Ang Pagmamalabis ng BIR

Ang Pagmamalabis ng BIR

Ni Apolinario Villalobos

 

Marami na sana ang bilib kay Kim Henares, ang Komisyoner ng Kagawaran ng Rentas Internas o Bureau of Internal Revenue (BIR). Nakitaan siya ng kasipagaan na pinabigat ng katungkulan niya bilang tagahanap ng pera para sa bayan. Subali’t nasobrahan ang kanyang pagkamasigasig, dahil pati ang mga kawawang maliliit na namumuhanan ay pipigain niya para makakuha ng buwis. Pigang-piga na nga ang mga maliliit na tao dahil sa kawalan ng karampatang benepisyo mula sa pamahalaan at sa kaliwa’t kanang nakawan sa kaban ng bayan, lalo pa niyang pipigain. May mapapala pa kaya siya? Baka ang lumabas ay dugo na!

 

Ang sinasabi niyang nakangiti pa sa harap ng kamera ng TV, pare-pareho lang naman daw ang mga kumikitang Pilipino, maliit man o malaki – parehong kumikita. Hindi daw dapat  na mayayaman o yong may malaking kita lang ang dapat buwisan. Maski rin daw ang mga maliliit na tao. Ano naman kaya ang matatapyas niya sa mga kakarampot na kita ng mga may-ari ng maliliit na tindahan at karinderya na ang puhunan ay inutang pa sa Bombay?…sa mga barbero,  manikuresta, pedikurista?…sa mga labandera? …sa mga nagtitinda ng balut?…sa mga namumulot ng plastic at bakal? Oobligahin daw sila na mag-isyu ng resibo. Ano kaya ang isusulat ng tindera sa resibo kapalit ng nabiling dalawang kendi na ang kabuuhang halaga ay dalawang piso?…o ng isang pirasong sigarilyo?…ng isang takal na ulam na ang halaga ay Php30.00 at kanin na Php10.00? Kung ang mga wage earners na may nakatalagang halaga na kita sa isang araw, linggo, o kada kinsena ay nagrereklamo dahil sa kakapusan nito , ang iba pa kayang nabanggit na wala pa sa ikatlong bahagi ng minimum wage ang kinikita at  pahirapan pa?

 

Kusa ba itong napag-isipan ng Komisyoner? o may nag-utos sa kanya…Bakit hindi singilin ng tamang buwis ang mga malalaking kompanya na ang iba ay utay-utay pa kung magbayad? Bakit hindi ibenta ang mga nakatambak  na kumpiskadong kalakal sa Customs upang maipandagdag sa kita ng pamahalaan? Bakit hindi kumpiskahin ang mga sinasabing kinamkam na pera ng bayan mula sa mga opisyal na nagkakahalaga ng kung ilang bilyon?

 

Mabigat na pasanin ng mga Pilipino ang maya’t-maya na lang ay dagdag na buwis subali’t wala namang nakikita o nararamdamang benepisyo. Lalo pang nagpapasakit ang tuluy-tuloy na pagsirit ng presyo ng mga bilihin, lalo na ang bigas, na hindi na nakitaan ng halagang mas mababa sa Php30.00, maliban na lang sa NFA rice na nitong huling araw ay nagtaas na rin ng presyo. Sa kultura ng Pilipino, kung mapapansin, ang mga nagsitaasang presyo ay hindi na nababawasan o bumababa.

 

Okey lang sana ang mag-ambag ng buwis sa kaban ng bayan kung may mga benepisyong mapapala ang mga Pilipino, subali’t ang pinakamababang pension nga ng SSS ay hindi kayang ibili ng pang-maintenance na mga gamot ng mga retirado, at walang subsediya mula sa pamahalaan, hindi tulad sa ibang bansa, ano pang buwis ang aasahan? Walang libreng edukasyon at pati ang mga libro ng mga estudyante ay binibili din… hindi pa naipapasa sa mga nakababatang kapatid dahil ginawa na itong mga “work book”…maliwanag na pinagkitaan.  Ang sinasabing mga  libreng gamot sa mga barangay ay hindi mahagilap, kung meron man sa ibang outlet, halos pa-expire na.  May binabayaran din sa mga ospital na sinasabing libre.

