Mga Simpleng Magagawa Ngayong Mahal na Araw

 

Mga Simpleng Magagawa Ngayong Mahal na Araw

Ni Apolinario Villalobos

 

Ang Pilipinas ay bukod tanging bansa sa Asya na tinitirhan ng maraming Kristiyano kung ihambing sa iba pang relihiyon tulad Islam, Buddhism, at mga grupong hindi naniniwala sa Diyos o Ateyista. Sa hanay naman ng mga Kristiyano, ang pinakamalaking bahagi ay Romano Katoliko na maraming pinagdiriwang na mga kapistahan at iba pang maka-Diyos na selebrasyon, na ang isa sa pinakamahalaga ay ang Mahal na Araw.

 

Maraming nakagawiang gawin sa loob ng panahon bago sumapit at hanggang sa pagsapit mismo ng Mahal na Araw. Ito ang panahon ng pagninilay-nilay, pagtitika o pagsasakripisyo upang mabawasan man lamang ang mga kasalanang nagawa. Ang ginagawang huwaran ay ang pagsakripisyo ni Hesukristo na umabot sa pagkapako niya sa krus sa Kalbaryo upang matubos ang tao sa mga kasalanan nito. Hindi madali ang gumawa ng mga sakripisyo upang maibsan man lamang ang mga kasalanang nagawa, dahil kailangan dito ang taos-pusong pagsisisi na kalimitan ay wala sa karamihan. Subalit maaaring mapagaan ang mga pasanin kung iwasan na lang ang paggawa ng mga imposibleng sakripisyo, bagkus ay makatotohanang mga bagay na lamang tulad ng mga sumusunod:

 

Batiin ang mga naging kagalit. Isipin  na lang natin na ito ang gusto ng Diyos… na dapat ay huwag nating bigyan ng puwang ang galit sa ating puso. Huwag nating isipin na may ibang taong nag-uutos sa ating gumawa nito…kundi Diyos lang.

 

Ngumiti sa ating kapwa at sabayan na rin ng pagbati hangga’t maaari. Simple lang naman ang paliwanag dito kung bakit: masama kasi ang nakasimangot, kaya dalawa lang pagpipilian – ang ngumiti na madaling gawin o sumimangot na nangangailan ng paggalaw ng maraming bahagi ng mukha at kung nakasanayan ay madaling magpatanda.

 

Piliting huwang manira ng kapwa. May mga tao kasi na hindi kumpleto ang araw kung wala man lang maitsimis sa iba, at feeling star sila kapag nagawa nila ito. Sa panahong naghihirap si Hesukristo para sa tao, iwasan muna ang pagtitsismis at baka karma lang ang abutin.

 

Huwag mang-ismol ng kapwa na hirap sa buhay. Ugali ng iba, lalo na yong biglang umangat ang kabuhayan dahil ang mga asawa ay nasa abroad na, ang “gumanti” sa iba na nang-ismol sa kanila noong sila ay halos hindi makakain sa isang araw kahit na ang mga asawa nila ay hilahod na sa paghanap ng trabaho. Kaya inisip nila na gumanti ngayong kumakayod na sa abroad ang mga asawa nila at nagre-remit sa kanila ng mga banyagang salapi. Ang lalong nagpasama sa kanilang ugali ay ang pagkakaroon ng amnesia kaya maski ang mga dating nakatulong sa kanila ay nawala sa  alaala nila.

 

Maging taimtim sa pagpasok sa mga simbahang bibisitahan sa pagtupad ng panatang “bisita iglesia”. Huwag mag-asal turista na pa-picture picture sa harap ng simbahan o sa loob nito para may mai-post sa facebook o twitter. Respetuhin ang simbahan dahil ito ay tahanan ng Diyos. Iwasan ding magsuot ng mga damit na nakakabuyangyang ng kung anu-ano upang ang iba ay hindi matukso.

 

Huwag ipagkait ang ilang barya sa mga namamalimos, maski Badjao pa sila. Ang panahong kinapapalooban ng Mahal na Araw ay panahon din ng taos-pusong pagtulong sa kapwa. Yong mga tirang tinapay na ayaw nang kainin ng mga maarteng anak dahil malamig na ay pwedeng gawing sandwich upang ipamigay sa mga namamalimos sa bangketa, samahan na rin ng tubig kung maaari. Alalahanin natin na may mga kapus-palad na sa hangaring mabawasan man lang ang gutom ay nangangalkal sa basura. Yong limang pisong barya na ayaw tanggapin ng maaarteng anak ay kayamanan na para sa mga namamalimos.

