Do Not Impulsively Strike a Mosquito…on a friend’s face

Do not impulsively strike a mosquito

…on a friend’s face

By Apolinario Villalobos

A mosquito bite hurts, but striking it on impulse while it is on the face of an unknowing friend shall add to pain. It is better to warn him first that you will strike the mosquito, so that he will be ready for the ensuing pain.

It is like hurting a friend if told point blank that some of his actuations are putting him off the tract, resulting to unsavory impression on his person. Such advice should be given in a way that it will not offend him. His actuations have unconsciously hurt his person more than enough, and our telling him about it is like putting salt to a wound if we are not cautious.

Truth hurts, but if such hurt can help a friend, we should feel obliged to give it to him, though, in a subtle way. Friends are supposed to help each other. A friend is expected not to bear in seeing a buddy being lambasted with nasty remarks, as he turns his back. Also, a friend is supposed to be ready with an extended hand to help a buddy in times of need. And, there is no other better time for such need than when a friend is being hurt.

Ang Pagiging Tahimik at Mapagpaubaya Bilang Mga Lakas ng Pagkatao

Ang Pagiging Tahimik at Mapagpaubaya

Bilang Mga Lakas ng Pagkatao

(tungkol ito kay Dominador Barnachea)

ni Apolinario Villalobos

Ang pagiging tahimik at mapagpaubaya ay mahirap gawin, lalo na sa mundong ginagalawan natin mula pa man noong unang panahon na ang pangkalahatang kalakaran ay “matira ang matibay”. Ngayon ay may mga bagong kalakaran, ang “pakapalan ng apog” at “patapangan ng hiya”. Ang mga ito ay angkop na angkop sa mga opisyal ng gobyerno ng Pilipinas.

Subali’t may mga taong likas nang tahimik talaga dahil lumaki sa tahanang ganito ang patakaran, at ang kakambal ay ang pagiging mapagpaubaya, na ang resulta bandang huli, ay ang pagiging mapagpakumbaba. Ganyan ang ugali ng isa kong kaklase na ang bahagi ng buhay tungkol sa pagsikap niyang makaahon sa hirap ay naisulat ko na…si Dominador “Ming” Banachea.

Ang uri ng buhay ni Ming ay nararapat na ibahagi sa iba na maaaring hindi nakakaalam na mayroon din pala silang ganitong ugali. Kung baga, ang layunin ng pagsisiwalat na ito ay upang magamit magkaroon sila ng salamin, at bandang huli ay masabi nila na, “ginagawa ko rin pala, ang ginagawa niya”.

High school pa lang kami ay nakitaan na siya ng ugaling tahimik, nasa tabi lang, nagbabasa ng mga leksyon at gumagawa ng homework. Likas sa high school ang pagiging matuksuhin ng mga estudyante, kaya madalas ang away. Ako mismo ay nakadanas na makipag-away dahil sa panunukso sa akin, kaya gumaganti ako. May classmate kami noon na ang apelyido ay nakatuwaang i-conjugate sa Spanish ng isa pa naming classmate, kaya walang kaabug-abog na ang napikon ay sumugod sa salbaheng lumapastangan sa kanyang apelyido at sinapok ito sa harap ng aming teacher! Subalit si Ming, ni minsan ay hindi ko nakitang kumibo kahit siya ay may share din ng tukso.

Dahil sa kanyang pagiging tahimik, hindi tuloy nabigyan ng mga titser namin ng mga pagkakataon na maisali sa mga extra- curricular activities kaya ang inaasahan naming mataas na karangalang matatanggap niya pagdating ng graduation ay hindi natupad. Ganoon pa man, kasama pa rin siya sa top five.

Hanggang sa siya ay magkolehiyo pagkatapos niyang mamahinga ng dalawang taon pagka-graduate sa high school dahil sa kawalan ng pantustos, ang ugali niyang pagiging tahimik at mapagpaubaya ay dala niya. Subalit dahil nakitaan siya ng galing at talino ng unibersidad na pinasukan niya, nagkaroon siya ng partial scholarship at nabigyan ng trabaho na apat na oras at may katumbas na allowance na Php120 isang buwan. Ang allowance na ito ang nagamit niya sa mga pang-araw-araw na pangangailangan, hanggang siya ay makatapos ng kursong accountancy at tuluyang makapasa sa board at maging Certified Public Accountant (CPA).

Nagkaroon ng ibang kulay ang buhay niya nang sinunod niya ang payo ng isang kaibigan na sumali sa Toastmasters’ International, isang asosasyon na nagsasanay ng mga kasapi upang magkaroon ng tiwala sa sariling magsalita sa harap ng mga tao. Kahit palangiti na siya noon pa man, lalo niya itong “pinatingkad”, tuwing siya ay magkaroon ng pagkakataong magsalita sa mga okasyon. Sa kabila ng lahat, ang pagiging tahimik ay umiiral pa rin sa kanyang pagkatao, lalo na ang pagiging mapagpaubaya sa lahat ng pagkakataon. Hindi niya ipinipilit ang kanyang sarili sa mga pagkakataong alam niyang makakatulong siya sa iba kung siya ay magpaubaya na lamang. Mahirap gawin ito dahil ang tao ay likas na lumalaban kung ang nakataya ay pansariling kapakanan.