 

Ang pinakamasakit ay ang pagpapataw ng iba’t-ibang buwis sa mga Pilipino at ipinapasok sa kaban ng bayan upang dukutin lamang ng mga tiwali sa pamahalaan! Kaya siguro, panahon na upang magmuni-muni ang pamunuan ng BIR, bago tuluyang mawala ang tiwala sa kanya ng taong bayan…masasayang lamang kung sakali, dahil sa lahat ng mga may katungkulan sa pamahalaan, siya lang ang tanging nakitaan ng “malinis” na imahe.  

 

Dapat alalahanin na maski gamot kung ginamit ng may kalabisan ay nakakamatay…maski pagkain na labis ay nakakaimpatso…at, maski ang kalabisang tubig sa katawan ay nakakasira ng ilang bahagi nito. Kaya, kung magpipilit ang BIR,  maaaring magresulta ito sa lalong pagkawala ng tiwala ng mga Pilipino sa pamahalaan. Karaniwang ugali ng tao ay ang lumaban kapag labis-labis na ang pagtulak sa kanya na humahantong sa pagkakubkob niya sa sulok. Sana hindi umabot sa ganito ang panggigipit…sana hindi natin danasin uli ang mga araw kung kaylan ay hugos ang mga tao sa kalsada at nagsisisigaw ng “tama na, sobra na!” 

How Friendship Can Turn Sour

How Friendship Can Turn Sour

By Apolinario Villalobos

 

Friendship is a very complicated relationship because it is the foundation of the rest of human bonds that include love. Even within the family, the relationship among the members should be sturdily founded on friendship. Without friendship, there could be no trust and finally, love.

 

Some people profess to be friends, but they do not even show it through action which is the best manifestation of such feeling. Even the mute who cannot express themselves verbally, show their feelings and what are in their mind through sign language. Lately, the thumbs and forefingers of both hands can even form the heart shape to indicate friendship or love. Add to this the adage, “action speaks louder than words” which I need not explain further.

 

Unfortunately, such relationship that may take even a decade to develop can easily turn sour. This happens when jealousy gets into the picture. There are some people who cannot accept the metamorphosis of their friends into successful personalities because of hard-earned accomplishments, including seemingly unlimited financial blessings. For these jealous people, to recognize such success is accepting defeat on their part. This happens among those who have been competing with each other while growing up or while classmates. Those who found their friends way ahead of them years later, develop depression which turns the relationship into sourness or bitterness.

 

I have been in situations clouded with bitterness many times and heard dismal remarks about people who I leaned later were friends of those talking among each other. The remarks were disheartening, such as: “look at her wear her jewelries…she looks like a Christmas tree!”, (referring to their friend who finally tasted some luxuries after working hard)… “the next time he comes around, let us ignore him, he always talks about his visit to the Holy Land” (referring to their friend who just wanted to share his experiences in Jerusalem)… “let us not like or make comment on his posts in facebook…he might think he is that good in taking photos and writing poems” (referring to their photo hobbyist friend who accompanies his posts with poetic lines), etc., etc. etc.

 

Some people cannot accept the reality that blessings are distributed among the creatures on earth. These blessings are not “handed over” but given as awards to those who strive for them. The Creator provided all creatures with means that they can use to be able to achieve them.  The stationary creatures, for instance, such as plants find ways to capture the rays of the sun, through their branches, twigs or vines. Even carnivorous plants have adaptations so that they can capture insects. Those with mobility, move towards what they need in life, such that creatures of the wild would stealthily sneak towards their prey, and man would sweat it out in pursuing jobs or struggle hard to take a hold on food.

 

The degree of success in gaining what are being strived for, especially, in the case of man, depends on his environment and persistence. Therefore, those who have been lazy to strive have no reason to feel bitter towards their hardworking friends who gained so much in life.  Additionally, those who chose not to venture beyond their comfort zone should not be jealous of friends who became rich because by dints of courage and perseverance, tried their luck abroad despite fearful apprehensions, and eventually succeeded.

 

Jealousy should not be harbored in one’s heart, as when such feeling takes root in there, its limbs can eventually overwhelm and creep all over his persona. Or, it can sour up the sweet relationship that for years friends have concocted. It can also disengage the link among the members of a group to which the jealous belong, thereby, sacrificing even the sake of unsuspecting members. It is unfair for the jealous friends to act in such a manner.

