Don’t Cry Mama…may kasalanan ka

(Ito ay isang monologue…marubdob kong isinulat para sa isang estudyante na contestant sa isang declamation contest…sabi ko sa kanya, kathang-isip ito…di ko alam kong siya’y  nanalo, natalo, inalipusta, pinagbabato, o hinuli ng pulis.)

 

Don’t Cry, Mama

…may kasalanan ka

Ni Apolinario Villalobos

 

Don’t cry, mama…malayo yan sa pagkakilala ko sa iyo. Sinabi mong bata ka pa lang ay humarap ka na sa hindi mabilang na pagsubok kaya tumibay ang iyong loob at tumapang ka, kumapal din ang iyong mukha. Sinabi mo noong bata ka pa lang ay na napasabak ka na sa pagtitinda, naging kasambahay pa sa isang kamag-anak natin, at kung anu-ano pa. Ang awa ninyo sa mga lolo at lola na naghihirap ang maya’t-maya sa iyo ay nagpapaluha, kaya siguro, pansinin ang mga eye bags sa ilalim ng iyong mga mata…dahil bata ka pa lang ay panay na ang iyak mo.

 

Kayo kasi, eh…sinabi ko na sa inyo noon na tama na yong nagtitinda tayo ng mga office supplies na pinaghihirapan nating bitbitin sa mga opisina ng mga government officials, pati na sa mga kampo ng mga sundalo at navy. Subali’t hindi pa rin kayo naging kuntento. Gusto ninyo may kotse tayong ginagamit. Ayaw na ninyong sumakay tayo sa jeep dahil sa dami ng malalaking plastic bag na ating bitbit. Hindi tayo pwedeng sumakay sa taxi dahil walang budget para dito.

 

Ang bilis ng mga pangyayari, mama. Ako ay nalula. Parang sa isang iglap, naging milyonarya ka. Limpak-limpak palang salapi ang naging kapalit ng maganda mong pakisama sa mga opisyal. Nalula ako sa mga binili mo – condo dito, condo doon…mga kotseng maski sa local na catalogue ay hindi ko nakita dahil mga smuggled yata. Pati ang mga opisina mo, matindi! Nagkaroon ka pa ng maraming empleyado, yong iba ay mga kamag-anak natin. Hindi na ako nagtanong dahil pinadala mo ako sa Amerika upang mag-aral ng isang sosyal na kurso. Ibinili mo pa ako ng isang flat na milyones ang halaga…thank you for that, mama.

 

Malimit tayong mag-party noon, di ba, mama? Nakakalula ang mga kilalang taong  iniimbita mo. Sikat ka kasi, marami kang pera, pati mga senador at kongresista kaya mong tawag-tawagan ng ganoon na lang sa telepono, ewan ko lang kung ano ang pinag-uusapan ninyo noon. Iba ka, mama, biruin mong nagawa mong gawing ball room ang libingan ni lolo! Kung sa bagay, sa ganda ng loob nito, para na ring 5-star hotel. Marami ngang mga pulitikong natutuwa tuwing pupunta doon, panay pa selfie nila, yong iba nga lumabas sa mga diyaryo…pinagpyestahan ng mga tao. Paano ba naman, maski ang mga taong nagdi-deny sa iyo ay katabi mo sa mga selfie nila!  Iba talaga ang technology, maraming naibubulgar!

 

Pero, bakit ganito, mama? Ang mga salaping pansamantalang tinatambak mo sa bath tub at kama ay biglang nawala?…nawala nga ba? o binawasan mo lang ng para sa mga taong kausap mo at ang iba ay diniposito mo sa pangalan ng ibang tao. Sabi ng mga empleyado mong kamag-anak natin, ang dami naman palang pera, pero bakit ang Christmas bonus na bigay ninyo sa kanila ay barya lang daw? Kaya sa inis nila sa iyo, mama…sinilipan ka! Ibing kong sabihin, sinilip nila ang mga butas ng iyong buhay…ang iyong illegal daw na pinagkikitaan…ang mga deals mo daw sa mga taga-gobyerno…at iba pa. Kaya ngayon, naalala ko tuloy ang kanta ni Freddie Aguilar na may linyang, “nasadlak  ka sa dusa…”.

 

Okey na sana mama, yong pinagsadlakan mo sa isang lugar sa isang probinsiyang malapit sa Manila…yon bang kubo pero napapaligiran ng barbed wire para siguro hindi pasukin ng mga magnanakaw. Tahimik ang dating. Yong ibang malalaking taong “nagbakasyon” doon noon ay nagtanim pa ng mga gulay. Pero bakit biglang nagbago ng desisyon ang mga taong nagbabantay sa iyo? Bakit gusto ka nilang ilipat sa bilangguan? Mabuti na lang at wise ang abogado mo, mama. Ginamit ang sakit mo para makalabas ka at makapagpa-opera sa isang ospital, yon nga lang cheap, pang-masa, hindi tulad ng ospital na suki mo, yong St. Martin, ma-sosyal. Minus two ka na ngayon, mama, dahil dalawang organs mo ang tinanggal. Pero okey lang yan dahil nailabas mo na ako sa mundo.

