The Hopeless Saving Effort of the Poor Filipinos

The Hopeless Saving Effort of the Poor Filipinos
By Apolinario Villalobos

The Philippines as a country that belongs to the third world, has nothing to be proud of when it comes to the self-sufficiency of its people. There are strong indications that the Filipinos are far from gaining just a foothold on the edge of this aspiration. While there is an effort on the part of some hardworking Filipinos to become self-made entrepreneur even of the lowest category, external factors are just not on their side. The best investment that a few thousand pesos can give to the aspirant is a round and flat bamboo tray (bilao) of girlie accessories. The aspiring entrepreneur is also constantly haunted by sidewalk clearing agents of the government who drive him away from roadsides and street corners, and whose effort is enhanced by the threat of fine or arrest. The few pesos earned for the day is not even enough to buy three decent meals for a family of four which is the standard size of the Filipino family.

With small-time entrepreneurship out of question, here comes the encouragement of the government to save money in the bank. Some banks even entice kids to start their own savings purportedly, for a “bright future”. In advertisement, the call is very attractive, full of promises. The banks also zero-in to the sector of retirees to-be because of their separation pays in lump sum that sometimes amount to millions of pesos. Lucky are those who bit the bait five or more years ago due to sufficient return in interest , because, today, such topic does not deserve any serious discussion for lack of financial luster.

Today, if one puts a million pesos in a time deposit scheme of five years, it will not even earn one thousand pesos per month. As if the dismal interest is not enough, bank managers, exert much effort in selling the insurance programs of “sister” insurance companies which do not allow approration of dividend. The client must wait until the placement matures after three years or five years or whatever length of coverage.

For the retirees who have been looking forward to live on their savings’ interest in the bank,it is as if the world has closed in on them. A retiree cannot even rely on the interest of a five- million peso time deposit that was long-planned to be used to buy health supplements and regular physical check- ups.Worst, the social security pension, especially, of those who belong to the minimum level is barely enough to cover monthly household expenses.

The poor retiree is left with no recourse, but to spend the hard-earned savings with much cautious calculation so that they will last until the dayhe draws his last breath.

Francis and Jesus

Francis and Jesus
By Apolinario Villalobos

There is no better choice to head the Vatican of today than Francis in view of his radical effort in reforming the papacy. His refusal to live in the posh papal quarters more than symbolized his humility. In his simple ways, he sheds off the royal trapping that for him sets the pope apart from the people. His actions are always with implied reminder that in the eyes of God, everybody is equal. His stubbornness to project simplicity irritates some Roman Catholics, but for the rest, he is Jesus personified.

During the time of Jesus, the community he lived in was also beset with hypocrites who regard themselves as authorities on the Jewish traditions and the proper worship of God. This kind of “faithfuls” are still very much around, cloaked in different colorful uniforms of religiosities to distinguish them from the “sinners” . That is why, just like Jesus who practically resorted to almost any way possible to carry out his mission, Francis today, even mingle with the people in the Vatican’s square and “invaded” the social media to be able to reach out to those who decided to join other flocks, in an effort to bring them back to the fold of Universal faith.

Francis and Jesus did not promise anything with monetary value. Both just showed their real selves and dwell on the doable expectations of God from us. Just like Jesus who was pestered by his detractors who patiently waited for his missteps, Francis is being watched keenly not by those belonging to other denominations, but by Roman Catholics themselves who abhor reform. Criticisms about Francis are already coming out in the social media.

Those who belong to this generation should feel lucky for witnessing a radical religious reformation, the tableau being completed by different assemblages of fanatics who profess to be the real messiah. Aside from proving the truth in the adage, “history repeats itself”, those who read the Bible will also realize that the prophesy about the coming of false prophets is already happening.

