar

And, so will the wind…stilled by the dire war.

All those are due to man’s greed

So ravenous are his appalling desires

But let’s not lose hope…pray, pray, pray

As the kindly Lord, to us, may again take pity

That tomorrow’s world, be blessed with His mercy!

Nang Mapahiya ang Isang “Donor”

Nang Mapahiya ang isang “Donor”

Ni Apolinario Villalobos

Ngayong Oktubre 2015, naalala ko ang isang “donor” na ipinakilala sa akin ng isang kaibigan na regular donor para sa mga project ng maliit naming grupo. Nangyari ito noong nakaraang taon. Akala ko ay ang kaibigan ko lang ang madadatnan ko sa restoran na tipanan namin sa Greenbelt area ng Makati Business Center, na malapit lang sa office ng kaibigan ko. Dahil ang pinag-uusapan ay tungkol sa fund-raising para sa pasko 2014, nakisali ang kaibigan ng kaibigan ko, at nagsabi na magdo-donate din daw. Subalit nagulat ako nang tanungin niya kung saan daw ang “office” namin. Sabi ko, “wala, at apat lang kami sa grupo”. Dagdag pa niya ay kung pwede daw ba siyang humingi ng resebo para magamit niya sa tax deduction. Muntik na akong mabulunan ng mainit na kape sa tanong niya. Sa umpisa medyo nairita ako pero nagpaliwanag pa rin ako na hindi kami rehistrado sa SEC.  Naisipan kong sakyan na lang siya. Binigyan ko siya ng address kung saan siya puwedeng maghatid ng donation na mga de lata daw.

Four days ang nakalipas, habang kasagsagan ng pag-repack namin ng mga items, dumating ang “donor”, may dalang isang kahon ng sardinas. Natuwa kami, pero ang “donor” ay hindi, dahil ang dinatnan niya ay isang lumang garahe ng kaibigan ko at amoy-tuyo pa, dahil kasama ang tuyo sa nire-repack para sa mga plastic bag… akala siguro niya ay big time kami. Kahit amoy pawis kaming apat, ininterteyn pa rin namin siya, hindi nga lang namin nabigyan ng kape dahil ayaw naming bawasan ang mga donasyong kape na naka-sachet.

Halata ang disappointment niya. Wala yatang konsiyensiya, nagtanong pa kung bakit wala man lang kaming t-shirt na isinusuot tulad nang ginagawa ng ibang Foundation. Inulit ko sa kanyang hindi kami Foundation. Patanong na sabi ko, pangalan nga namin ay hindi namin ibinibigay, bakit pa kami magpapa-obvious pa sa pagsuot ng t-shirt? Ang dagdag paliwanag namin, dis-oras kami namimigay para walang makapansin.

Ang isang kasama ko ay hindi nakatiis, nag-“excuse me” at pumunta sa labas…akala ko ay galit. Nang sundan ko, nadatnan ko siyang namimilipit sa pagtawang pilit pinipigil. Tumigil lamang siya sa pagtawa nang tanungin niya ako kung saan ko na-meet ang “donor”. Hindi ko na sinagot ang tanong niya, basta ang sabi ko na lang ay, “hayaan mo na….may donation naman”. Pagbalik namin sa loob, inabot naming nagkokodakan ang dalawa pa naming kasama at ang “donor”. Nag-group picture kami, pa-selfie.

Maya-maya tumawag sa cellphone ang “donor” at ang kausap yata ay driver niya dahil ang sinabi ay,” Hoy, ang kotse ihanda mo na at lalabas na ako diyan, buksan mo na ang aircon…yong pinabalot kong pansit na natira sa restoran pala ipasok mo rito sa loob”. Maya-maya pumasok uli ang lalakeng naka-short- sleeved barong tagalong na nagdala ng kahon ng sardinas, may dalang supot na malamang, ang laman ay ang tirang pansit. Nagpasalamat kami sa dalaw ng “donor” at sa kanyang donation….at pansit. Nang ihatid ko siya sa labas ng gate, nakita kong Porsche ang kotse niya. Nag-alala lang ako dahil ang ibinigay niyang pansit ay baka para sa driver o kasambahay…kawawa naman sila.

Familiar pala sa isa kong kasama ang babaeng “donor”, kabit daw ng isang milyonaryong negosyante ng itlog at manok, at may palaisdaan pa na taga-Bulacan. Ang kasama naming nagsabi ay taga-Bulacan din, subalit tuwing Oktubre lang umuuwi mula sa Amerika at ang bakasyon niya ay hanggang Enero. Umuuwi siya para lang makibahagi sa fund-raising tuwing Oktubre at pamamahagi ng Christmas bags tuwing last week ng November. Akala siguro ng starlet ay may mga taga- media siyang madadatnan sa “repacking center” namin tulad nang nangyayari sa mga Foundation center ng mga kilalang TV stations. Makakatiyempo nga naman siya ng libreng mileage kung sakali at baka may makapansin upang makabalik siya sa pelikula. Bold starlet siya dati, at maganda pa rin hanggang ngayon…suki siguro siya ni Dra. Belo.