 

Ngayon, dahil nakapagpahinga ka na raw sa pagkaka-opera, gusto ka na nilang ibalik sa iyong kubo. Palagay ko ay may mga nagsusulsol! Yong mga naiinggit sa beauty mo na maski nawalan na ng matris at obaryu, ay parang wala lang. Naiinggit sila dahil nabawasan ang timbang mo. Bakit hindi ninyo tanungin ang mga doctor ninyo na taga-St. Martin hospital kung mayroon pang pwedeng tanggalin sa inyo para tumagal pa kayo sa ospital? Take a chance mama, wala namang masama sa pagtanong. Mabuti nga naisipan ninyong magdahilan na hindi ninyo kayang bayaran ang mahigit 90 thousand na gastos sa operasyon ninyo.  Talagang cheap pa rin, dahil kung sa St. Martin yan, malamang mga 200,000 pesos na.  Ano sila hilo? Gusto pa yata nilang ibenta natin ang isa sa mga cars natin para bayaran sila. Gusto nilang bawasan ang perang pinaghirapan ninyong kurakutin, eheste…inipon pala, sorry, mama, nadulas lang!

 

Kung mag-no comment ang iyong mga doctor o ayaw nilang makipag-tulungan, tingnan ninyo kung may balakubak kayo, dahil sa pagkaalam ko, nakaka-cancer din daw ang balakubak na matagal nang pabalik-balik, nagiging skin cancer yata. O di kaya ay ang inyong kuko. Di ba diabetic kayo? O, ipatanggal ninyo ang isa ninyong kuko para magkaroon kayo ng sugat na hindi gagaling, at pag lumala ay baka maputulan pa kayo ng paa, tulad ng isa kong kaibigan na wala nang kanang paa dahil nagkaroon ng sugat na nagnaknak at hindi gumaling nang siya ay magpa-dedicure. Kapag nagkaganoon, talagang tatagal kayo sa ospital.

 

Patulong kayo sa abogado ninyo sa pag-isip ng maraming paraan para may- choice kayo. Kung gusto ninyo maglo-launch ako ng pakontes sa facebook ko para sa pinakamagandang paraan upang makaiwas sa pagka-confine…maliwanag yan mama, huh, hindi pagkakulong. Disente tayo kaya dapat sa sitwasyon mo, ang tawag ay naka-confine, kung hindi sa kubo ay sa ospital. Isang milyon ang ibigay nating pabuya sa bawa’t magustuhan nating dahilan. Pumili tayo ng twenty na dahilan para by the time na maubos na ang mga ito, siguro, halos ninety years old ka na. Pwede nang humingi ng clemency sa presidente. Maawain ang Pilipino, di ba? Tag-gutom ngayon, sigurado marami ang sasali sa pakontes. Yong iba nga, nagpa-plagiarize o nangongopya ng mga isinasali sa kontes, nananalo pa!

 

Pero, sa ngayon mama, huwag kang umiyak…muna. Palagay ko malulusutan mo yan dahil marami pa silang naglilipana na pwedeng bayaran…pakalat-kalat lang sila. Hindi ba marami sila sa listahan mo? Bakit hindi mo subukang tawagan ang ilan, total, hindi pa naman inilalabas ng binigyan ninyo ang lista. Malay ninyo, gumawa ng petisyon yong mga inambunan ninyo ng limpak-limpak na salapi. Yong iba nga, nakita ko ang mga kotse…walang less than dalawang milyong piso. Gusto yata nilang ungusan ang ganda ng Porsche natin.

 

Ayan, lumuluha ka na naman, mama. Huwag kang umiyak dahil lalong mamamaga ang inyong mga eye bags. Babalikan ko kayo next week. Pupunta lang ako sa Switzerland para mag-withdraw dahil humihingi na naman ng pera ang hayupak mong abogado, malamya na kung magsalita, bulol pa. Dadaan na rin ako sa Morocco para tingnan yong dalawang bahay na binili ko. Ano man ang mangyari, may matatakbuhan tayo. Always remember, mama, na ang kapalaran ninyo ngayon ay walang kapantay, hindi na siguro malalampasan. Lalo na ang ginawa ninyo na pinagpipilitan nila…biruin ninyong ni hindi kayo nakatapos ng kolehiyo, natalo nyo pa ang abogado, accountant, public administrators…pero nagkamal daw kayo ng bilyones na piso. Hindi ba pang-Guinness Book of World Record yan? Kaya, cheer up!

 

Basta, mama, don’t cry, huh? Just between us (pabulong)…..may kasalanan ka. Secret natin yan. Love you…mwaaahhhhhh!

 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s