A Lingering Question About Jesus

A  Lingering   Question  About Jesus

By   Apolinario  Villalobos

 

My  favorite  pages  of  the  Bible  are  those  about  the  Old  Testament  because  of  their  historical  content.    I  also  like  the  New  Testament  which  tackle  values ,  development  of  Christianity,  Jesus  and  His  works.  It’s  about  love  of  God,  love  of  fellowmen,  faith  in  God,  etc.,  that  need  to be  practiced,  an  expectation  that  unfortunately,  failed,  somehow.

 

There  is  just  one  question  about  Jesus  that  has been bugging  me – his genetic  lineage.  According to  prophesy,the  Messiah  shall   come   from  the  House   of  David.  Josephis only a  “foster”  father  of  Jesus.  So,  though,  Joseph  belonged  to  the  House   of   David,  Jesus,  genetically  does  not.   Jesus  was   broughtinto  the  world  through  virgin  birth,  that of  Mary.  But  Mary  does  not belong  to  the  House   of   David.  In  other  words,  Jesus  does  not  belong  to  the  House  of  David.   To  simplify  the explanation,  the  Vatican just   emphasized  the  whole  thing  as  a  miracle,  and  that,  Joseph  is  presented  as  the    “father”  of  Jesus,  to  complete  the  picture  of  the  Holy   Family.  For  the faithful,  no  question  should  be  asked  when  miracle  is  used  as an  explanation. 

 

In  the  first  place,  there  could  have  been  no  question  if   the  writer  of  the  particular   chapter  in the  Bible  dealing   on  the  prophesy   about   the   messiah,  just  espoused  the  miracle  of   the  virgin  birth   and  understated     his    coming  from  the  house  of  David.  The  faithful  I   suppose  are  willing  to accept  it   just  like  the rest   of   the  miracles.  It   seems  something   is  lacking  in  the  way  the  prophesy  has  been  written.   The  prophet  who   announced  the  coming  of  the messiah  should  know  about  it,  because  the message   came  from  the  all- knowing  God,  or  there  should  have  been  some  kind  of  a  “by   the  way”  about  the  messiah’s  adoption  by  a  foster  father.   In  my  simple   mind,  perhaps,  the  writer    mentioned   the  “House   of  David”  to  inject   an   image  of  royalty   to   the  messiah,  though,  born  in  a  manger  to  portrait  humility.  Such  an  implied  intention,  if  ever,  is  a  deceptive  ploy  of  the  writer  which  drained  down  to  the  Vatican  which  is  now  submerged  in  a thick  muck  of  controversies.

 

Tatlong Pangako

Tatlong Pangako
Ni Apolinario Villalobos

Alam kong alam ninyo ang nakakatuwang kasabihan na “pinangakuan na nga, gusto pa ay tuparin”. Nakakatawa, subali’t kung seseryosuhin, malaki ang epekto nito sa mga taong apektado. Dahil sa hindi pagtupad ng pangako ng isang kasintahan halimbawa, ang kanyang partner, kung hindi man nasisira ang katinuan ay nagpapakamatay. At, huwag na huwag mangako sa mga bata kung ayaw mong sumakit ang ulo mo sa pangungulit nila upang malaman kung kelan ito matutupad. Maraming pangako ang nabibigkas subali’t ang natanim sa isip ko ay tatlo lamang …muna:

1. Ang pangako ng Pangulo ng Pilipinas. Ang pangakong “kayo angboss ko, kaya hindi maaaring hindi ako making sa inyo” noong mangampanya si Pnoy ay napatunayang epektibong “slogan” niya dahil nanalo siya. Ito ay nakakabilib dahil sa mapagpakumbabang dating nito. Para sa mga die-hard ng mga Aquino, ito ay mga makakabagbag damdaming kataga.