Dahil sa mga pagbabago sa kanyang buhay, nakapasok siya sa isang kumpanya kung saan ay nakatanggap siya ng malaking sahod at siya niyang ginamit na sangkalan upang lalo pang umangat ang kanyang buhay, hanggang siya ay matanggap ng isang kumpanya sa ibang bansa. Napatunayan ni Ming na totoo ang kasabihang: ang malalim na ilog ay tahimik habang umaagos nito.

Hindi lahat ng tao ay nakakaunawa na ang pag-iingay ng iba ay isang karapatan dahil kaya naman nilang patunayan ang kanilang kakayahan. Para sa ilan, kahit kayang patunayan ng isang taong maingay ang kakayahan niya, iiral pa rin sa paningin ang kayabangan. Kaya ang pinakamagandang gawin ay ipakita ang kakayahan sa gawa, hindi sa salita, at hayaang ang nakakakita ang maghusga. At ang pinakamahalaga, Diyos ang nagbigay sa atin ng mga kakayahan, at hindi Siya bulag para hindi makita kung ang ibinigay Niya ay ginagamit natin sa tamang paraan…hindi na kailangan pang mag-ingay at magyabang.

Sa isang banda, ang likas na ugali ng taong ayaw magpakumbaba dahil hindi niya nakasanayang magpaubaya, na lalong pinaigting pa ng pagiging masalita ay isa sa mga dahilan kung bakit magulo ang mundo. Karamihan ng mga tao sa mundo ay ayaw magpaubaya dahil para sa kanila, ito ay pagpapakita ng karuwagan at pagkatalo. Ito ang mga taong ayaw magpalamang, kahit ang ipinaglalaban nila ay hindi rin naman mabuti, kaya ang nangyayari ay nagpapakitaan sila ng masamang ugali o sa salitang kalye ay nagpapataasan ng ihi…nagtatapatan ng kasamaan.

Ito ang nangyayari sa bansang Pilipinas. Dahil may nag-umpisang mangurakot sa kaban ng bayan, pagdidiin ng iba, “siya lang ba?”, kaya sila ay nangurakot din. Ang kawawang Pilipino ay naiwang nakanganga dahil sa mga taong ayaw magpatalo sa kapwa kurakot, kaya nakikurakot din ng pinaghirapang pondo na nakalagak sa kaban ng bayan….animo mga buwitre na nagpapaligsahan sa paglapa ng katawan ng biktimang naghihingalo!

Pagkatapos ng Hagupit ni Ruby – sisihan at turuan na naman!

Pagkatapos ng Hagupit ni Ruby –

Sisihan at Turuan na naman!

ni Apolinario Villalobos

Hindi na nawala sa kultura ng gobyerno ang magturo at manisi kung may nangyaring kalamidad. Walang katapusang sisihan ang palaging nangyayari tuwi na lang matapos humagupit ang bagyo, tulad ng nangyari pagkatapos manalanta ang bagyong Ruby. At, ang Malakanyang naman ay walang ginawa kundi ang magtakip sa mga kakulangan ng ahensiyang pumalpak, sa halip na mangako ng masusing imbestigasyon upang mabawasan ang sama ng loob ng mga tao.

Ang sabi ni Ping Lacson ay dapat daw kasuhan ang mga kontraktor na nagpasimuno sa paggawa ng mga bunkhouses na pagkatapos gastusan ng malaki ay nasira din ng bagyong Ruby dahil sa kahinaan ng mga materyales na ginamit. Mga kontraktor lang ba? Paano ang mga opisyal ng DPWH na sangkot? Paano siya mismo na siyang “czar” ng rehabilitation? May kasabihang kapag ang isang tao ay nanduro o nagturo ng isang daliri sa kanyang kapwa, ang tatlo naman niyang daliri ay nagtuturo sa kanya! Kung maaalala, si Ping Lacson ang unang nagbunyag ng anomalya tungkol sa mahihinang klaseng materyales na gagamitin sa pagpagawa ng bunkhouses. Naging sikat agad siya sa mga diyaryo, radyo at TV. Marami ang nagpasalamat dahil nagsalita siya bilang isa sa magpapatunay na may korapsyon sa gobyerno. Subalit pagkatapos niyang makipag-miting sa pangulo, biglang kumambyo ang kanyang pananalita – underdelivery lang daw ng materyales ang nangyari – walang anomalya! Ang ginawang Master Plan sa rehabilitasyon, napirmahan after one year mula nang manalanta ang bagyong Yolanda!