 

Piliting huwag magmura, kung nakasanayang gawin ito. Ilang araw lang naman ang pagtitiis kung ang pagmumura ay bahagi na ng buhay. May iba kasi na nagsasabing napapanisan daw ng laway kapag hindi makapagmura, kaya nagkakaroon sila ng bad breath. Ang remedyo diyan ay pagkaroon palagi ng menthol kendi sa bulsa o sa bag upang may maisubo kapag naaamoy mo na ang bad breath mo. Huwag ding mangupit ng tubig pang-antada sa simbahang binisita upang mapangmumog para mawala ang bad breath dahil natuyuan ng laway – gamot daw kasi ang nabasbasang tubig.

 

Huwag munang uminom ng alak o magmadyong sa panahon ng pagtitika. Hindi na kailangan ang mahabang paliwanag tungkol dito dahil masamang bisyo naman talaga ang pagsusugal o pag-inom ng alak lalo na yong may kalabisan. Meron kasi akong nakitang sa sobrang kalasingan, akala niya ay siya si Hesukristo kaya pinipilit ang mga kainumang ipako siya sa poste ng Meralco, sinabayan pa niya ng hagulhol kaya ang ginawa ng mga kasama niya, inilublob na lang siya sa katabing kanal upang mahimasmasan. Sa Quiapo ko ito nakita.

 

Piliting magbasa ng Bibliya, maski ilang pahina lamang sa isang araw. Yong iba kasi, may Bibliya sa bahay pero pang-display lang kaya hindi man lang alam kung sino talaga ang panganay na anak ni Abraham at kung sino ang ina nito. Hindi rin nila alam kung anong bibliya meron sila, King James Version ba o yong bigay ng Mormon.

 

Piliting panoorin ang mga maka-Diyos na palabas sa TV o DVD. Iwasan munang manood ng mga teleserye maski nakaka-iyak pa ang mga ito. Lalong iwasang manood ng mga pelikulang pantasya o horror dahil ang pinagdiriwang ay tungkol sa pagsisisi at pagsasakripisyo kaya ang panoorin ay yong tungkol sa buhay ni Hesukristo. Panoorin na lang maski ika-50 beses nyo nang napanood ang “Ten Commandments” o “The Bible”

 

Medyo ilaylay muna nang bahagya ang ulo. Maging mapagpakumbaba, subukan mo lang maski masama sa loob mo dahil iniisip mong mukhang poor ka kung bumababa ka sa level ng ibang mapagpakumbaba. Alalahanin mong ang matagal na pagtaas ng noo na matiyempuhan ng ihip ng masamang hangin ay magreresulta sa stiff neck…ikaw rin!

 

Iwasan ang mamintas. Huwag pintasan ang buko pandan na kulang sa tamis at beko na kulang sa gata na pinakain sa iyo nang pasyalan mo ang iyong best friend. Huwag mo ring pintasan ang tubig posong pinainom sa iyo na hindi malamig.  At lalong huwag pintasan ang plastic na tinidor at basong pinagamit sa iyo. Huwag ring pintasan ang minadali niyang paglagay ng eyebrow kaya hindi pantay at  ang lipstick na kumalat sa bibig, dahil gusto ka niyang pagsilbihan agad pagdating mo. Iwasang gawin ang iba pang pagpintas na mas matindi.

 

Makiisa sa pabasa. Huwag mahiyang umupo maski sa bandang likuran ng mga nagbabasa at makinig na lang kung sa palagay mo ay makakasira ka sa grupo kung sasali ka sa pagbasawit o pagbasa na paawit. Tumulong na lang sa pagbigay ng salabat at tinapay o di kaya ay mag-donate ng kape,salabat, tinapay o kung ano pang kailangan tulad ng kandila. Huwag pumalakpak kung nalukuban ka ng sobrang kasiyahan dahil pang-rapper ang style na narinig mo.  Huwag mang-istorbo sa pagkuha ng mga photos lalo na yong pa-selfie na pang-post sa facebook o twitter mo at balak mong lagyan ng caption na, “oh, meron ka nito?”. Pang-iinggit yan na isang masamang ugali.