Noong magsimula na siyang manungkulan, marami ang napapa-opppsss dahil parang hindi yata siya nakikinig sa kanyang mga boss. Mas malakas yata ang mga bulong ng mga nakapaligid sa kanya na mga gradweyt ng mamahaling unibersidad at kolehiyo.Talamak pa rin kasi ang mga katiwalian. Hanggang bandang huli, may tsismis na hindi daw talaga siya nakikinig, kaya maski nga “maliit nabagay” nabisyo niyang paninigarilyo ay tuloy pa rin. May magandang resulta ito para sakanya dahil idolo naman siya ng mga pilosopong adik sa sigarilyo na ang mga katawan ay halos kalansay na at kung sumpungin ng ubo, animo tunog ng tambol ang lumalabas sa bibig.

Walang dapat magalit kay Pnoy dahil sa hindi niya pagtupad sa kanyang pangako. Wala naman sa kanyang pangako ang salitang “susundin”. Sabi lang niya, “makikinig”siya, hindi naman niya sinabing tutuparin niya. Dapat magalit sa sarili nila ang mga Pilipinong bumoto sa kanya dahil nakinig sila sa mgapangako niya– naisahan na naman sila ng isang typical na pulitiko. Magalit sila kung ang pangako ni Pnoy ay “ kayo ang boss ko, kaya hindi maaaring hindi ko susundin ang mg utos ninyo”. Wise ang gumawa ng talumpati niya, kaya siguro hindi mawala-wala sa eksena doon sa isang gusali sa tabi ng ilog-Pasig.

2.Ang pangako ng bride sa kanyang groom sa harap ng altar noong sila ay ikasal. Masarap pakinggan ang mga salitang “till death do us part”at iba pang mga sweet lines na nakakaiyak. May pinipirmahan pang kontrata. Ang nakalimutan o hindi nabigyan ng pansin ay ang tungkol sa paggamit ng apelyido ng lalaki ni babae. Dapat ay isinama sa pangako ng babae ang mga katagang “dahil dala ko ang iyong pangalan, pangako kong hindi ko ito gagamitin sa anumang katiwalian”.Dapat din, dahil kontrata ang pinirmahan, may expiration para hindi na kailangan pang magbayad ng malaking halaga kung magkasawaan na ang magsing-irog sa isa’t isa kaya nagagawa nilang maghanap ng iba. Kung wala naming problema sa kanilang samahan, dapat ipa-extend na lang para kumita naman sa processing fee ang kinauukulan, yaman din lang na lahat ay gusting pagkitaan mula binyag hanggang kamatayan. At, pwede ring automatic na isawalang-bisa kung may nalabag sa mga nakasaad basta covered lang ng sworn statement na notarized ng abogado.

Ang sinasabing “mother of PDAF scam” nasi Janet ay nagging Napoles dahil ikinasal siya sa kanyang mister. Ang apelyido ni Janet ay Lim. Kaya umaalma ang mgaNapoles dahil nakaladkad ang pangalan nila sa scandal. Ang mantas sa kanilang pangalan ay hindi na mabubura at maitatala pa sa kasaysayan ng atingbansa. Isang beses, nasa pre-departure ako ng airport terminal, may panawagang narinig:“ paging Ms. Vivian Napoles, please check with …….”. Dahil mainit ang isyu tungkol sa scandal ng PDAF, ang mga nakarinig ay nagtayuan at tumingin sa paligid upang makita ang hitsura ng tinatawagan. Kawawa rin ang mga job applicants na ang apelyido ay Napoles dahil nakatatak sa pangalan nila ang hindi mapagkakatiwalaan.

Sa ganitong isyu ay hindi maiiwasang hindi mabanggi si RubyTuason nasangkot din sa scandal ng PDAF, at nitong huli ay umuwi ng Pilipinas paraharapin ang mga kasong kanyang kinasangkutan kuno. Pinangakuan siguro na abswelto siya basta state witness ang papel na gagampanan niya. Nasira ang apelyidong Tuason na kilala sa larangan ng negosyo. Nabanggit pa yata angpangalang ito sakasaysayan ng Pilipinas. Pero si Ruby ay isang Chan at dahil sa nagawa niya, nakaladkad din ang mgaTuason sa eskandalo. At tulad ng mgaNapoles, umaalma din ang mgaTuason dahil sa pagkasira ng kanilang makasaysayang pangalan.Tulad sa kaso ng pamilyang Napoles, hindi mabubura ng pag-amin ni Ruby ang mantas sa pangalan ng Tuason.