 

God did not intend us to be jealous of each other. He gave us the freedom to choose what is best for us, and that includes nurturing of friendship because, as another popular adage says, “no man is an island”. We need each other…

 

 

 

 

Ang Napo-list at si Ping Lacson

Ang Napo-list at Si Ping Lacson

Ni Apolinario Villalobos

 

Maraming senador ang natataranta dahil sa sinasabing Napo-list. Sinabi ni Ping Lacson na may kopya din siya, at dahil sa pagbunyag niya na ang dami ng mga senador sa listahan ay katumbas ng quorum, lalong nabulabog ang Senado. May mga nagpapa-interview na at nagpapauna na hindi sila kasangkot, yong isa nagsabi pa na isabay ang mga ebidensiya, na mangangahulugan ng pagkaantala ng pagbunyag dahil kailangang kumalap pa ng mga ebidensiya para sa lahat ng nasa listahan na kinapapalooban din ng mga pangalan ng maraming kongresista. Yong isa, dating maingay na nagtatalak sa mga interview, as usual, at kailangang ibunyag daw sa publiko ang listahan subali’t nakahiging yata na kasama siya, kaya, biglang nagbago ang mga salita…siguradong ang mga nasa listahan ay pakana daw ng mga kalaban niya.

 

Ang matindi ay si Ping Lacson na sa unang interview, ang dating ay may katapangan kaya pinalakpakan. Subali’t nang interbyuhin sa radio, biglang lumamya. Kailangan pa daw imbestigahang mabuti at baka naman hindi lahat ng nakalista ay talagang sangkot, at kung magsisiwalat siya, gusto niya ay sa executive session –closed door, bawal ang media. Ang inaalala daw niya ay baka masira ang Senado kung ibubulgar sa publiko ang listahan. Hindi yata niya alam na matagal nang walang tiwala ang mga tao sa Senado. Sa isyu naman ng security, matagal nang wala nito ang Pilipinas. Harap-harapan nga kung bastusin ng mga banyaga ang mga batas natin, lalo na ng  Tsina na kung ituring ang Pilipinas ay isa nitong probinsiya. Kung baga, nakatiwangwang na ang kabuuhan ng Pilipinas, lalo na sa mga banyaga na hayagan kung magnakaw ng natural resources natin tulad ng black sands at iba pa.

 

Ibibigay daw ni Ping Lacson ang listahan sa Senado. Sana linawin niya na magbibigay lang siya ng kopya. Dahil kung bibitawan niya ito at sasabihin niyang wala na siyang kopya ay para niyang sinabi na hindi na siya makikialam sa isyu. Hindi yata niya naisip na kaya siya nilapitan ng pamilya Napoles upang bigyan ng listahan ay dahil siya lang ang sa tingin nila ay natitirang pwedeng pagkatiwalaan sa gobyerno. Sa gagawin niya, sisirain niya ang tiwalang ito. Gusto yata niyang maghugas-kamay. Tahasang sinabi niya na kung isasapubliko niya ang listahan, ayaw niya na malagay on-the-spot. At gusto niya na ang magsisiwalat ay si Napoles mismo sa Senate hearing. Mga imposibleng kahilingan na parang sinabi niyang ayaw niyang sumawsaw sa isyu.

 

Kung ang kinatatakutan ni Lacson ay makitaan ang Pilipinas ng ibang bansa ng kahinaan dahil sa pagbagsak ng Senado sa pagkawala ng tiwala ng mga tao dito, huwag na siyang mangamba dahil matagal nang nakikita ng ibang bansa ang kahinaan ng Pilipinas dahil sa talamak na corruption, at kung saan, kaliwa’t kanan ang bilihan ng boto tuwing eleksiyon. Sana isinama niya ang pangamba niya sa pagbagsak ng Kongreso, na ang sitwasyon ay kapareho lang ng Senado – tadtad din ng corruption at hindi na pinagkakatiwalaan ng taong bayan. At bakit  Senado lang ang tinitira nila? Dahil ba ang matunog na mga pangalan ng mga taong tatakbo sa pagka-Presidente at Bise nito, pati na ang mabigat na fiancier ay manggagaling sa Senado?