 

Sinasabi sa Banal na Aklat na hindi kailangang ibalik ang tulong na natanggap, subali’t sa panahong ito na sumesentro sa pagsakripisyo ni Hesukristo para sa tao, ang “mabaryahan” lamang ang ginawa niya ay napakalaki nang bagay. Ang “barya” ay ang mga maliliit na bagay na maitutulong natin sa ating kapwa…mga maliliit na bagay kung ituring subalit para sa iba ay panawid-gutom at pamatid-uhaw na, o kayamanan na.

 

Isama sa pagninilay-nilay ang pag-isip na dapat walang hangganan ang pagtulong sa kapwa, pakikipagkapwa-tao, lalo na ang pakikipagkapatiran…na ang mga relihiyon ay hindi dapat makasagabal sa ganitong minimithi ng karamihan…na dapat ay mithiin na rin SANA ng lahat. Lalong higit sa lahat, magpasalamat kay Hesukristo sa ginawa niyang pagtubos sa tao mula sa pagkakasadlak sa kumunoy ng kasalanan!

 

 

Advertisements

Heeding the Call for Peace in Mindanao

Heeding the Call for Peace in Mindanao

By Apolinario Villalobos

 

March 27, 2014 shall find its space in the annals of the Philippine history as the most significant day that serves as a landmark for the concerted effort in finally planting the seed of peace in identified areas of Mindanao, populated by Muslims, Christians and indigenous tribes. Misunderstanding, that some blame to religion and later, politics, hindered all efforts to establish a lasting homogenous atmosphere in the central, western and southern areas of the biggest island of the country. Decades have been spent by past presidents to ponder on how peace among the diversified people could be achieved, to no avail. Even the attempt of a powerful Middle East country to mediate which resulted to the establishment of the Autonomous Region for Muslim Mindanao (ARMM), proved futile. It took a firm resolved from President Noynoy Aquino to finally complete the pages of mutually beneficial provisions that heeded the incessant call for peace and finally put an end to the senseless struggle among Filipinos with diverse faith and culture.

 

For so many years, fathers, mothers, sons and daughters were lost in pockets of “war”. Villages were abandoned, school buildings were razed to the ground, children were deprived of their basic needs for normal mental and physical development, rice fields were untended and left to the mercy of the cogon grass and talahib (sturdy tropical grass that grow to as tall as seven feet). Affected Filipinos who survived the senseless killings, be they Muslims, Christians or members of indigenous tribes could just cry as they recall the tragedies that befell them.

 

I was a witness to this. The unrest was the reason why I got hired to work in the Department of Social Welfare that opened an office in our town to serve the evacuees who came in hordes. We would visit evacuation centers in neighboring towns filled with families uprooted from their villages, forced to abandon ripening grains of rice ready for the harvest. We encountered maimed villagers being brought to the hospitals. Practically children stopped going to school as the buildings were used as evacuation centers. In some villages, during “encounters”, we witnessed how Muslims would run in one direction and the Christians in another direction, although, they had been living together for years as neighbors. Those are pathetic scenes that still linger in my mind.

 

This time around, the survivors have the right to be heard and be given a chance for a peaceful co-existence in Mindanao. I just pray, that those who have selfish motive in the process for peace shall think twice before doing their act …again.

 

 

 

 

 

Be What Others Are for their Goodness

Be What Others Are for Their Goodness

By Apolinario Villalobos

 

Sometimes imitating others cannot be avoided. It happens when we get obsessed by the traits of people whom we idolize, driving us to imitate them. Some even go beyond boundaries by imitating the way their idols speak, walk or even part their hair. Impersonating is a different thing which is done to make fun of somebody or done for the sake of money as in the case of professional impersonators.

 

Imitating our idols may be good for us if we simulate only the good traits.  In this case, the best figures for emulation are the spiritual icons and prophets, foremost of them is Jesus Christ, whom Christians faithfully believed to be the Son of God. There are others worthy of imitation such as Gautama, Mahatma Gandhi, Mohammad, Confucius, and Lao Tzu.  Lately, the canonization of modern day saints, by the Vatican, added names to the already long list of those worthy of imitation.

 

For children, when asked what they want to be when they grow up, ready answers bring out names of super heroes. Obviously, the physical strength of these storybook heroes is what has been ingrained in their mind. Popular among the list are superman, batman, spiderman, to name a few, although, there are a lot more that have impressed them.  The unsullied mind of the children is such that, the first impression usually is difficult to alter, because of their innocence and sincere ignorance.