Sa isang banda,iba na ang kwento kung may basbas ng mister ang ginawa ni misis. Ang tawag dito ay: conjugal corruption, conjugal crime, conjugal venality, conjugal dishonesty, at kung anu-ano pang mga ka-kundyugalan. Hindi lang si Janet Lim at Ruby Chan ang mga babaeng may ginawang hindi “kaaya-aya”, marami sila… nagging bahagi ng gobyerno at ang iba, hanggang ngayon ay may katungkulan pa rin dahil sa utang na loob sa kanila ng isang tao sa itaas…ang iba nga, makapal pa ang mukha at nagmamalinis sa paggawa ng batas na mag-iipon lang naman ng alikabok, masabi lang na may ginawa kuno.

3.Ang pangako sa pambansang awit naLupang Hinirang. Ipinangako natin sa pambansang awit na LupangHinirang:“ang mamatay”. Bakit wala man lang salitang “makipaglaban”. Hindi naman yata pwedeng mamatay tayo nang ganoon na lang – walang laban. Kaya siguro ito ang nakikita sa atin ng ibang. Natutuwa ang gobyerno dahil may naglalagak ng puhunan sa atin, mga Amerikano, mga Tsino, mga Hapon, mga Koryano. Pero bakit marami pa ring gutom na mga Pilipino? Dahil hanggang paglagak lang sila upang kumita. Ang malaking kinita ay binabawasan ng kakarampot na pangsweldo sa mga Pilipino at pambayad sa Philippine tax batay sa dinayang kita. Ang malaking bahagi naman ng kinita ay inuuwi nila sa kani-kanilang bansa. Naka-steady lang ang halagang pampuhunan. Kaya, ang Pilipino talagang hindi aasenso. Ang mga sweldong bigay sa mga nagtatrabaho sa mall tulad ng mga sales girls, drivers, pahinante, at iba pa ay hindi umaabot sa antas ng minimum wage. Sa halip na gumawa ng paraan ang gobyerno upang maka-develop ng iba’tibang mapagkitaan, nang sagayon ay hindi na kailangan pang humikayat ng mga dayuhang mamumuhunan, ipinagyayabang pa nito ang pagkakaroon natin ng malaki at mapapagkatiwalaang “labor sector”.Ini-export pa nga sa ibang bansa, eh. Mamamatay nga tayo nang walang kalaban-laban dahil hostage tayo ng mga banyagang mamumuhunan sa bansa at mga employers sa ini-eksportan ng mga manggagawang Pilipino, dahil na rin sa hindi maaayos na mga polisiya ng gobyerno.

Kaning Tutong at Kape ( Burnt Rice and Coffee)

*Kaning  tutong  at  kape…

(Burnt rice and coffee)

 

Ni Apolinario Villalobos

 

Kaning tutong, pilit kinakayod

Sasabawan ng mainit na kape

Nang  maski paano’y lumambot-

Biyayang maituturing ng  iba

Upang maipanlaman sa sikmura

At mapawi ang gutom sa umaga.

 

(Burnt  rice at the bottom of the pot

All it needs is coffee to soften it a bit

For  the poor,  a  blessing  from  heaven

Enough  to  fill  a  grumbling,  aching  tummy

That  for  days,  trembled  with  pain, agony

Blissful  breakfast,  to  last the whole day.)