 

Hindi maintindihan si Ping Lacson kung ano talaga ang kanyang punto. Noon bigla siyang nagpa-interview para sabihing napasukan ng corruption ang mga programa para sa rehabilitation ng mga biktima ng bagyong Yolanda. Sinabi niyang may overpricing, under-delivery at kung anu-ano pa. Ipinakita sa TV ang mga inferior na materials na ginamit, totoo nga yata, dahil sa halip na softwood man lang ay mga coco lumber ang ginamit, ilang pulgada lang ang angat sa lupa ng mga sahig na plywood, manipis ang yero at dahil tag-ulan nang ipakita sa TV, napansin pa ang marka ng daloy ng tagas ng tubig-ulan mula sa bubong, ang sukat ay maliit at imposibleng tirhan ng komportable ng isang pamilya na ang average na dami ng miyembro ay apat. Sa kabuuhan, halata ngang pinagkitaan ang proyekto.

 

Subali’t makaraan ang ilang araw, nagpa-interview uli si Lacson at kumambyo na…wala daw overpricing na involved, kundi under-delivery lang. Ang tinutukoy niya ay ang mahinang klase ng materyales na taliwas sa specifications, at marami pang ibang paliwanag. Para sa mga nakakaintindi, wala namang kaibahan ang bagong sinabi niya sa talagang corruption na una niyang binanggit. Kaya tuloy nawala ang tiwala at pagka-bilib sa kanya ng mga Pilipino. Kaya siya inilagay sa pwesto niya ay dahil nakitaan siya ng katapangan sa pagsawata ng katiwalian, subali’t sa katamaran lang ng dalawang ahensiyang sinabi niyang ayaw makipagtulungan ay wala siyang nagawa. Wala daw siyang power upang manita. Bakit hindi siya humingi nito bago niya tinanggap ang trabaho? Ano pa ang gagawin niya kung wala siya nito? Para ano pang tawagin siyang “czar” ng rehabilitation program? Nawalan ng saysay ang kanyang pwesto. Nagpa-interview pa uli para sabihin ang sama ng loob bago nagsumbong sa Pangulo. Talaga din naman….

 

Noong pumutok ang isyu ng Napoles case, nagpa-interview din si Ping Lacson at sinabi niyang may lumalapit nga daw sa kanya at nag-alok para sa kanyang pork barrel pero hindi niya pinansin, at kaya daw ayaw niyang gumamit nito ay dahil magulo. Bakit hindi niya ibinulgar na may nangyayari palang ganoon? Bakit kailangan pang hintaying magsalita ang grupo ni Luy upang mabulgar ang katiwalian bago siya nagsalita? At, hindi nangangahulugan na corrupt na siya kung gagamit siya ng pork barrel, dahil ang issue dito ang ang tamang paggamit ng pondo, kaya tuloy pati yong para sa kanya ay naibulsa na rin ng iba. So ganoon pa rin ang nangyari, nadagdag sa ninakaw ang pondo na dapat ay ginamit niya sa tamang paraan.

 

Hindi na lang sana nagpapa-interview si Ping Lacson. Sa isyu ng Tacloban rehabilitation, dapat dumiretso siya sa Presidente dahil, presidential assistant/consultant naman siya. At sa listahan naman galing kay Napoles, dapat, nakipag-usap siya sa Senate President. Lahat ng pakikipag-usap dapat ay ginawa niya ng pasikreto. Pero, ayaw yata niyang makalimutan siya ng mga Pilipino dahil sa balitang may balak siyang tumakbo uli bilang senador. Kaya pala panay ang pa-interview niya, na siya namang naglalagay sa kanya sa alanganing sitwasyon.

 

Maraming sumuporta kay Lacson sa isyu ng Kuratong-Baleleng dahil nakitaan siya ng tapang sa pagpigil ng mga malakihang holdapan at nakawan noon. Iniisip pa nga ng iba na baka lumusot siya sa pagka-Presidente dahil ang tingin sa kanya ay malinis. Subali’t  para sa isang namumuno, bukod sa  busilak at kalinisan ng pagkatao, dapat mayroon ding matatag na prinsipyo at may isang salita, mga tanda ng pantay at makatarungang desisyon na gagawin niya ng buong tapang.