 

But it is a different thing, when it comes to the adult mind which has been seasoned with many exposures, and calloused by different intentions all of which point to political or financial gain. During political campaigns, politicians emulate the behavior of charismatic political figures, but slide back to their former selves after assuming their positions. Wise guys as struggling evangelists, profess to be another Jesus to accumulate followers, hence, more members could mean more tithes that could mean more money, and finally, more material comfort in life.

 

Finally, emulating others may not last long. It may serve its purpose but will not be impressed deeply in the person who does the act. Science has proven that no two persons are the same even if they are twins. Meanwhile, what is best is to be what others are for their being good. If that is the intention, surely, the one who does the act will not fail.

 

   

Getting Inspired by Self-Encouragement

Getting Inspired  by Self-Encouragement

By Apolinario  Villalobos

 

 

To be inspired by what we accomplish through our own effort should not be misconstrued as being narcissistic.  Making us realize that we can do some things without being dependent on others should give us more impetus to strive more, however, we should always remember not to be buoyed by arrogance.  To develop the trait of self-encouragement in us is not easy. If we are used to the hovering of our parents since childhood, our personality becomes soft, so that along the way of our life, even a simple impediment makes us falter.

 

Earning accomplishments in life through self-encouragement is like saving coins in a piggy bank. The increasing weight of the piggy bank because of the accumulated coins encourages us to drop more through the slot. Squandering some saved coins, is like putting to use some of what we have accomplished into useless endeavor. This can be avoided if we will be always reminded by an old adage, that  we cannot turn back the hands of time, and as I may add, so do mistakes committed that cannot be undone. Care is then very necessary to prevent this.

 

Meanwhile, successful people driven by self-encouragement can tremendously inspire others, especially, today which is smarting from the frustrating steady rise of unemployment. A  person suffers from disappointment if he fails to land a job after his first attempt, and in this situation, it is important that the person should convince himself that he is facing one of the realities of life – cutthroat competition in applying for a job, for which persistence can help. He must admit that so that he can do something to have counter moves or strategies.

 

To make self-encouragement work, some people switch to other fields of endeavor, some of which are a far cry from those that are stated in their diploma . There was a time in the past when the most in demand job was for nurses to fill up vacancies in European hospitals and caregiving institutions. There was a mass switching of course from medicine to nursing, and even those with license in medicine, went back to school to desperately take a course in nursing.  This effort somehow helped, even at the expense of pride – imagine a doctor, willing to work as nurse or a caregiver. As the ultimate goal is financial gain, those who attained it, thought that they did just the right thing.

 

Self-encouragement is a necessary element for survival.  The will to have a useful life after retirement or after having been partially incapacitated by an accident, needs even a bit of self-encouragement. In this instance, the government does its part by offering programs for senior citizens and persons with disability (PWD’s). In this situation, self-encouragement as a force is more crucial than those coming from other people. The strength to move on should first come from within a person. External strength becomes useful to further prop him up steadily.

 

 

 

 

Ang Maging Bakwet

Ang Maging *Bakwet

Ni Apolinario Villalobos

 

Ang maging bakwet ay mahirap, iba’y hindi yan alam

Buhay ay walang direksyon at sikmura ay  kumakalam

Animo mga hayop na sa kwadra ay pilit pinagkakasya

Ganitong tanawin, sa evacuation centers ay makikita.

 

Animo mga preso na sa pagkuha ng pagkain ay nakapila

Dala’y plastic na pinggan, mangkok, kung minsan ay lata

May mapaglagyan lang ng pagkaing kung iabot ay padabog –

Kung minsan, dahil sa pagod ng volunteer, pati isip ay sabog.

 

May nilalagay na mga kubetang ilang oras lang ay puno na

Kaya’t kawawa, ibang tagaktak ang pawis sa peligrong dama

Hindi alam kung saan magparaos, dahil wala man lang puno

Kaya’t ang ginagawa, kandangiwi ang mukha sa pagtalungko.

 

May mga dumadating, mga concerned daw, bitbit nama’y camera

Yon pala mga larawang “kawawa” ang dating, gustong makuha

Maibalita na sila’y nakarating sa evacuation center, may naiiyak-

Mga mapagkunwaring “maawain”, mga hangal, dapat mabuldyak!

 

Ang masakit, mga relief goods na handa na sanang  ipamudmod

Subali’t dahil wala pa si presidente o secretary, ito muna’y na-hold

Kaya’t sa ilalim ng masanting na init ng araw, lahat ay nagsitiyaga

Makakuha lang ilang pirasong noodles, bigas, tuyo, pati na delata.