 

(*Filipino language)

Pag-asensong sa Statistics Lamang

Pag-asensong Nasa Statistics Lamang

Ni Apolinario Villalobos

 

Hindi nakakatuwa  ang  pinagyayabang  ng gobyerno na umaasenso na ang Pilipinas at ang patunay dito ay ang mga numero sa  istatistiko, mga report at mga resulta daw ng surveys na ginawa.  Kamangha-mangha ang mga report!

 

Kaylan lang ay may lumabas na ibang report naman na mahigit sampung porsiyento ang walang trabaho ngayon kung ihambing sa kaparehong panahon noong nakaraang taon. Bilang pagbawi sa kahihiyang tinamo, napagdiskitahan ng gobyerno ang tatlong kalamidad na magkasunod na humagupit  sa bansa. Hindi naman mangmang ang Pilipino para maunawaan na ang sitwasyon na may kalamidad man o wala, talagang walang mahanap na trabaho ang maraming mga Pilipino na ang hanay  ay nadadagdagan bawa’t taon ng mga bagong gradweyt ng mga kursong walang pakinabang.

 

Ang palaging sinasabi ng gobyerno, maraming trabaho hindi lang tugma sa mga kurso. Siguro ang tinutukoy ng mga magagaling na nagpapatakbo ng gobyerno ay mga trabaho sa export processing zones – mga factories na ang tinatanggap  ay puro kontrakwal na panglimang buwan lamang. Tinutukoy din siguro nila ang mga call centers na ganoon din ang patakaran sa pagtanggap – kontrakwal. Kung meron man, bibihirang mga kumpanya na ang tumatanggap ng mga empleyadong gagawing regular. Marami akong nakausap na nursing ang tinapos, ang trabaho kung hindi sales girl sa mall, ay bilang drug store attendant. Mayroon  pa ngang Medtech ang tinapos pero ang trabaho, announcer sa bingo parlor o delivery agent ng pizza parlors. Matindi ang mga graduate ng management course na bumagsak sa pagwi-weyter. Yong isa, BS Tourism ang natapos, ang trabaho ngayon, nagtitinda ng mga cellphone cards sa labas ng mall. Sabagay bilib ako sa mga taong nakausap ko, dahil nagsisikaps ila at hindi nahihiyang bumanat ng buto – mga dapat tularan.  Kung pagtugma ng kurso satrabaho ang gusto ng gobyerno, bakit hindi nito kausapin ang mga nagpapatakbo ng mga eskwelahan upang matigil o di man kaya ay mapalitan ng mga angkop na kurso ang mga walang pakinabang?

 

May TESDA nga at maganda ang layunin, subali’t ganoon din ang nangyari – binaha ng mga kursong pang-abroad tulad ng pagwi-weyter, bartendering, hotel management at housekeeping, pati pang-construction tulad ng pag-welding,  paghalo ng semento at pangangarpintero, subali’t ilan ang nakaalis?  Ang problema kasi, walang pambili man lang ng passport ang mga manggagawa! Kaya ayon, ang mga certificate, nakasabit sa dingding.

 

May mga desperado na umutang sa “mobile banks” – mga Bombay,  20% interest sa loob ng 35 days. Pinamuhunan sa negosyong pambangketa dahil ito lang ang kaya ng inutang na pinakamalaki na ang 5 thousand pesos. Yong iba, sa bilao nilagay ang mga kalakal. Pero, nangawala din dahil sa mga habulan tuwing may sidewalk clearing operation ng MMDA!

 

Sa istatistika, ang tinitingnan lang yata ng gobyerno ay ang pumasok na puhunan mula sa mga dayuhan– malaki nga, pero tinitingnan din kaya nila ang kinita ng mga ito na  kanilang inilalabas ng bansa upang ilagak o ipamuhunan sakani-kanilang bansa? Paano kung biglang nag-alsa balutan ang mga  namumuhan at nag-goodbye sa Pilipinas? Kawawa  naman ang Pilipinong maiiwang nakanganga!