Ngayong taon, ingat na ingat na kami sa pagtanggap ng mga donasyon para sa pasko 2015, at baka makatiyempo kami ng mas matinding personalidad na gustong mag-“donate”.  Lalong masama kung makatiyempo kami ng pulitiko, panahon pa naman ng kampanyahan para sa election 2016.

Ang isang Tao ay Puwedeng Maging Lider Batay sa Likas niyang Talino at Ugali

Ang Isang Tao ay Pwedeng Maging Lider

Batay sa Likas Niyang Talino at Ugali

Ni Apolinario Villalobos

Ambisyong palpak ang bumubulag sa isang tao na gustong maging lider kahit sa simula pa lang ay alam niyang hindi niya kayang gawin ito. Hindi masama ang mangarap o mag-ambisyon pero dapat ilagay sa ayos upang hindi pulaan ng iba. Ang ganitong sitwasyon ang nakita, hindi lang ng buong bansa, kundi buong mundo nang magdagsaan sa COMELEC ang mga may ambisyon na maging Presidente ng Pilipinas. Ang nakakabahala ay ang isipin ng mga taga-ibang bansa na kaya pala ganito ang kalagayan natin ay dahil sa mga may sayad sa pag-iisip na gustong maging Presidente. Ang karamihan sa nagparehisitro sa COMELEC ay halatang pinag-aralan ang mga kilos at sasabihin upang makakuha ng atensiyon kaya nagmukhang kawawa dahil pinaglaruan lamang ng mga usisero at taga-media. Sa panahong yon, naabuso na naman ang Kalayaan at Demokrasya dahil sa mga taong hangal at may sayad sa utak. Hindi dapat gamitin ang Demokrasya upang “malayang” gawin ang lahat ng gusto, lalo na ang pagsalaula sa sagradong pagpili ng Presidente ng Pilipinas. Hanggang kaylan tatagal ang ganitong kahinaan ng COMELEC, na sana ay may pinatutupad na mga alituntuning maayos, walang mga butas na nasisilip ng mga taong may diperensiya sa pag-iisip? Repleksiyon ba ang kahinaang ito ng uri ng mga taong nagpapatakbo ng nasabing ahensiya?…nagtatanong lang.

Hindi madaling maging lider ng isang maliit na grupo man lang, lalo na ng buong bansa tulad ng Pilipinas. Mapalad ang isang taong may likas na katalinuhan at ugali na angkop sa pagiging lider, dahil ang mga nakapaligid sa kanya ang kumikilala sa mga ito, kaya hindi na niya kailangan pang ipilit upang mapansin. Lumilitaw ang mga katangian niya sa mga kalagayang hindi inaasahan tulad ng kalamidad at agarang pagbigay ng tulong sa iba kahit sa normal na sitwasyon. Subalit maliban sa dalawang nabanggit na katangian, dapat mayroon din siyang tiyaga, determinasyon o katapangan, at pasensiya. Sa madaling salita, ang isang taong likas na matalino, kahit pa nakapagtapos ng kolehiyo, at mabait, ay mahihirapang maging lider kung wala siyang tiyaga at pasensiya, lalo na kung walang determinasyon o tapang sa pagpapatupad ng mga panukala, o utos na dapat masunod. Ang mga iyon ang maglilinang ng respeto para sa kanya bilang lider.

Si Manny Pacquiao ay isang halimbawang nag-ambisyong makilala ng tao. Natanim sa isip niya ang masidhing pagnanais na maipakitang ang kahirapan ay hindi dapat ituring na hadlang upang umunlad ang isang tao. Nagtagumpay naman siya – sa sports. Subalit naudyukan siya ng mga nakapaligid at may balak gumamit sa kanya, na pwede siyang pumasok sa pulitika na ginawa naman niya at nagtagumpay bilang kongresman ng kanilang lalawigan. Tulad ng inaasahan ay ampaw ang tagumpay niya sa pulitika, walang laman, walang sustansiya dahil nakikita namang hindi niya kaya ang trabaho bilang kongresman. Kung gumagalaw man ang opisina niya, ito ay dahil sa mga taong sinusuwelduhan niya upang gumawa ng mga panukala, kaya hanggang pirma na lamang ang papel niya. Nakita naman ng buong bansa na ang panahon niya ay nagamit sa mga ensayo at pagsabak sa boksing. Hindi pa nakuntento ang mga hangal na umuuto sa kanya, dahil gusto pa siyang patakbuhin bilang presidente ng Pilipinas! Ngayon, dahil sa katanyagan niya sa boksing, sumabak na rin sa pulitika ang iba niyang kaanak, lalo na ang asawa, siyempre, dala kasi ang apelyidong “Pacquiao”.