 

Animo mga hayop, kung sila’y ituring sa mga masikip na bakwetan

Mga expired na pagkain, sa kanila kung ibigay, walang pakundangan

At tulad ng inaasahan, gobyernong lokal at ang ahensiyang **DSW

Nagtuturuan kung sino ang may sala, sino sa kanila ang pasimuno.

 

Pareho lang ang buhay saan mang bakwetan, saan man sa bansa

Maging sa Luzon, Visayas, o Mindanao, mga bakwet ay kaawa-awa

Ginagamit ng mga pulitiko, maski ibang grupong sabi ay relihiyoso

Mga taong ganid sa katanyagan, maitim ang budhi, walang modo!

 

(*evacuee, **Department of Social Welfare)

 

 

 

 

 

Pangarap

Pangarap

Ni Apolinario Villalobos

 

Ang pangarap ay hindi maiwawaksi ninuman

Dahil itong bahagi ng diwa’y may kahalagahan

Nagpapalakas ng loob sa maalab na pagsikhay

Lakas na kailangan, habang tayo ay nabubuhay.

 

May nangangarap ng buhay sa loob ng kaharian

Reyna o hari, ubod saya na kanilang kapaligiran

Sa isang ungos, mga alipi’y  ‘di magkandaugaga

Sa pagsilbi’t pagkilos, halos lahat nagkakandarapa.

 

May nangangarap ng yamang hindi mapantayan

Kaya’t lahat na lang ay gagawin, ano mang paraan

Mayroong gumagamit na ng katawan, hindi talino

HIndi bale nang mabuntis, makamit lang ang gusto.

 

Yong hangad naman ay madaling makuhang yaman

Ang pinuntirya ay ano mang  pwesto sa pamahalaan

Naisip kasi nila, saan man sa pamahalaan ay may kita

Depende sa proyektong “lalagakan” ng nakaw na pera.

 

Mga batang iskwater, aking nakausap naman minsan

Simpleng mga pangarap, laman ng kanilang kaisipan

May gustong maging titser, isa’y pulis, isa’y mensahero –

Mayamang kapitbahay kasi, sa Customs, yon ang trabaho!

 

Ang pangarap, ‘di lang umiinog sa pera o kaginhawahan

Pati rin sa esperitwal na bagay, o mga gawaing simbahan

Mga pari’y nangangarap din, sana’y dumami ang bumalik

Sa piling ng Diyos, para sa buhay na maaliwalas at tahimik.

 

Mangarap lang tayo, ito naman ay libre, walang kabayaran

Sa masayang pangarap- ang magulong iniisip ay ating palitan

Mahirap kasing sa kaiisip natin ng problemang ubod ng bigat

Maikling pisi ng katinuan ng diwa’y bumigay, dahil hindi sapat!

 

 

 

Paglalakbay sa Karagatan ng Buhay

Paglalakbay sa Karagatan ng Buhay

Ni Apolinario Villalobos

 

Hindi madali ang maglakbay sa karagatan ng buhay

Kailangang ang bangkang sasakyan ay dapat matibay

Dapat handa sa mga sasalungating alon na ga-bundok

At ihip ng hanging ‘di malaman kung saan galing sulok.

 

Ang paghahanda sa paglakbay ay hindi madaling gawin

Mayroong mga alituntuni’t gabay na dapat laging sundin

Dahil sa munting pagkakamaling ‘di na talaga mababawi

Kapahamakan o kamatayan, ang napakasakit nitong sukli.

 

Ganyan ang buhay na kung ituring ay isa na ring karagatan

Malawak na’y maalon pa, maraming badyang kapahamakan

Mga pagsubok kung wariin  minsa’y ‘di kayang malampasan

At kung nakaya, galak na nadarama’y halos walang pagsidlan.

 

Pagpapasya’y atin, direksyon ng timon ay kung saan ipapaling

Kung mabuo man, dapat lang siguraduhing talagang magaling

Dahil mahirap kung ang sinundang direksyon ay hindi mabago –

Hindi makaya ng mahinang katawan, sa timon ay magkambyo.

 

Mga desisyon sa ating buhay, dapat ay pinag-aaralang mabuti

Hindi patumpik-tumpik na pagsisisihan lamang sa bandang huli

Tulad ng karagatan, ang buhay ay nabubulahaw din ng mga unos

Mga pagsubok na harapin ma’y buong tapang at ‘di padalos-dalos!