 

May mga natural resources ang Pilipinas, pero sino ang mga nakikinabang? Iilang opisyal sa gobyerno, ang iba mga mambabatas pa na umaming may mga logging concessions maski ipinagbabawal na ang mga ito. Nitong huling mga araw, pumasok ang  mga   nagmimina ng itim  na  buhangin sa hilagang panig ng Pilipinas at hayagan kung sirain nila ang mga dalampasigan makakuha lang ng itim  na buhangin na hinahakot ng mga naghihintay na mga barge o barko nila. Ang matindi, ang dating pinagkukunan ng lamang dagat ng mga kababayan natin na ilang oras lang ang layo mula sa kanilang bayan ay inaangkin na rin ng isang makapangyarihang bansa, ang Tsina, at sa harap nitong problema, walang magawa ang ating gobyerno.

 

Nakaka-high blood ang katotohanang pumunta sa mga bulsa ng mga tiwaling may  katungkulan sa gobyerno ang mga pondong dapat ay magamit para sa kapakanan ng mga Pilipino. Ang mga magsasaka na dapat kumita ay nasasapawan ng mga nagpupuslit ng bigas. Ang pondo ng Malampaya na pwede sanang magamit upang maisulong ang paggawa ng mga paraang pagkukunan ng alternatibong power supply ay nakukurakot. Ang perang dapat sana ay magamit para sa pagpapatayo ng mga  kooperatiba at pagsasanay ng ilan nating kababayan ay pinaghahatian ng mga sindikatong nagpapatakbo ng mga pekeng NGO at ilang mambabatas.

 

Di  hamak na mas angkop marahil kung ang i-report ng gobyerno ay ang                           istatistika ng mga nagugutom at walang trabahong Pilipino para kapani-paniwala, o para lahat ng Pilipino ay maniwala – wala nang magtataas ng kilay dahil talagang totoo naman!

 

Projecting Oneself

Projecting Oneself

By Apolinario Villalobos

 

Difficult it may be, but should be done –

How we face the world and glow with smile

For times may occur when not even an eye

Is willing to open, flutter its lid just to say “hi!”.

Some  people read faces, even the pouting lips

Even know if one is kind by the stare of the eyes

Even by the shape of eyebrows, known are desires

But for skeptics, all of these are just ridiculous lies.

We are what our thoughts make us, we are all that –

Think happiness and  our face glows with gladness

Think sadness and our forlorn face droops woefully

Think kindness and our eyes radiates with affection

Think hatred  and we show  the hoary aura of revulsion!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

The Naive Privatization Maniacs of the Government

The Naïve Privatization Maniacs of the Government
By Apolinario Villalobos

Government officials who discern themselves as wise decision makers of the government, continue to push the Filipinos down the quagmire of disaster. They are naïve to the deleterious results after the operation of the basic commodities providers, such as those for water and electricity have been privatized. Add to that the deregularization of the oil industry.

Now, they want to privatize the operation of government hospitals. Hugging the limelight, lately is the issue on the privatization of the National Orthopedic Center, putting forward modernization of its operation as the primary reason. These government officials never had a single reason that fit any of their acts.When the oil industry was deregularized, they said, it is necessary to encourage competition, but what ensued was a conscienceless connivance of so-called players. When the operation of the electric power facility was privatized,the reason given was for them to improve and professionalize their services, but what happened is a tragedy of regular soaring of rates due to connivance again among the so many parties involved that the confused Filipino no longer recognize. When NAWASA was privatized, modernization as reason was cited, but todate, nothing has been done about this, yet. Pilferage due to illegal connection is still around and busted old connections take time to be repaired .

I am afraid that one morning I will wake up,a citizen of a “privatized republic”. Well, for abetter Philippines, these privatization maniacs might say, to have an “efficiently- run government”, it is better to let the country be operated by intelligent managers who can run any entity with clean policies. I hate to mention, in this regard, names of efficiently managing “economic powers” whose respective countries are with bursting seams due to financialoverload.