Masakit na sa tenga ang parang sirang plakang linya ni Pacquiao na, “gusto kong makatulong sa mga kababayan (o kapwa) ko”, dahil malabo itong matutupad kung ang iniisip niya ay “gumawa”  ng mga panukala na maaaring hindi maaprubahan, at kung maaprubahan man ay hindi rin maisasakatuparan tulad ng mga libo-libong panukala na inaagiw sa kongreso at senado dahil walang budget. Kung gusto niyang tumulong, lumabas siya sa pulitika para hindi siya magamit ng ibang pulitiko, magtayo siya ng mga boxing gyms sa buong Pilipinas at Foundation para sa mga scholars, at higit sa lahat, ng mga negosyo upang magkaroon ng mga trabaho… ganoon lang ka-simple at wala pang gagamit sa kanya. Sa madaling salita, pasukin niya ang larangan ng negosyo at maging pilantropo, tulad ni Henry Sy ng SM. Huwag na niyang dagdagan ang mga panlolokong ginagawa ng mga pulitikong nagkaugat na ang mga puwet sa pagkakaupo sa kongreso at senado dahil sa hangaring magpayaman. Huwag na niyang dagdagan ng batik ang nagpuputik nang dumi ng pulitika sa Pilipinas.

Ang tao ay hindi dapat maiinggit sa tagumpay na tinatamo ng iba. Ang ugaling maiinggitin ang lason sa kaisipan ng isang taong baluktot ang takbo ng isip. Tulad ng isang taong nakilala ko na nakabalita lang na tatakbo sa pagka-meyor ang kaklase niyang dating councilor sa kanilang bayan, ay gusto na ring tumakbo para sa nasabing puwesto, dahil hindi hamak na mas matalino daw siya, kaya valedictorian siya noong gumadreyt sila. Sana binalikan niya ang nakaraan nila noog nag-aaral pa sila, dahil nagkuwento ang pinsan niyang kumpare ko, na ang kaklase niyang tatakbo sa pagka-meyor ay magaling makisama, nagkukusa sa pagkilos kung may mga school activities, nangunguna sa sports, at higit sa lahat, may lakas ng loob. Taliwas naman sa ugali ng pinsan niyang makasarili kaya walang barkada, at umiiwas sa mga gawain kung may school activities. Ayaw daw paawat ang pinsan niya kaya nag-file ng candidacy.

Hindi dapat magyabang ang taong may ambisyong maging lider. Walang masamang gumamit ng lakas ng loob sa pagsuong sa pulitika. Lalong maganda kung magsimula sa ibaba, maliban na lang sa mga taong miyembro ng mga pamilyang nakababad na sa pulitika, yong mga tinuturing na “political dynasty”, kaya naging senador, kongresman, gobernador o meyor agad. Subalit para sa mga nag-aambisyon pa lang, dapat ay magsimula sa unang baytang ng pagsisikap – sa pinakamababa, tulad ng barangay o homeowners association o non-government organization (NGO). Doon masusubukan ang kanilang kakayahan at pagkatao kung angkop sila sa mas mataas pang tungkulin. Kung ang taong may ambisyong maging barangay chairman, halimbawa, ay hindi naman pala marunong makisama o tumutulong sa mga kapitbahay, kalimutan na lang niya ang ambisyon at magtraysikel na lamang, sigurado pa ang kita at hindi siya hihingan ng tulong, sa halip ay siya pa ang babayaran….. ng pamasahe.

Humanga at tumulong sa mga kaibigan o mga kakilalang nasa larangan ng pulitika upang lalo pa silang magtagumpay, o di kaya ay kahit sa mga hindi kilala ngunit maganda ang mga hangarin para sa bayan. Kailangang marunong tayong tumanggap ng ating kahinaan at kakulangang mga katangian, kaya hindi tayo pwedeng maging isang epektibong lider. Sa isang banda, kung hanggang suporta lang ang kaya, gawin natin ito ng maayos at taos sa puso, dahil kung hindi matibay ang suporta ng isang lider, magiging dahilan ito ng kanyang pagbagsak, na upang maiwasan ay kinakailangang suportahan, simpleng tulong nga…..mahalaga naman.