Mabuti na lang at maagap ang media sa pagpilit na talagang may anomalya sa pagpapagawa ng mga bunkhouses, sabay pakita sa TV ng mga yerong ginamit na animo ay karton kung tupiin ng isang matanda at pamakuang kahoy na walang anuman nang kanyang baliin. Ipinakita rin ang mga coco lumber na animo ay panggamit lang sa kulungan ng aso, sahig na yari sa plywood, at mga poste na ang sukat ay angkop lang sa kulungan ng manok. Wala yatang TV sa Malakanyang at hindi nagbabasa ng diyaryo ang mga opisyal!

Tulad ng dati, maagap sa pagsalo ang Malakanyang sa pagsabi na kahit nasira ng bagyong Ruby ang mga bunkhouses, napakinabangan din naman kahit papaano, dahil “temporary shelter” lang naman daw talaga ang mga ito. Ganoon lang????!!!!Kung ganoon kalabo ang mga sinasabi ng Malakanyang, talagang walang mangyayari sa tuwid na daan na pinagyayabang ng pangulo ng bansa, dahil nangangahulugang dahil sa kalabuan ng paligid hindi ito matatahak ng maayos, at ang matindi ay hindi pa ito mahanap kung saan ba talaga!

Hindi naipapatupad ang rehabilitation policy na dapat ay maayos na hindi hamak kaysa dati ang mga gagawin. Ngayon lang nabunyag sa publiko ang patakarang ito. Mayroon pala nito, bakit hindi pinatigil agad ang mga proyekto sa simula pa lang nang makitaan ang mga ito ng anomalya? Bakit nagbulag-bulagan ang DPWH? May natapalan bang mga mata?

Ang tanong ng marami, ay hanggang kaylan ang “temporary” na sinasabi ng Malakanyang kung hanggang ngayon ay wala pang linaw ang rehabilitation program para sa Tacloban at karatig lalawigan na sinalanta ng bagyong Yolanda, dahil kapipirma lang nito ng Pangulo? Hanggang walang linaw kung saan magkakaroon ng permanenteng tirahan ang mga sinalanta ng bagyo, sa “temporary shelter” sila titira. At dahil sa kakuparan sa pagkilos ng gobyerno, baka magka-apo na lang ang nga bakwet sa mga bunkhouses, ay hindi pa sila nakakaalis dito!

Simple lang naman kasi ang dapat sabihin ng Malakanyang dahil malinaw na nakikita ang resulta ng ginawa ng DPWH at mga kontraktor nito: “paiimbistigahan natin ito upang matukoy ang mga taong maysala”…yong lang, wala nang iba. Subalit, hindi yata kayang masabi dahil ni isa sa mga tauhan nitong lampas ulo na ang mga kaso ay kinakanlong pa rin at pilit pinagtatakpan…hanggang ngayon!

At si Ping Lacson naman, sana sa pagkakataong ito ay magpakita ng maski kapiranggot na simpatiya sa mga nasalanta ng kalamidad sa pagmamatigas na magkaroon ng masinsing imbestigasyon upang maparusahan ang maysala. Aminin din niya kung may pagkukulang siya blang “czar” na ang papel ay tagabantay, tagapuna, tagagawa ng report na kung hindi pansinin ay sa media na lang niya ipalabas, para hindi iisipin ng taong bayan na wala siyang ginagawa.

Biblical Names and their Meaning

Biblical Names and their Meaning

By Apolinario Villalobos

When the Spaniards came to the shores of the Philippine archipelago, they found the early Filipinos using one name that described their quaint personalities, such as “Matapang” (brave), “Maganda” (beautiful), “Masipag” (industrious), “Mayumi” (modest), etc. This was also a practice of the people during the Biblical time. The following are some Biblical names and their corresponding meaning that might interest you:

Adam   – of the ground; taken out of the red earth; mankind

Eve      – life; living

Abel     – breath; shepherd; herdsman

Seth     – appointed; substituted (he was a “substitute” for Abel)

Abraham – the father is right

Sara/Sarah – princess

Moses – drawn out; born (he was drawn out of a river)

Isaac    – one laughs (before Isaac was conceived, Sarah laughed when she was told by an angel that she will bear a son, despite her old age)

Ishmael – God hears

Solomon – peaceable

Salome            – female name of Solomon

Jerusalem – city of peace; the city of God

David   – beloved; chieftain

Joseph – may God add

Bethlehem – house of bread

Paul     -little

Martha – mistress

Barak   – lightning

Samaria – watchtower

Samuel – name of God

Judah   – praised

Jacob   – supplanter

Joel      – Jehovah is God

Abigail – father is rejoicing

Anna    – grace

Alexander – man-defending

Jonathan – God has given

The above are the most familiar names that I have encountered in a Bible dictionary, salvaged from a heap of junked books in a sidewalk of Manila.