Some companies merge to ensure a better liquidity, so it is not surprising to find company signages with additional information. In Manila international airport terminals 2 and 3, one can find signages that say: PHILIPPINE AIRLINES operated by Airphil Express, Inc. Some banks have signages with additional line that say: subsidiary of ____________. For the sake of economic survival can this happen to countries at the edge of bankruptcy? I think this is happening now. There may be no signages involved, but indications are clear by way of conditions when loans are transacted. There is a discreet management effort once conditions are dictated. The Philippines is neck-deep in loans. The ability of the government to pay is being undermined by the systematic corruption that has cut an embarrassingly deep impression in the image of our country. Money that should be used to pay loans find their way to the pockets of corrupt government officials and politicians. At the rate this corruption is going, the country will see no end in its financial obligations to other countries and international lending agencies, and this sad situation comes with their dictations… that is how we are being managed by them… or “privatized”.

So again, because of deplorable financial situation of the government, with no money even for the purchase of high-tech facilities for hospitals , the “economic wizards” of the government turn to privatization as a last resort. As always, the poor Filipino, suffers at the end.

Understanding Death

Understanding  Death

By Apolinario Villalobos

 

For  some groups, death is a passage to another life.  Others   aver   that   it is a state of   just   being asleep.  The rest,   maintains   that  it  is nothing   but  just  the “return of the body  to dust”.    Rather   than   be confused as to what it really is,as I might be  branded as a heretic,  I would rather dwell on its effects.

 

Death checks the population  explosion.  Can you imagine if nothing on earth dies? Can you imagine if predators will not prey on animals belonging to the lower strata of wild life? Can you imagine if trees in the forests are left to creep towards all directions? Can  you  imagine  if people of  different  races  do not die  of hunger, disease or war? Death, aside from natural calamities is an important segment  of  a cycle that regulates  the “balance” of life on earth.  

 

Death creates heroes.  One has to die to become a hero.  If Jesus   had  not died  on the cross, would he be considered a hero and redeemer   among   Christians?  Even  the early Jews  were divided as to how to  treat him. The messiah expected by some of  them  was  a warrior who will deliver them from the hands of  their oppressors, and not a preacher. He was not  even popular in his birthplace, so he decided to go to other places to be able to preach.  But, it’s a good  thing that he had his disciples who  later spread  his teachings.  Just like Jesus, Muhammad,  the  founder  of  Islamic  faith faced  great odds before his teachings  were accepted.   His  tribe  even  rejected  him,  forcing  him to go  Madinah  (known as Yathrib, later, Medina), after 13 years of persecution.  It   was  after  he died  that his teachings  were appreciated.  Both  died  not only as  heroes  but  spiritual  leaders  whose acts  are  sincerely  emulated  by  their  adherents.

 

If  Ninoy Aquino  is living today, would he be considered  a hero by Filipinos?   Among  those  that  his detractors used against him when he was alive was his being a staunch  supporter  of Communism in the Philippines. Then,  there’s  the Hacienda  Luisita  that  haunted  even his  wife, Cory, up to her deathbed.  With the kind of politics that   the Philippines has,   Ninoy  Aquino could have become  just  like any other politicians trying to survive the squabble in the political arena and thrashes  of opponents,  in his case, the  issues on his ideology and Hacienda  Luisita.  His death was caused by a “persecution”, because just like Jesus, he was a threat to the one in power.  And, because of that, he became a hero among Filipinos who got tired of dictatorship.  

 

Some Filipinos today who are traumatized by the scandals in the government, are wishing  for   the  “resurrection”  of  Marcos whose administration is now being compared   to  those   who  assumed  the  presidency after his death.   They  say, though,  with a tinge of joke, that  during  the time of Marcos, corruption  was “regulated”,  unlike today that  those in the government,  down to the  drivers and  messengers,  can  freely  dip their  hand  in the coffer of the government, even  for a flimsy excuse.  Some  groups are in fact, considering Marcos a hero, because, without him, there would have been no cultural center complex,  the  Philippine General Hospital  would still be the same dilapidated and cramped  building  that  survived  WWII, there would have been no kidney, lung and heart centers, etc., etc. etc.

 

There are still living political icons with significant accomplishments, but they are relegated on the sidelines.  They have authored books, pages of which are regularly flipped by students,  professionals, and government  officials  for important  information.  There are many Filipinos who excel in the fields of literary, arts, science,  sports , architecture and  technology.  Some of  them  are referred  to as “living heroes”, but the reference  is with quotation marks  which  only death can erase.

 

Death  unites  families and  friends.  Members   of  families   whose   homes   have   been  broken  by misunderstandings   that   only   they know,   come   together   when   one   of   them    dies,   usually during the wake.   Classmates  who for decades  have  no idea  how  to get  in touch  with  each other  suddenly  find  themselves  having a  reunion  at  the wake  of a  classmate  who passed away.  Long  lost  friends  and  relatives surface  during   a   wake.  A  morbid  joke  about  the need  for  a loved  one  to  die before  another  reunion  can  be  had,  oftentimes  draws  laughs  during this  occasion.

 

A   death   in the  family  is  hard  to accept.   That  is    the   traditional  fact.  Sorrow   should   permeate   the air  while  wake  is  being  held.  Those   who   come  are  expected to  shed  a tear.  But  today,  there  are  bereaved  families  who  even  rent  a  videoke  unit  to lend  a festive  air to the occasion.  Reason   given   is  that,  it  is the  last wish  of the  departed.

 

For some,  death  is  not easy  to accept ,  especially, by  those  who  have  amassed  wealth.  They  cannot  just  take  the  idea  of  leaving  behind  the fruit  of  their  labor.  On  the other  hand,  death  means  financial  opportunity  for  some  people  –  those who  work  conscientiously  long  hours  in  funeral  parlors.   

Ang Paghihirap ni Inang Kalikasan

Ang Paghihirap ni Inang Kalikasan
Ni Apolinario Villalobos

Sa kanyang sinapupunanun ang pintig ng buhay ay nalinang,
Nagkaroon ng iba’t ibang anyo – hugis, kulay at mga katangian,
Na nagdulot ng paghihirap niya sa halip na maging kayamanan.

Dumami ang tao, isang anyo ng buhay
May malawak na pag-iisip, siya’y matalino
Ang masaklap nga lang, siya’y naging gahaman
Pagkagahamang nagpahamak sa buongsangkatauhan!

Dahil sa pagnanais niyang lahat na lang ay kanyang makamtan
Hindi alintana kung sino at ano ang mapapahamak, masagasaan
Kaya’t walang patid kung siya ay humataw ng mga pagkamkam!

Biyayang likas ay hindi niya inalagaan
Nasalaula’t nasira dahil sa kanyang kaburaraan
Di man lang niya naisip na itong pagkakamali
Ay di maiwawasto, tumiwarik man siya sa pagsisisi!

Mga kagubatang nakalbo na, mga palanas na wala man lan gpuno,
Mga dalampasigan na dati’y kay igayang lakaran, ngayo’y itim na,
At ang inuugoy ng matamlay na alon- mga umaalingasaw na basura!

Hanging kaysarap langhapin, naging lason
Ulan na inaasam-asam, ngayon ay hindi na mainom
Mga bukal na bumulwak ng tubig, malamig at matamis
Wala na sila, natuyo pati na ang mga dinadaluyang batis.

Hanggang kaylan matututo ang tao, isip ay mabuksan upang magbago?
Hanggang kaylan tatagal, paghihingalo’t paghihirap ng Inang Kalikasan?
Makakaya pa kaya ng tao na ito ay tuluyang mapigil o di kaya’ymaibsan?